Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

αγγίζοντας το σύννεφο











Το αυτί μου κολλάω στο σύννεφο
που μόλις πέρασε στον ουρανό,
βιαστικό,
πολύ βιαστικό!


Αχ! και να μπορούσα ν’ αφουγκραστώ
την ψυχή του την αέρινη!

Αχ! και να μπορούσα να καταλάβω τα λόγια
που ψιθυρίζει ταξιδεύοντας αέναα στον ουρανό

προσπαθώ να κρατήσω
την αναπνοή μου
μην το ξυπνήσω
προσπαθώ να γίνω η ανεπαίσθητη δροσιά του
κι αυτό
καταλαβαίνει, την ψυχή μου
κι αφήνει στα χείλη μου
την ομίχλη του πρωινού
και μια γεύση σχεδόν αόρατη
σα τη σύστασή του

Θέλω να το ακουμπήσω
θέλω να χαθώ σ' αυτό το απαλό, ασύμμετρο όνειρο
θέλω να χαθώ σ' αυτό το λευκό, καθαρό, μαγευτικό
πέπλο που κρύβει κάθε ασχήμια
ήχος από μετάξι που θροίζει στο άγγιγμα του ανέμου

Κλείνω στιγμιαία τα μάτια
όταν τα ανοίγω ξανά
έχει χαθεί στο άπειρο του ορίζοντα.

μα ευτυχώς ...
ξέχασε ένα χαμόγελο πίσω του!

silena 15/11/2010