Σάββατο, 21 Αυγούστου 2010

Μελισσάνθη

Ἄς...

Σὲ τοῦτο τὸ μεταξύ,

ἂς παίζουμε μὲ τὶς λέξεις,

ἂς παίζουμε τῆς ὁμιλίας τὸ θεῖο παιγνίδι

ἀνύποπτοι ποιητὲς

ποὺ κλέψανε τὸ μυστικὸ

νὰ βλέπουνε καὶ ν᾿ ἀκοῦνε,

ν᾿ ἀγγίζουνε καὶ νὰ γνωρίζουνε τὰ πράγματα,

τὴν εἰκόνα τοῦ Κόσμου ξαναπλάθοντας

μ᾿ ἀστραφτερὲς λέξεις ἂς παίζουμε

καθὼς παιδιὰ μ᾿ ἀθώα χοχλάδια

ποῦ ξεβράστηκαν στ᾿ ἀκροθαλάσσι

μόλις ἀγγίζοντας τὴ μυστικὴ φωτιὰ

μόλις μαντεύοντας

τὸν κρύφιο κεραυνό,

μὲ χῶμα ἂς σκεπάζουμε καὶ στάχτη

τὴ φλόγα ποὺ οἱ θνητοὶ ν᾿ ἀγγίσουν δὲν τολμοῦν

δέσμιοι στὸ θάνατο

ἂς ξανοίγουμε τὶς χάρτινες βαρκοῦλες μας

μὲς στὸν ἀστραποβόλο ὠκεανό...