Παρασκευή, 27 Αυγούστου 2010

Alejandra Pizarnik - τα Έργα και οι Νύχτες












ΠΟΙΗΜΑ
Εσύ διαλέγεις τον τόπο της πληγής
όπου μιλάμε τη σιωπή μας.
Εσύ κάνεις από τη ζωή μου
αυτή την τελετή υπερβολικά καθάρια.

ΦΑΝΕΡΩΣΕΙΣ
Τη νύχτα δίπλα σου
οι λέξεις είναι κλείδες, είναι κλειδιά.
Ο πόθος του θανάτου είναι βασιλιάς
Το κορμί σου να ʼναι πάντα
ένας αγαπητός χώρος φανερώσεων.

ΣΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΣΟΥ
Λάβε το πρόσωπό μου αυτό, βουβό, ζητιάνο
Λάβε τον έρωτα αυτόν που σου ζητάω.
Λάβε αυτό που υπάρχει μέσα μου και είσαι εσύ.

ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ
σε φιλιά, όχι σε αιτίες
Κεβέδο
Από τη μάχη με τις λέξεις κρύψε με
και σβήσε τη λύσσα του στοιχειώδους σώματός μου.

ΕΡΑΣΤΕΣ
ένα άνθος
όχι μακριά από τη νύχτα
το βουβό κορμί μου
ανοίγεται
στη λεπτή επείγουσα ανάγκη της δροσιάς.

ΠΟΙΟΣ ΦΩΤΙΖΕΙ
Όταν με κοιτάς
τα μάτια μου είναι κλειδιά,
ο τοίχος έχει μυστικά,
ο φόβος μου λέξεις, ποιήματα.
Μόνο εσύ κάνεις απʼ τη μνήμη μου
μια ταξιδιώτισσα γοητευμένη
μια φωτιά ακατάπαυστη.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ
Εσύ κάνεις τη σιωπή απʼ τις πασχαλιές που φτερουγίζουν
Στην τραγωδία του ανέμου στην καρδιά.
Εσύ έκανες από τη ζωή μου μια ιστορία για παιδιά
όπου ναυάγια και θάνατοι
είναι προσχήματα θαυμαστών τελετών.

ΠΑΡΟΥΣΙΑ
η φωνή σου
σʼ αυτό το να μην μπορούν να ξεφύγουν τα πράγματα
απʼ τη ματιά μου
αυτά με στερούν
κάνουν από μένα ένα πλοίο πάνω σʼ ένα ποτάμι από πέτρες
αν δεν είναι η φωνή σου
μοναχική βροχή στη σιωπή μου από πυρετούς
εσύ μου ξεδένεις τα μάτια
και παρακαλώ
να μου μιλάς
πάντα.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ
Κάποιος μπαίνει στη σιωπή και με εγκαταλείπει.
Τώρα η μοναξιά δεν είναι μόνη.
Εσύ μιλάς όπως η νύχτα.
Αναγγέλεσαι όπως η δίψα.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ
Από δω αναχώρησε στη μαύρη νύχτα
και το σώμα του έπρεπε να διαβιώσει σʼ αυτό το δωμάτιο
όπου λυγμοί, βήματα επικίνδυνα
αυτού που δεν έρχεται, μα υπάρχει η παρουσία του
δεμένη μʼ αυτό το στρώμα όπου λυγμοί
γιατί ένα πρόσωπο καλεί,
δεμένο στο σκοτάδι,
λίθος πολύτιμος.

Η ΦΩΝΗ ΣΟΥ
Στήνοντας καρτέρι στη γραφή μου
τραγουδάς στο ποίημα μου.
Όμηρος της γλυκιάς φωνής σου
της πετρωμένης μεσʼ στη μνήμη μου.
Πουλί πιασμένο στη φυγή του.
Αέρας διαστιγμένος από έναν απόντα.
Ρολόι που πάλλει μαζί μου
για να μην ποτέ ξυπνήσει.

Η ΛΗΣΜΟΝΙΑ
στην άλλη όχθη της νύχτας
ο έρωτας είναι πιθανός
-πήγαινέ με-
πήγαινέ με ανάμεσα στις γλυκιές υποστάσεις
που πεθαίνουν κάθε μέρα μες στη μνήμη σου.

ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΒΗΜΑΤΑ
Πριν υπήρχε ένα φως
στο λεξιλόγιό μου γεννημένο
λίγα βήματα από τον έρωτα.
Νύχτα ανοιχτή. Νύχτα παρουσία.

ΟΝΟΜΑΖΟΝΤΑΣ ΣΕ
Όχι το ποίημα της απουσίας σου,
μόνο ένα σχέδιο, μια γρατζουνιά σʼ έναν τοίχο,
κάτι στον άνεμο, μια γεύση πικρή.

(μτφ: Βασίλης Λαλιώτης)