Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

μα πώς γίνεται...










painting by Kim Roberti
*click is necessary!


έτσι άνοιξες την  πόρτα,
ξαφνικά,
όταν δεν το περίμενα
κι ήταν σα να μπήκε η Άνοιξη
μες στο καταχείμωνο,
πλημμύρισε το δωμάτιο ευωδιές
τα μάτια σου, θάλασσες
για να λικνίζονται μέσα τους τα όνειρά μου
η αγκαλιά σου τρυφερή,
όπως το πρώτο σου άγγιγμα

μα πώς γίνεται να χωράει τόση αγάπη
σ΄ένα μόνο κορμί

πώς γίνεται η στιγμή,
να μεταμορφώνεται σε αιωνιότητα
πώς γίνεται ο αναστεναγμός,
απεραντοσύνη ψυχής
πώς γίνεται το δάκρυ,
δροσοσταλίδα πρωινή
πώς γίνονται τα λόγια,
ανήσυχα, ανυπόμονα
για να περιγράψουν το άπειρο!

και περνούν οι ώρες, γίνονται μέρες
και περνούν οι μέρες, γίνονται μήνες
και περνούν οι μήνες, γίνονται χρόνια

τα μάτια κοιτάζουν,
μα στ' αλήθεια
δεν  αναγνωρίζουν πια αυτό που βλέπουν
οι ευωδιές ξεθύμαναν,
μόνο η ιδέα τους έμεινε
να προσπαθεί να υπερασπιστεί την ύπαρξή της
και η στιγμή,
πόσο βασανιστικά αργά κυλάει!
το άγγιγμα ακούγεται σα συγγνώμη
στον άγνωστο που σκούντηξες κατά λάθος
καθώς βιαζόσουν να προλάβεις το λεωφορείο!
τα λόγια στέγνωσαν,
πέρασε καιρός από τότε που σάλευαν
και μαζί τους κι η καρδιά μου,
μ' ενοχλούν οι ήχοι
γκρεμίζουν τη σιωπή μου
μ' ενοχλεί το φως
τρομάζει το σκοτάδι της απουσίας
κι αυτό το τρίξιμο
ταράζει τη γαλήνη της ανυπαρξίας

έτσι έκλεισες την πόρτα,
σιγανά,
μη με ξυπνήσεις
κι έσβησαν όλα
μα πώς γίνεται να σβήνει τέτοια φλόγα
μ' ένα μόνο τρίξιμο της πόρτας!

silena 3/12/2010