Δευτέρα, 9 Αυγούστου 2010

Δενέλαβας Τάσος - οι κινήσεις των άστρων

Όλες οι κινήσεις των άστρων – Κυκλικές μορφές που κουρνιάζουν δίπλα στο κρεβάτι σου το βράδυ,
Χώνονται μέσα από χαραμάδες , εισχωρούν μέσα σου ,
Σαν εικόνες από ένα φιλί κι ένα δάκρυ ,
Και ξεχνιέσαι και κλαις σα το κορίτσι αυτό ,
Τότε μέσα στη μέση του δρόμου ,
Ένα κενό ρούφηγμα του αέρα σα το καπνό που φεύγει ,
Από το τσιγάρο σου ,
Και μου έλεγες πάντα καλημέρα θυμάμαι ,
Το πρωί –
Μα ποτέ δεν άκουσα αυτή τη λέξη .

Όλες οι κινήσεις των άστρων –
Ρημάζονται μέσα στο γυάλινο ποτήρι που σπάει ,
Γλιστράει από τα χέρια σου και πέφτει στο πάτωμα ,
Χιλιάδες κομματάκια γυαλιά από την καρδιά μου ,

Και τα χέρια μου τρέμουν στην ιδέα της μοναξιάς ,
Ακόμα και όταν τα κρατάνε άλλα δυο ,
Όχι ..
Δεν είναι μικρό αυτό το συναίσθημα ,
Είναι θαμπό και εξαρτημένο από την μέρα και την νύχτα,
Σαν αέρας που τριγυρνάει μα δεν βρίσκει ανταπόκριση στο φως ,
μόνο στο σκοτάδι ..
Ίσως γιατί κινείται στο άπειρο με την ταχύτητα της μοναξιάς και της συγκατάβασης ,
Σαν τα χείλια σου τα βαμμένα με αυτό το κόκκινο χρώμα ,
Που αφήνει μυρωδιές μέσα στα όνειρα μου .

Όλες οι κινήσεις των άστρων –
Μικρές χορευτικές φιγούρες ,
Ένα θέατρο παραλόγου και λογικής ,
Ξεχύνεται μέσα από τα παράθυρα που χτυπάνε μανιασμένα από τον άνεμο ,
Παλλακίδες που σβήνουν σιγά σιγά μέσα από την αίθουσα ,
Μαριονετες που παίζουν τον κόσμο στις κλωστές τους ,
Με ένα μικρό ερώτημα στο χρόνο ,
Τι απομένει ;

Όλες οι κινήσεις των άστρων –
Ένα πρόσωπο που χορεύει γύρω από τον εαυτό του ,
Κοιτάει αριθμούς και λέει ,
Ω ! μα τi μεγάλο που είναι το σύμπαν ,
Και εσύ να είσαι τόσο μόνος ,
Είναι μια ιδέα ;
Η απλά η ιδέα μου ,
Που υποβόσκει κάθε πρωί όταν ξυπνάω ,
Με παίρνει από πίσω καθώς αρχίζω και ντύνομαι ,
Καθώς συνεχίζω την μέρα μου ,

Με το πρώτο μου τσιγάρο και το πρωινό καφέ ,
Ώσπου πέφτει δίπλα μου κουρασμένη το βράδυ για να κοιμηθεί .

Ακόμη δεν αντέχω αυτό το φλογερό χάρτινο φεγγάρι ,
Που με κοιτάει από ψηλά με μια δόση υπεροψίας ,
Σαν να μου λέει πόσο άτυχος είμαι που βρέθηκα εδώ κάτω ,
Εδώ που καθόμουν όταν ήμουν γέρος ,
Και μου έλεγαν ,
Ζεις με την φαντασία σου και μόνο βρε Τάσο ,
Δεν γίνονται αυτά τα πράματα ..
Μα και βέβαια γίνονται τους έλεγα εγώ ,
Οι νεκροί αυτό κάνουνε τα βράδια ,
Μας κοιτάνε σαν τα άστρα με όλες τις κινήσεις τους ,
Με όλες τις κινήσεις των άστρων -

Συλλογή "Ολες οι κινήσεις των άστρων"