Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

Καρούζος Νίκος - Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

                                                        







Carl Barks - "Flying Dutchman"


Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία

δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα ποὺ διαστέλλει

τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι.

Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε

τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας

δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα

πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις

ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του

τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.

Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος

δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.

Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.

Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι: οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη

μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.

Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει ὁ γέροντας Εὐκλείδης

εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος

καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...

Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα

μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας

τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!

Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε: -Μὴ στενεύεις,

ἁγίαζε μονάχα, μὴ σκοπεύεις, κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο

δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα κι ἂς εἶπες

θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο γιὰ νὰ ματιάσω

τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.

Ἔλα, λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη

νὰ γίνεις ὀμορφότερος νὰ μείνεις ὄντως μόνος...


Νίκος Καρούζος
[Χορταριασμένα Χάσματα, 1974]