Τρίτη, 27 Ιουλίου 2010

If the stars were mine - Melody Gardot



If the stars were mine
I'd give them all to you
I'd pluck them down right from the sky
and leave it only blue
I would never let the sun forget to shine upon your face
so when others would have rain clouds you'd have only sunny days
If the stars were mine
I'd tell you what I'd do
I'd put the stars right in a jar and give 'em all to you

If the birds were mine
I'd tell them when to sing
I'd make them sing a sonnet when your telephone would ring
I would put them there inside the square, whenever you went out
so there'd always be sweet music whenever you would walk about
If the birds were mine
I'd tell you what I'd do
I'd teach the birds such lovely words and make 'em sing for you
I'd teach the birds such lovely words and make 'em sing for you

If the world was mine
I'd paint it gold and green
I'd make the oceans orange for a brilliant color scheme
I would color all the mountains, make the sky forever blue
So the world would be a painting and I'd live inside with you
If the world was mine
I'd tell you what I'd do
I'd wrap the world in ribbons and then give it all to you
I'd teach the birds such lovely words and make 'em sing for you
I'd put those stars right in a jar...and..........
give them all...to you.......

Στρέζου Σοφία - χώμα εγώ νερό εσύ









στη γειτονιά τ' ονείρου
ταξιδευτές που σεργιανούν
στο γύρω του θανάτου
δίχως μνήμη
ακροβατούν στη στέγη του έρωτα
στήνουν παιχνίδι στο χρόνο
που δεν ξεχνά
πως ντύνεται η μοίρα
στα μαύρα μαύρες στιγμές
τυλίγει το νήμα
κι από ποια έξοδο να κρυφτείς
έφτασε στο χώμα το σύννεφο
έγδυσε αστεία που φόραγες
σαν ήσουν παιδί
ψήλωσε η αγάπη τόσο πολύ
σε διάφανη μέρα
σκαρφάλωσε ο ήλιος
νύχτωσε δίχως αστέρια
και το νερό...φιλούσε το χώμα.
 
της Σοφίας Στρέζου http://sofiastrezou.blogspot.com/

Δευτέρα, 26 Ιουλίου 2010

Μυλόπουλος Νίκος - η τελευταία εκδοχή

Ο ύπνος ζωγράφιζε στα χάδια μας ένα χαμόγελο
Μια τελευταία ίσως εκδοχή στην αναχώρηση
Ενός πλοίου που χαμηλώνει μπαίνοντας στον ουρανό
Ή ενός αγάλματος που κλαίει καθώς το στήνουν
στην πλατεία
Ενώ στους δρόμους που κάποτε έτρεχαν παιδιά
Είχαν ανθίσει άξαφνα λίγα λουλούδια
Που με αβάσταχτη τη θλίψη τους
Έκαναν ακόμη και τους τυφλούς να συγκινούνται.

Κρατήσαμε το όνειρο με χίλια βάσανα ζεστό
Ώσπου βγήκε ο ήλιος και μας πήρε τα χέρια.


δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέο Επίπεδο,
τεύχος 33/5, Μάιος 2009

Κυριακή, 25 Ιουλίου 2010

Καψάλης Διονύσης - Μη σπέρνεις γύρω σου σκοτάδι…

Μη σπέρνεις γύρω σου σκοτάδι, γίνε φως·

γι’ αυτούς που βλέπουν με τα μάτια σου το φως

και παίρνουν από σένα την ανάσα,

γι’ αυτούς που κάποτε θα γίνεις ίσκιος, μη –

μη θησαυρίζεις μαύρη νύχτα, γίνε φως,

κάνε να φαίνονται τα μάτια που αγαπούν,

να φέγγουνε στο νύχτωμα του κόσμου.


του Διονύση Καψάλη από τη συλλογή:
Ο κρότος του χρόνου, 2007

Σάββατο, 24 Ιουλίου 2010

Καρούζος Νίκος - εντύπωση

Αχ ναι! πετούσαν έρημα των πουλιών τα σμήνη
κι όταν αποχάθηκαν
η καθαρότητα τ' ουρανού δεν κηλιδώθηκε
από ίχνη.
Να παγιδεύεις το αόρατο στην ορατότητα.


Νίκος Καρούζος
από τη συλλογή Ερυθρογράφος, 1988

ps. just click the link to share the dream

Παρασκευή, 23 Ιουλίου 2010

Βρεττάκος Νικηφόρος - ένας μικρότερος κόσμος





Orange planet by Janet Darling

Ἀναζητῶ μίαν ἀκτὴ νὰ μπορέσω νὰ φράξω
μὲ δέντρα ἢ καλάμια ἕνα μέρος
τοῦ ὁρίζοντα. Συμμαζεύοντας τὸ ἄπειρο, νἄχω
τὴν αἴσθηση: ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε μηχανὲς
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγες· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουν στρατιῶτες
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ὄπλα
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγα, στραμμένα κι αὐτὰ πρὸς τὴν ἔξοδο
τῶν δασῶν μὲ τοὺς λύκους· ἢ πὼς δὲν ὑπάρχουνε ἔμποροι
ἢ πὼς ὑπάρχουνε πολὺ λίγοι σε ἀπόκεντρα
σημεῖα τῆς γῆς ὅπου ἀκόμη δὲν ἔγιναν ἁμαξωτοὶ δρόμοι.
Τὸ ἐλπίζει ὁ Θεὸς
πὼς τουλάχιστο μὲς στοὺς λυγμοὺς τῶν ποιητῶν
δὲν θὰ πάψει νὰ ὑπάρχει ποτὲς ὁ παράδεισος

Τρίτη, 20 Ιουλίου 2010

Βαρβέρης Γιάννης - το σώμα σου κι εγώ












Έχουμε πολύ ταξιδέψει
το σώμα σου κι εγώ
έχουμε φανταστεί
όσα ένα σώμα κι ένα εγώ
μπορούν να φανταστούν.

Το σώμα μου κι εγώ
έχουμε ονειρευτεί
το σώμα σου σε στάσεις
που ποτέ σου δεν φαντάστηκες.

Δεν έχεις θέση τώρα
τι ζητάς
αναμεσα σ' εμένα
και στο σώμα σου.

Γιάννης Βαρβέρης

Καβάφης - έρωτος άκουσμα

Στου δυνατού έρωτος το άκουσμα τρέμε και συγκινήσου
σαν αισθητής. Όμως, ευτυχισμένος,
θυμήσου πόσα η φαντασία σου σ’ έπλασεν· αυτά
πρώτα· κι έπειτα τ’ άλλα —πιο μικρά— που στην ζωή σου
επέρασες κι απόλαυσες, τ’ αληθινότερα κι απτά.—
Aπό τους τέτοιους έρωτας δεν ήσουν στερημένος.

(Από τα Κρυμμένα Ποιήματα 1877;-1923, Ίκαρος 1993)

Πατρίκιος Τίτος - αναβολές

Αναβάλλουμε συνεχώς εκεινη τη στιγμή
που δεν θα ξανασυναντηθούμε πουθενά
στο μεταξυ πολλές φορές γελάμε
μ’ ένα σωρό απ’ αυτά που ζήσαμε
κάποτε κλαίμε μόνοι μας κρυφά

το Δηλητήριο - Baudelaire Charles

Το κρασί ντύνει και τη πιο άθλια τρώγλη
με λαμπρή πολυτέλεια,
τη μεταμορφώνει σε χρυσό παλάτι
με τις χρυσές, τις πορφυρές λάμψεις του
που μοιάζουν ήλιο που δύει στην ομίχλη

Το όπιο μεταμορφώνει το απέραντο
μεγαλώνει το αέναο
μακραίνει τον καιρό,
επιμηκύνει τον καιρό,
βαθαίνει τη λαγνεία
και τις σκοτεινές,
τις ερεβώδεις ηδονές
οδηγεί τη ψυχή πέρα απ' τα σύνορα.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο δηλητήριο που κυλά
από τα μάτια σου -τα πράσινά σου μάτια λίμνες
και μέσα τους ριγεί η ψυχή μου και ταράζεται
οι σκέψεις μου ορυμαγδός κι υψώνονται
πάνω από τις πικρές αβύσσους.

Όμως όλα τούτα είναι χλωμά
μπροστά στο θαύμα το υπέροχο
του σάλιου σου που με σπαράζει

που ρίχνει στη λήθη τη ψυχή μου
στον ίλιγγο τη παρασύρει δίχως τύψεις
κι άπνοη τήνε σέρνει
στην όχθη του θανάτου...


charles baudelaire

Δευτέρα, 19 Ιουλίου 2010

a thousand kisses deep - Leonard Cohen



Don't matter if the road is long
Don't matter if it's steep
Don't matter if the moon is gone
And the darkness is complete
Don't matter if we lose our way
It's written that we'll meet
At least, that's what I heard you say
A thousand kisses deep

I loved you when you opened
Like a lily to the heat
You see, I'm just another snowman
Standing in the rain and sleet
Who loved you with his frozen love
His second hand physique
With all he is and all he was
A thousand kisses deep

I know you had to lie to me
I know you had to cheat
You learned it on your father's knee
And at your mother's feet
But did you have to fight your way
Across the burning street
When all our vital interests lay
A thousand kisses deep

I'm turning tricks
I'm getting fixed
I'm back on boogie street
I'd like to quit the business
But I'm in it, so to speak
The thought of you is peaceful
And the file on you complete
Except what I forgot to do
A thousand kisses deep

Don't matter if you're rich and strong
Don't matter if you're weak
Don't matter if you write a song
The nightingales repeat
Don't matter if it's nine to five
Or timeless and unique
You ditch your life to stay alive
A thousand kisses deep

The ponies run
The girls are young
The odds are there to beat
You win a while, and then it's done
Your little winning streak
And summon now to deal with your invincible defeat
You live your life as if it's real
A thousand kisses deep

I hear their voices in the wine
That sometimes did me seek
The band is playing Auld Lang Syne
But the heart will not retreat
There's no forsaking what you love
No existential leap
As witnessed here in time and blood
A thousand kisses deep

Καρούζος Νίκος - Τὶ εἶπα κάποτε σ᾿ ἕναν ἰπτάμενο

                                                        







Carl Barks - "Flying Dutchman"


Σὰν ἀφαιρέσεις ἀπὸ τὸν ἥλιο τὴν λαίμαργη ἀστρονομία

δὲν εἶναι πιότερος ἀπὸ μιὰ πυγολαμπίδα ποὺ διαστέλλει

τὴν κίνηση μέσ᾿ στὸ ἄναυδο σκοτάδι.

Δὲν ἔχει πόσιμη σημασία νὰ σταλάξουμε

τσιγγούνικες ἀλήθειες καὶ σταγονίδια βεβαιότητας

δὲν ἔχει οὔτε μιὰ πρωτοτυπία ἡ ξεμυαλίστρα ἡ ἐξυπνάδα

πρωτότυπος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δικάζει τὶς λέξεις

ἐκεῖνος ποὺ βάζει ποινὲς ὁλοένα στὰ δάχτυλά του

τὴν ὥρα ποὺ σέρνουν ἔρημα τὴν ἄλαλη πένα.

Δὲν ἔχει μητρότητα ὁ ἴλιγγος

δὲν ἔχει πατρότητα ἡ νύχτα.

Μίλησα κι ἄλλοτε γι᾿ αὐτὰ τὰ χαρτόνια.

Οἱ σκοτεινοί μας σύντροφοι: οἱ ἄκρες καὶ τὰ μάκρη

μὲ τοῦ κύκλου τ᾿ ἄγρια δῶρα μᾶς κοροιδεύουν.

Ἔχοντας πιὰ ξεπέσει ὁ γέροντας Εὐκλείδης

εἶν᾿ ἀπόβλητο τὸ μῆκος ὡς πράξη τοῦ σύμπαντος

καὶ τὸ ὕψος ἀνεύρετη μελῳδία στὰ πλάτη...

Τράβηξα τὴν σκονισμένη αἰωνιότητα σὰν κουρτίνα

μὲ τόση εὐκολία καὶ τά ῾χασα βλέποντας

τὸ λάγνο τίποτα τῆς ἀναφρόδιτης καμπύλης!

Ὁ ἄγγελος τότε τοῦ ἔαρός μου φώναξε: -Μὴ στενεύεις,

ἁγίαζε μονάχα, μὴ σκοπεύεις, κι ἀπ᾿ τὸ μειλίχιο

δαιμόνιο τῆς ἀγάπης πιὸ πέρ᾿ ἀκόμη τράβα κι ἂς εἶπες

θὰ κομματιάσω τὸν κόσμο γιὰ νὰ ματιάσω

τὴ δύναμη τῆς ἀλήθειας.

Ἔλα, λυτρώσου τώρα κι ἀπ᾿ τοῦ ἐρωτήματος τὴν ἔλλειψη

νὰ γίνεις ὀμορφότερος νὰ μείνεις ὄντως μόνος...


Νίκος Καρούζος
[Χορταριασμένα Χάσματα, 1974]

Μάρκογλου Χ. Πρόδρομος - τα μάτια σου

Ρέει το φως, ο ουρανός χαμηλώνει

Χάνεται των λέξεων η εμβέλεια
Υπόκωφα σβήνει η σιωπή τα ίχνη
Μένει το κενό κ' η ερμηνεία διχάζει,

Σαν το ποτάμι άναρθρα φεύγουν τα όνειρα
Μεταλλάζουν σταθερά οι λέξεις σε εικόνες
Κ' η σιωπή σε βουβό εκβάλλει αίμα,

Όλα τώρα έχουν απαξιωθεί
Κι ο χρόνος μας έχει προδώσει,

Βαθιά τ' ανερμήνευτα κοιτάζω μάτια σου.


δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Νέο Επίπεδο,
τεύχος 33/5, Μάιος 2009

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Δασκαλάκη Μαρία - η στιγμή


Λίγο φως εισχωρεί απ’ τις γρίλιες,
τόσο λίγο, σαν το λίγο που αφέθηκα γύρω σου
Μια μικρή στιγμή
Μια λέξη
Ένα ξεχασμένο χάδι
Μια σταγόνα ιδρώτας χαράζει το μέτωπό σου
Η ματιά μου στο ρολόι
Ο ήχος του δείκτη
Ένα ακόμη χαμένο δευτερόλεπτο
Μια ανάσα της μυρωδιάς σου στο μισοσκόταδο
Μια φευγαλέα στιγμή που έγινε ήδη ανάμνηση
Τόσα χρόνια λες πως με χρειάζεσαι,
μα εγώ θα προτιμούσα να μ’ αγάπαγες
μονάχα για μια στιγμή.
Οι αλήθειες αποσυντίθενται πάνω μου,
όπως το παρατημένο μήλο στο τραπέζι της κουζίνας
Εγώ -ξαπλωμένη ανάσκελα- προτιμώ να είμαι
ένα παράνομο «θέλω»,
παρά το νόμιμο «πρέπει» σου.
Ένα «ίσως» που δεν προσέχω
Ψάξε για άλλη λέξη
Βρες μια λέξη για να σε βάλω μέσα στη λύπη μου,
χωρίς να φοβηθείς το βάθος της.
Κι έπειτα, φιλάς την παλάμη μου
Κίνηση που κρατάει ακριβώς τρία δευτερόλεπτα
Κίνηση που αξίζει όσο χίλια «μου έλειψες»
κι άλλα τόσα «σ’ έχω ανάγκη»
Μια απόδειξη ότι νιώθεις.
Όχι με λόγια,
μα με βλέμματα και με σιωπές.
Ό,τι ζω μαζί σου, μοιάζει να κρατάει μια στιγμή
και τι να προλάβεις να χωρέσεις μέσα σε μια στιγμή…
Στιγμή που κρατάει λιγότερο από μια στιγμή
Στιγμή που μακάρι να κρατούσε αιώνες
Μια στιγμή.
Είμαι δικιά σου μονάχα για μια στιγμή.
Μια μικρή φευγαλέα στιγμή…
Μια τόση δα χαμένη στιγμή…
 
της Μαρίας Δασκαλάκη (αδημοσίευτο)
από το blog: http://dreaming-in-the-mist.blogspot.com/

Πέμπτη, 15 Ιουλίου 2010

Στίγκας Γιάννης - η όραση θ' αρχίσει ξανά


Ο ιχνηλάτης χάνεται πάντα πρώτος Ι

Μπορώ να σας μιλάω απλά
μπορώ και με βελόνες

Γνωρίζω που γεννούν τ’ αυγά τους οι υλακές

όλα στο στήθος σύρριζα

αν αγαπήσεις του γκρεμούς
σε βγάζουν συντομότερα
και μην ακούς τις κατακόκκινες μηλιές
και μην ακούς τις παλαβές πυξίδες
πως θα χαθείς
και πως η Παναγιά
φραγγέλλει τους επαίτες

Αφού σου το ΄πε και στον ύπνο σου:

«Αυτούς που ορθώσαν όνειρο
παντός καιρού κι ανόθευτο

Αυτούς που ανοίξανε τα σκέλια τους
στο φως

κυρίως

αυτούς που φεγγαρώθηκαν

εγώ θα τους βυζάξω»

Τόσο πικρό χρυσάφι ΙΙΙ

Μια μέρα
ο χρόνος θα τουμπάρει
και θα παίξουμε

εδώ η ζωή
εκεί η ζωή

αλλιώς
το παιχνίδι της ικεσίας

η πιο λευκή
κερδίζει


Έτσι όπως διαβάστηκε στην παλάμη μου
και σκόνταψα στ’ αλήθεια

Τόσες περιστροφές
κι όμως ο ιστός του κόσμου
μιας σπίθας υπόθεση
ν’ ανοίξουν οι ασκοί
να γίνουν όλα Β΄ Γραμμική
και τυραννία της στάχτης

Η όραση θ’ αρχίσει ξανά

το φως συνδράμει
όσο και το σκοτάδι

μιας σπίθας υπόθεση η ζωή

αλλού η ζωή
κι αλλού η σπίθα

Ν’ αφήσεις την επίλυση στον άνεμο
ή
φρόντισε με τα θαύματα
να γίνεσαι χαρτοκλέφτρα
να είναι ο έρωτας
το Δέκα του Χαμού
και να σε θέλει

Εγώ το χρόνο μου

χρακ και χρακ

μ’ ένα τσεκούρι πισώπλατα
Τα υπόλοιπα
θα τα πουν στις εφημερίδες

Ποίησις είναι η κορυφή του παγόβουνου
και από κάτω
πανστρατιά οι βλαστήμιες
Αλλά εσύ
κοίτα να φτάσεις στην αγάπη
χωρίς τις βαλίτσες σου

κοίτα

Ποίηματα από την ποιητική συλλογή του Γιάννη Στίγκα:
«Η όραση θ’ αρχίσει ξανά», εκδ. Κέδρος, 2006

Βλαβιανός Χάρης - liebe

Ίσως είναι ο τρόπος
που χαϊδεύεις τα γράμματα
που κάνεις το «η»
ν' ακούγεται σαν «ε»
και το «ρ» να καθυστερεί στη γλώσσα
σαν ν' αναδύεται αργά μέσα
από ένα σονέτο του Ρίλκε.
Έπλασες μια γλώσσα ιδιωτική,
δική μας,
που να μπορεί να περιέχει,
να κρύβει
τον έρωτά μας.
Όταν προφέρεις το όνομά μου
όλες οι νότες του κόσμου
γίνονται μία.


Χάρης Βλαβιανός
από τη συλλογή Διακοπές στην πραγματικότητα, 2009

Τετάρτη, 14 Ιουλίου 2010

το εγκώμιο της σκιάς - Jorge Luis Borges

                          

Ο λαβύρινθος

Δεν θα μπορέσει ο Δίας να μου λύσει
τα πέτρινα δίχτυα που με ζώνουν. Έχω ξεχάσει
τις μορφές των ανθρώπων που κάποτε ήμουν
σέρνω τη μοίρα μου στους μονότονους τοίχους ανάμεσα
που μισώ. Ολόισιοι δρόμοι που στρίβουν
και σχηματίζουν μυστικούς κύκλους
στων αιώνων τα βάθη. Πεζούλια
χαρακωμένα από το πέρασμα του χρόνου.
Πάνω στην αχνή σκόνη βρήκα σημάδια
που με φοβίζουν. Στα άδεια βράδια μου
φέρνει ένα μουγκρητό ο αγέρας
ή ένα απελπισμένο αντίλαλο που μουγκρίζει.
Ξέρω πως μέσα στα σκοτάδια είναι ο Άλλος,
που ‘ναι ταγμένος να εξαντλεί την ατέλειωτη μοναξιά
που πλέκει και ξεπλέκει αυτόν τον Άδη,
να λαχταρά ο αίμα μου, να τρέφεται απ’ το θάνατό μου.
Ψάχνουμε ο ένας τον άλλο. Ας ήτανε απόψε
η τελευταία μέρα της αναμονής.

Χόρχε Λουίς Μπόρχες, από «Το εγκώμιο της σκιάς», μτφ. Δημήτρης Καλοκύρης

Κακναβάτος Έκτωρ - η φωνή του

Salvador Dali

Ω χρόνε πώς κυρτώνεσαι περνώντας πλάι
μου; πώς σκύβεις σκύλος ερμαφρόδιτος
μαστός βουβώνας χώρος;

Κ' εσύ για πού;
για πού κινάς σφυγμέ μου κ' είναι
να πας δίχως πυξίδες;
Για πού τρελός κι ωραίος
τρελός
για πάντα

Τρίτη, 13 Ιουλίου 2010

Καζαντζάκης Νίκος - σιγή



Πολύ μικρός ειναι ο καιρός,
πολύ στενός είναι ο τόπος
ανάμεσα στις δυό πυρές
πολύ οκνός είναι ο ρυθμός ετούτος
της ζωής, δεν έχω καιρό
δεν έχω τόπο να χορέψω.

Βιάζομαι !

Κι ολομεμιάς ο ρυθμός της γης
γίνεται ίλιγγος
ο χρόνος εξαφανίζεται,
η στιγμή στροβιλίζεται,
γίνεται αιωνιότητά,
το κάθε σημείο
-θες εντομο θες άστρο, θες Ιδέα-
γίνεται χορός.

΄Ηταν φυλακή
κι η φυλακή συντρίβεται
κι οι φοβερές δυνάμεις
μέσα λευτερώνουνται
και το σημείο δεν υπάρχει πια !

Ο ανώτατος αυτός
βαθμός της άσκησης λέγεται
ΣΙΓΗ.

Νίκος Καζαντζάκης

Δευτέρα, 12 Ιουλίου 2010

Γκίκα Ελένη - το γράμμα που λείπει



Ποιητική συλλογή της Ελένης Γκίκα

Το γράμμα που λείπει... εάν το είχαμε εφεύρει, όλα θα είχαν νόημα. Εάν υπήρχε, θα υπήρχε ελπίδα. Εάν το είχαμε γυρέψει, όλα θα ήταν δρόμος. Και αν το βρίσκαμε, θα λύναμε το αίνιγμα. Θα είχε άρει τη θνητότητα, δεν θα βιώναμε την απώλεια στον έρωτα, το απόλυτο θα έβρισκε σχήμα και πρόσωπο και εμείς δεν θα ήμαστε μονάχα ένας σβόλος χώμα. “Τʼ απόκρυφο κλειδί των χρόνων που ʽζησα”, “το γράμμα που λείπει” με το τέλειο σχήμα. “Το γράμμα που γνώριζε ο Θεός απʼ την αρχή”, το άγνωστο αλλά όντως υπάρχον προαιώνιο γράμμα. Αν το ʼχα βρει, θα σʼ έσωζα. Θα είχα διασώσει έστω το Πρόσωπό σου. “Το γράμμα που λείπει” κι όλοι υποψιαζόμαστε· αλλά δεν το ψέλλισε κανείς ακόμα...

Σάββατο, 10 Ιουλίου 2010

Ρίτσος Γιάννης - γυμνό σώμα



Γυμνό σώμα
Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.
Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.
Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.
Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.
Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.
Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.
Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.
Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.
Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.
Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;
Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.
Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.
Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;
Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.
Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.
Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.
Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;
Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.

Γιάννης Ρίτσος

το διάβασα στο blog του καλού φίλου nimertis:
http://aream-nimertis.blogspot.com/
και πραγματικά με μάγεψε