Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

κράτησα τις σταγόνες














με πλησίασες απρόσμενα
κι αθόρυβα σα να πετούσες

γυρνώ κι ο ουρανός λες πως φωτίστηκε
απ' όλα του τ' αστέρια

στα χέρια μου παίρνω το πρόσωπό σου,
το ψηλαφίζω για να νιώσω
τη σμίλη του χρόνου πάνω του,
το κλείνω μέσα μου, αφή πολύτιμη σα τη μνήμη

στα χέρια μου κρατάω τα όνειρά σου,
μη φοβάσαι είναι ασφαλή μαζί μου
δε θα τα πληγώσω ποτέ

στα χέρια μου φυλάω τις σταγόνες της βροχής σου,
έβρεχε πολύ κείνη τη μέρα
κι εμείς
δίχως ομπρέλα κοιτάζαμε τα σύννεφα!
τίποτε δεν τρόμαζε τη  φλόγα μας
τίποτε δε μπόρεσε να τη σβήσει

έβρεχε πολύ κείνη τη μέρα
κράτησα τις σταγόνες μες στα μάτια μου
για συντροφιά,
όταν είσαι μακριά μου...

Silena 9/11/2010