Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Αντιόχου Γιάννης - περίπτυξη

Είναι φορές που από το παρελθόν
Εικόνες με κατασπαράσσουν
Τεράστια αιλουροειδή
Και σχήματα γεωμετρικά που ανοίγουν
στόματα
Να καταπιούν
Τις τρεις διαστάσεις του φόβου μου

Τότε γίνεται να τραβάω δυο τρεις
γραμμές
Και να τις κάνω γράμματα σαθρά και
ανορθόγραφα
Μα έχουν νόημα στη φωνή
Κι ας είναι τα γραφτά μια άγρια
ικανοποίηση
Με όλων των λογιώ τα χρώματα
Πρώτα αυτά τα σκούρα κυανά
Και τα μαύρα και τα ερυθρά της μελάνης
Που περισσεύει ανεύρετη μέσα στα
ξεχασμένα μου ερμάρια

Κι είναι η ιστορία μου λειψή
Αφού συμπέρασμα στο γένος μου δεν
βγαίνει
Ετσι που να μείνει η ζωή να μοιράσει
Ξανά και ξανά
Ιδια τα γεγονότα
Τόσα τα συναισθήματα
Και τις μνήμες εκεί που ανήκουνε
Να βλέπει κανείς πως με κλειστά τα
μάτια του
Γλιστρά όπως μέσα σε όνειρο
Πάνω σε γιγάντια νημάτια όλο κόμπους

Να προσπαθεί να κρατηθεί με τις
παλάμες του σφιχτά
Κι εκείνες να πρήζονται
Και να ματώνουν
Στάζοντας θρόμβοι πηγμένο το αίμα
Σε λευκά πέταλα ναρκίσσων
Που όλη η αγάπη μου
Το μικρό το κάνει μέγα
Και το ορατό αόρατο
Κι ασύλληπτο
Σα να 'ναι ένα μυστήριο

Είναι τότε που παίρνω το μονοπάτι για
ψηλά
Ανοίγοντας μια μια και τις σαράντα
εννέα πόρτες του πύργου μου
Μήπως κι εκείνη τη συνείδηση του Jung
Τη βρω και ξεκλειδώσω
Ενώ αν υπήρχε τρόπος να βρίσκεται
κανείς
Την ίδια στιγμή
Κλειδωμένος μέσα στην καρδιά που
επιθυμεί
- Για την καρδιά σου μιλώ -
Τρίζοντας τις χορδές της μ' ένα
επιδέξιο δοξάρι
Θα 'ταν σα να χτυπούσε τη γλώσσα του
Στα μεταλλικά κάγκελα μιας φυλακής
Καλώντας όλα τα νυχτοπούλια
Και τα νυκτόβια έντομα
Και τα ποώδη φυτά με τα αγκάθια
Που λίγο μεγαλώνουνε
Μα χρόνια ζούνε πολλά
Κι έτσι γίνονται γνωστικά και
καθιερωμένα

Ειδάλλως όλο τούτο μοιάζει
Οπως ακούει κανείς την Ανοιξη του Vivaldi
Από ορχήστρα που έχει εκτελέσει μόνο
Wagner

Θέλοντας να σε κατακτήσω
Εισήλθα πια για τα καλά στην ενδοχώρα
σου
Ωσπου κατακλινόμενος
Αφαίρεσα τη χρυσή μου προσωπίδα
Και μαζί
Ολο μου το παρελθόν

Καταλαμβάνοντας τη δικαιωμένη μου θέση
Σκύβω
Διπλώνω
Ικέτης
Τσιμπώ με το γένι μου την τρυφερή σου
σάρκα
Ακροπατώντας στις ακρολοφίες σου
Ξετυλίγω τις ταινίες από το κορμί σου

Γυμνό το επιθυμώ
Γυμνό
Ολόγυμνο

Ξέρω καλά τι σημαίνει
Αυτή η ζέστη που με χτυπάει από την
χαραμάδα σου
Εκεί που επισταμένα κρύβεται η
ευχαρίστησή μου
Κι αποκρυπτογραφείται σε ρίγη
Ανατριχίλα και σπασμό
Αυτή η εξαίσια γεύση σου
Να μη χορταίνω τα όξινα του κορμιού σου

Ομως πραγματικά ---
Τούτη είναι η πιο υγιής σκέψη
Που έκανα εδώ και καιρό

Μπορώ μάλιστα να το καταμαρτυρήσω
Ενώπιον άλλων πολλών
Πως το να σε λατρεύω έτσι αγάπη μου
Μου σώζει την ψυχή μου.

Γιάννης Αντιόχου
από τη συλλογή "θέλω να κάνουμε.."