Παρασκευή, 30 Απριλίου 2010

Δάρας Αλέξανδρος - όνειρο ή αλήθεια

Ο μεγάλος ρυθμός προχωρά μπροστά
στο βάθος μικρές κινήσεις ακατάλυτες.
Με μια ζωή σαν όνειρο
που ζεις σα να’ ταν ψέμα,
ζωή παραμυθιάστρα
ζωή παραμυθένια.

Αγκιστρωμένη σ’ ουρανούς,
σε σύννεφα, σε άστρα
σε νιώθω που βουτάς
σε νιώθω που ρουφάς
σε νιώθω που ανασαίνεις,
ψυχή μου παραμυθατζού
και παραμυθιασμένη.

Το ξέρεις, ποτέ η ζωή δε φτάνει.
Όμως εσύ της φτάνεις.
Κι ό,τι από σένα περισσεύει
είναι οι νεράιδες και τα ξωτικά.

Πηγή: http://alexisdaras.blogspot.com/

Μάρκογλου Χ. Πρόδρομος - πάνω σας γαντζώνω τη φωνή μου




Από χαλυβουργεία και διυλιστήρια
Στην αλλοτρίωση των καύσεων
Έρημες φτωχές λέξεις σας κουβαλώ
Σε πόλη αδιάφορη πρησμένη σκουπίδια
και γύρω λυσσασμένοι για επιτυχία
Ενώ μοντάρω όργανο υποθετικής επικοινωνίας
Δρόμοι υψικάμινοι και τρέχουν
Ισοζύγιοι οραματιστές
Καλπάζουν στην καταναλωτική μανία
Κλούβες μπαγλαρώνουν την απεργία
Και σταλάζει ο ουρανός κατράμι

Φτωχές ελληνικές μου λέξεις
Πάνω σας γαντζώνω τη φωνή μου
Και βουλιάζω

Πέμπτη, 22 Απριλίου 2010

στα μάτια της αγάπης μου - Dante Aligheri

Στα μάτια της αγάπης μου αχνοπαίζει πάλι και πάντα λάμψη ευγενικιά· η μαγεία τριγύρω
της ανασαίνει ποτισμένη με άγιο μύρο·
θνητός –ποτέ!– κανείς δεν είδε τέτοια κάλλη!

Από το φως τους μέσα σιγανοπροβάλλει
ψιχαλιστή η χαρά που λαχταρώ να σύρω
στα φυλλοκάρδια εντός. Το λόγο τον στείρο
αν πω, πως θε να φύγω, με σκεπάζει αιθάλη

ευθύς, κι αμέσως επιστρέφω εκεί όπου χάρη
πρωτόδα μαγικιά: το φως της! Το μηνίσκο
του φεγγαριού της, αχ, ας βγει να μου χαρίσει!...
Μα, φευ, δεν είναι εκεί – στο μέρος δεν τη βρίσκω
το οικείο… Τον πόθο μου η απουσία της πάει να πάρει,
πλην ο έρωτας φτωχόν ποτέ δεν θα μ’ αφήσει.

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Κεντρωτής

υποθαλάσσιο τοπίο - Ricardo Cassiano

Στο υποθαλάσσιον άντρο, εκεί όπου τα χταπόδια
μυστήρια καθαρώς ανθρώπινα σημαίνουν,
μιας κι είναι αιμάσσον κλάμα, πού ’κλαψε με πόδια
και με χέρια ναυαγός μαχόμενος, σε δένουν

του σκότους του αρχεγόνου τ’ άγνωστα καλώδια.
Στ’ απ’ όξω πενταγάλανο γνοφάδι μένουν
τεράτων γόνοι. Εκεί θα θάψω εγώ τα εφόδια,
τα πλούτη, που μες στον βίο ναυαγού αβγαταίνουν.

Ο θησαυρός μου –το ναυάγιο– θά ’ν’ εκεί που
ε γ ώ θα ξέρω μόνο. Απ’ το ληστή γλυτώσει
θά ’χω, όμως θά ’χω γίνει κλέφτης άλλου τύπου,
αφού θ’ αρπάξω αυτό που εγώ ο ίδιος θά ’χω σώσει!

Του ζόφου ζήτα να λαμπρύνεις το ρημάδι
– τ’ αστέρια λάμπουν πιο καλά μες στο σκοτάδι…

Απόδοση στα ελληνικά: Γιώργος Κεντρωτής

Σάββατο, 3 Απριλίου 2010

Δέλτα Μιχάλης - το χρώμα της μέρας

Υπάρχει ένα μέρος κρυφό στην καρδιά μου
που μπαίνω όταν λείπει το χρώμα απ' τη μέρα.
Αυτό σε φοβίζει να έρθεις κοντά μου,
η ακλόνητη δύναμη μιας άγνωστης σφαίρας.

Πες μου, πες μου, γιατί όλοι αγαπούν
κι όλοι έπειτα ξεχνούν,
πώς είναι να πονάς και να αναζητάς
να μάθεις το γιατί αφού έφταιξες κι εσύ.

Πες μου γιατί.
Γιατί ποτέ δε θα μάθουμε
να συνυπάρχουμε σ' αυτή τη ζωή.
Πες μου γιατί αφού με αγάπησες κι εσύ.

Ποτέ δε θ' αφήσω ετούτη τη θλίψη
να γίνει ο τοίχος σε μια προσδοκία.
Τα ανείπωτα λόγια που μου έχουν
λείψει
στο βάθος γνωρίζω, δεν έχουν αξία.

Στίχοι: Μιχάλης Δέλτα

Λειβαδίτης Τάσος - Μες στο πλήθος

Μες στο πλήθος
ποιος να προσέξει τον Χριστό
και ποιος να δει πως στην άλλη γωνιά
σπίρτα πουλά μες στο χιονιά.

Και τη νύχτα εκεί στη γωνιά
βάζει στα σπίρτα του φωτιά
και τότε απλώνει ως πέρα μακριά
σαν τη φωτιά η λευτεριά.

Και τη νύχτα εκεί στη γωνιά
βάζει στα ρούχα του φωτιά
και τότε απλώνει ως πέρα μακριά
σαν τη φωτιά η Λευτεριά.

Τάσος Λειβαδίτης