Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2010

το άρωμα - Baudelaire Charles

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗ, έχεις τάχα ποτέ σου οσμισθεί
Με μεθύσι, μ' αργή λαιμαργία,
Ένα σπόρο λιβάνι, εκκλησιά που γεμίζει,
Ή τον αμετανόητο μόσχο, μικρό σακκουλάκι;

Ω βαθιά, μαγική που μεθάς μας γοητεία,
Και στο τώρα το χθες να γεννιέται ξανά!
Έτσι κι ο εραστής, στο κορμί της αγάπης γερτός,
Που της μνήμης συλλέγει το εξαίσιο άνθος.

Μέσα από τα μαλλιά τα φιδίσια, βαριά,
Ζωντανό σακκουλάκι, θυμιατό της παστάδας,
Μιαν οσμή ανεδύθη αγριμιού

Κι απ΄τα ρούχα αυτά, μουσελίνα ή βελούδο,
Νοτισμένα ως ήσαν, της καθάριας της νιότης
Απαλό άρωμα σκόρπιζε ωσάν μια δορά ζωντανή.

ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ από "Τα άνθη του κακού"
(μετάφραση: Γιώργος Σπανός)