Πέμπτη, 30 Σεπτεμβρίου 2010

this bloody something



Hey, hey, hey, it's weird
My friends are coming
I will reveal them all the things I used to hide
Cause I've got pieces in my soul
And a lover in my heart I can't deny
This bloody something
That freaks me up until the dark makes me say "I love you"

Blues and jazz and pop and rock & roll are crazy
These are the rhythms all my life I used to keep
But I'm afraid it cannot shine
Cause I'm afraid of all the things I can't describe
I've got to push it on my pillow
I've got a drum, da, da, da "I love you"

No, no, no don't call me nasty, baby
I can't remember all the things I used to hide
Cause I've got pieces in my soul
And a lover in my heart I should deny, e kai prepei na ton arni8w ti na kanw
This bloody something
That freaks me up until the night makes me shout "I love you''

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2010

Γιώργος Θέμελης - Απ' τον καιρό










painting by JLO



Απ’ τον καιρό που έπεσαν τα λουλούδια
Μέσα στη νύχτα
Η φωνή μου έχει κλείσει

Στην καρδιά μου κείτεται
Ένα μεγάλο πουλί

Η φωνή μου έχει κλείσει

Ποιος τραγουδάει
Ποιος ανοίγει το στόμα
Κάτ’ απ’ τη γέφυρα

Ο ουρανός με λησμόνησε

Απ’ τον καιρό που έπεσαν τα λουλούδια
Μέσα στη νύχτα

Θέλω να ιδώ τον ήλιο
Όταν ανοίγει
Τα μάτια του

Κοίταξέ με
Σαν ένα καθρέπτη

Από τη συλλογή Άνθρωποι και πουλιά (1947) του Γιώργου Θέμελη

Γιώργος Βέης - Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα







painting by Geoffrey Greene


Ξοδεύοντας απ' την αρχή δύναμη και χάρη
Ας στεφανώσουμε με θάρρος κι αυτή τη νύχτα
Σ' ένα γύρισμα του δρόμου να ξεχάσουμε
Να σβήσουμε ό,τι γράψαμε, αριθμούς και λέξεις.

Μιας παρ' ολίγον φύσης – πριν έλθει η τυφλή δύναμη
Του μέσα κόσμου, η άλλη τύχη, να μας τελειώσει
Τώρα που είμαστε έτοιμοι να δώσουμε ακόμα
Και τη ζωή μας για να γίνουμε πάλι

Ένα ήσυχο βράδυ στην εξοχή το καλοκαίρι
Οριστική εγκατάλειψη μέσα στη δροσιά
Στην αίγλη σωμάτων που δεν ξέρουν να λένε όχι

Ξοδεύοντας όλη τη δύναμη κι όλη τη χάρη
Στην άκρη του νου θα μάθουμε τ' αληθινά φιλιά
Στην ευστομία της νύχτας, επιτέλους αθώοι.

Από τη συλλογή Υστερόγραφα γης (2004)

Γιάννης Ρίτσος - Αν μπορούσες ν' ακούσεις







"frozen dreams" by Michael Hurtack


Αν δεν μπορείς να μ’ ακούσεις, δεν μπορώ να μιλήσω.

Η φωνή μου μπερδεύεται στην ίδια τη βουή της

σα μια μύγα σ’ ένα άδειο ποτήρι που το σκάπασε ένα γέρικο χέρι.

Κι είναι πολύ χαιρέκακοι οι γέροι όταν διασκεδάζουν.

Οι λέξεις κάθονται κρυμμένες ανάμεσα στα γράμματα.

Μια λυπημένη γυναίκα χτενίζει τα μακριά μαλλιά της

μπροστά στον καθρέφτη. Κοιτάει κατάματα το πρόσωπό της·

κοιτιέται μες στα κίτρινα μάτια της και βλέπει

το αργό προφίλ της. Αν μπορούσες ν’ ακούσεις

θα σού ’δειχνα ταυτόχρονα το προφίλ και το πρόσωπο

     ολόκληρο

και το μακρύ, αντεστραμμένο ποτάμι των μαλλιών της. Ναι,

ολόκληρο το πρόσωπο σαν άγαλμα περιστρεφόμενο

που παίρνει απ’ το βλέμμα σου την κίνηση και το αίμα.

                     Πράγα, 11.1.60

Συλλογή: «Χρωματικές λεπτομέρειες» (1960).
Γιάννης Ρίτσος: «Ποιήματα», εκδ. Κέδρος

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ - Ο χρόνος του ερωτευμένου










 painting by Peter Wileman



Ο χρόνος είν' αλλιώτικος για τον ερωτευμένο
δεν είναι πραχτικός,
χωρίς αποτέλεσμα λήγουν οι στιγμές.
Το μέλλον φτιάχνεται με τα πιο ωραία θέματα
της χτεσινής αγάπης
για θάνατος λογιέται ο χωρισμός,
όταν τελειώσει το αίσθημα
δεν αναγνωρίζει τον εαυτό του.

Ως ν' απαντήσω στον μπακάλη
πρωτοχαιρετιστήκαμε
και μέσα άρχισε ξανά
ο διάλογος με σένα
ευφορία - πρώτη φωνή αναγνώρισης,
φεύγω ανάλαφρη με τη σακούλα
αν έχεις προλάβει να μ' αγγίξεις
σκυφτή - αν έχει ξανάρθει
το φοβερό βλέμμα τ' αποχωρισμού.

Αδειάζω, όλ' αδειάζω
τη στιγμή απ' το παρόν
και μπαίνω σ' άλλο τώρα,
πηχτό κι αδιαίρετο.

Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ

Παρασκευή, 24 Σεπτεμβρίου 2010

Σταύρος Βαβούρης - Πώς γίνονται έτσι...










painting by JLO



Πριν μπεις σχεδόν
ακόμα στη ζωή μου, χάθηκες.
Μετά τα: χάρηκα και θα τα ξαναπούμε
δε συναντηθήκαμε ποτέ μας πια.
Τι χάθηκες,
Μάλλον θα ' λεγα εξατμίστηκες
σα στάλα από νερό
κάτω από τον αδυσώπητο
φρενήρη ήλιο του Ιουλίου.

Πώς γίνονται έτσι, Θεέ μου, όλ' αυτά;

Να 'χει ήδη ξεκινήσει μία θύελλα
να θρασομανάει μια πυρκαγιά
κοντά τόσο κοντά
μια φρενιασμένη θάλασσα ν' αφρίζει
στα πόδια σου μπροστά
κι από τη μια στιγμή στην άλλη
ψάχνεις
σπίθες που σβήνουν μες στη στάχτη μοναχά
μια ανάσα ανέμου
μόλις που σ' αγγίζει από μακριά
ένα κουρασμένο κύμα που πεθαίνει
φτάνοντας,
σαν από τόσα χρόνια πριν
σαν από τόση απόσταση απροσμέτρητη
σε κάποια μυθική σχεδόν ακρογιαλιά.

Σταύρος Βαβούρης
από τη συλλογή "Στον αστερισμό των εγκλίσεων των χρόνων του ρήματος «έρχομαι»", 1980

Octavio Paz - Δύο κορμιά






Painting by John Gwinn


Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δυό κύματα,
ενώ ωκεανός είναι η νύχτα.
Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δυό πέτρες
κι έρημη χώρα είναι η νύχτα.

Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε δεντρόριζες
μπερδεμένες μες σε μιά νύχτα.

Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι πότε-πότε μαχαίρια
μέσα στο αστροπελέκι της νύχτας.

Δύο κορμιά αντιμέτωπα
είναι αστέρια και πέφτουν μαζί
σε ουρανό που χάσκει ολόαδειος

Μτφ: Γιώργος Κεντρωτής

Νάσος Βαγενάς - Explanations of love











Υπάρχει ένας καιρός που ο έρωτας αρχίζει
κι ένας καιρός που ο έρωτας τελειώνει.

Όπως η μπαταρία σ' ένα τρανζίστορ που του λείπει το
καλώδιο για σύνδεση με το ηλεκτρικό.

Υπάρχει το βραχυκύκλωμα δύο σωμάτων.

Λέξεις βαθειές.
Μεγάλες σα γέφυρες που ενώνουν το ένα μισό μιας πόλης με το άλλο μισό.

Ένα γαλάζιο πουκάμισο που φοράει μια ξανθειά γυναίκα
χαμογελώντας κι από κάτω τίποτα.

Ο θάνατος δεμένος σφιχτά σε μια καρέκλα με μια πετσέτα
στο στόμα και το πρόσωπο στο κενό.

Υπάρχει ο μυστικός λογαριασμός που τον ξοφλάει κανείς
κι εγώ δεν ξέρω έπειτα από πόσα χρόνια.

Ο ιδρώτας στον κρόταφο. Η δροσιά στο δέρμα.
Το ζεστό θόλωμα στην κόρη του ματιού.

Με βάση όλα αυτά (και μερικά άλλα) θα μπορούσα να πω
τι ακριβώς είναι ο έρωτας.

Δυο ζευγάρια αναποδογυρισμένα παπούτσια. Λίγη αγάπη.
Και το τρίξιμο του κρεβατιού.

του Νάσου Βαγενά από την "Περιπλάνηση ενός μη ταξιδιώτη"

Πέμπτη, 23 Σεπτεμβρίου 2010

Θεοδόσης Βολκώφ - Triste

















"Sorrow" by Vincent Van Gogh



Στη θλίψη έλιωσε η φωνή μου δε Σ’ ακούω
τώρα είμαι θόρυβος και λόγια και βοή
τώρα είμαι αντίλαλος αυτών που έχω μισήσει
μάτι κενό δράση ανερμάτιστη τυφλή

πρέπει ξανά ξανά στον άνθρωπο να εγκύψεις
ο Λόγος αίμα στο αίμα πάλι ν’ ακουστεί
θανάτωσέ με αν έτσι θέλησες μα πες μου —
εκεί που Εγώ εκεί που Εγώ μαζί μου εσύ.

Θεοδόσης Βολκώφ

Σάββατο, 18 Σεπτεμβρίου 2010

Guillaume Appolinaire - Οίκτο δεν έχω πια για μένα








"Icarus" by Henri Matisse



Οίκτο δεν έχω πια για μένα

Τη σιωπηλή μου οδύνη δεν μπορώ να εκφράσω

Τα λόγια που λογάριασα να ειπώ μεταβλήθηκαν σε άστρα

Ένας Ίκαρος προσπαθεί ν' ανυψωθεί ως τα μάτια μου

Κομιστής ήλιων φλέγομαι στο κέντρο δυό αστερισμών

Τι έκαμα στα θεολογικά θηρία της γνώσης

Σ' αλλοτινούς καιρούς έρχονταν οι νεκροί να με λατρέψουν

Κι έλπιζα να τελειώσει ο κόσμος

Μα το δικό μου τέλος σαν τη θύελλα καταφθάνει.

Guillaume Appolinaire
μτφρ. Τάκης Σινόπουλος

Πέμπτη, 16 Σεπτεμβρίου 2010

Γιάννης Σκαρίμπας - Φαντασία










painting by Amy Tuso



Νάναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί
προς έναν δρόμο φιδωτό που σβεί στα χάη,
και σένα του καπέλου σου πλατειά καί φανταιζί
κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.

Και νάν' σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά
γι' άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,
κι αυτός ο άνεμος τρελά-τρελά να μας σκουντά
όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

Κι όλο να λες, να λες, στα βάθη της νυκτός
για ένα – με γυάλινα πανιά – πλοίο που πάει
Όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:
έξω απ' τον κύκλο των νερών – στα χάη.

Κι όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο άνεμος μαζί
πέρ' από τόπους και καιρούς, έως ότου – φως μου –
(καθώς τρελά θα χαιρετάει κείν' η κορδέλα η φανταιζί)
βγούμε απ' τήν τρικυμία αυτού του κόσμου . . .

Γιάννης Σκαρίμπας
από τή συλλογή ΟΥΛΑΛΟΥΜ

Τρίτη, 14 Σεπτεμβρίου 2010

Ιάκωβος Καμπανέλλης - Από το παράθυρό σου







"french windows" by Linda Roth


Είμαι ένα παιδί της νύχτας
ένας ίσκιος μοναχός
ένα δάκρυ από φεγγάρι
της αυγής ένας καημός

Σ’αγαπώ μα δε θα ‘ρθω
να σε βρω, γιατί το ξέρω
σ’αγαπώ μα δε θα ‘ρθω
το φαρμάκι θα σου φέρω

Από το παράθυρο σου
πέρασε το καλοκαίρι
πέρασε κι η συννεφιά
πέρασε όλη μας η αγάπη
πέρασε όλη μας η πίκρα
πέρασε και η χαρά

Είμαι μια βροχή στον ήλιο
μια φωτιά μες στη βροχή
μια φωνή μες στον αγέρα
μια σιωπή μες στη σιωπή

Σ’αγαπώ μα δε θα ‘ρθω
να σε βρω, γιατί το ξέρω
σ’αγαπώ μα δε θα ‘ρθω
το φαρμάκι θα σου φέρω

Κυριακή, 12 Σεπτεμβρίου 2010

Walking Around - Pablo Neruda



WALKING AROUND
Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.
Συμβαίνει πως μπαίνω σε ραφτάδικα και σινεμάδες
μαραμένος, αδιαπέραστος, σαν ένας κύκνος από τσόχα
πλέοντας σ’ ένα νερό από καταγωγή και στάχτη.

Η οσμή από τα κομμωτήρια με κάνει να κλαίω με κραυγές.
Μονάχα θέλω μια ξεκούραση από πέτρες ή από μαλλί,
μονάχα θέλω να μη βλέπω καταστήματα και κήπους,
ούτε εμπορικά, διόπτρες, κι ασανσέρ.

Συμβαίνει πως κουράζομαι απ’ τα πόδια και τα νύχια μου
κι απ’ τα μαλλιά και τη σκιά μου.
Συμβαίνει πως κουράζομαι να ‘μαι άνθρωπος.

Όμως θα ήταν νόστιμο
να τρομάξω ένα συμβολαιογράφο μ’ έναν κομμένο κρίνο
ή θάνατο να δώσω σ’ ένα μοναχό μ’ ένα χτύπημα του αυτιού.
Θα ‘ταν ωραίο
να πηγαίνω στους δρόμους μ’ ένα μαχαίρι πράσινο
και βγάζοντας κραυγές ως να πεθάνω από το κρύο.

Δεν θέλω άλλο να ‘μαι ρίζα μες στις καταχνιές,
αβέβαιος, απλωμένος, τρέμοντας από όνειρο,
προς τα κάτω, στα μουσκεμένα έντερα της γης,
απορροφημένος, σκεπτικός, τρώγοντας κάθε μέρα.

Δεν θέλω για μένα τόσες δυστυχίες.
Δεν θέλω να συνεχίσω από ρίζα κι από τάφο,
από υπόγειο μόνος, από κελάρι με νεκρούς,
κοκαλωμένος, να πεθαίνω από πόνο.

Γι αυτό η Δευτέρα καίγεται σαν το πετρέλαιο
όταν με βλέπει να ‘ρχομαι με πρόσωπο από φυλακή,
κι ουρλιάζει στο πέρασμά της σαν μια ρόδα πληγωμένη,
και κάνει βήματα από ζεστό αίμα προς τη νύχτα.

Και με σπρώχνει σε κάποιες γωνιές, σε κάποια υγρά σπίτια,
σε νοσοκομεία όπου τα οστά βγαίνουν στο παράθυρο,
σε κάποια παπουτσάδικα με οσμή από ξύδι,
σε δρόμους φοβερούς σαν ουλές.

Υπάρχουνε πουλιά σε χρώμα από θειάφι και τρομεροί απροορισμοί
κρεμασμένοι από τις πόρτες των σπιτιών που μισώ,
υπάρχουν οδοντοστοιχίες ξεχασμένες σε μια καφετιέρα,
υπάρχουνε καθρέφτες
που θα ‘πρεπε να κλαίγανε από ντροπή και φόβο,
υπάρχουνε ομπρέλες σ’ όλα τα μέρη, και δηλητήρια, κι υποχρεώσεις.

Εγώ περνάω με ηρεμία, με μάτια, με παπούτσια,
με μανία, με λησμονιά,
περνάω, διασχίζοντας γραφεία και μαγαζιά ορθοπεδικής,
και αυλές όπου υπάρχουν ρούχα κρεμασμένα απόνα σύρμα:
σώβρακα, πετσέτες και πουκάμισα που κλαίνε
αργά βρώμικα δάκρυα.

Μτφ: Β. Λαλιώτης

Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010

Σύννεφο μὲ παντελόνια - Βλαδίμηρος Μαγιακόφσκη

Владимир Владимирович Маяковский (1893-1930)




 
 
 
 
 
 
 

Σύννεφο μὲ παντελόνια
Τὴν σκέψη
στὸ πλαδαρὸ μυαλό σας ποὺ ὀνειρεύεται,
σὰν ὑπηρέτης λαίμαργος σὲ καναπὲ λιγδιάρικο
μὲ τὴν καρδιὰ κουρέλι ματωμένο θὰ ἐρεθίσω·
χορταστικὰ χλευαστικός, ξεδιάντροπος καὶ καυστικός.
Οὔτε μιὰ γκρίζα τρίχα δὲν ἔχω στὴν ψυχή,
μήτε τῶν γηρατειῶν τὴν στοργή!
Μέγας ὁ κόσμος μὲ τῆς φωνῆς τὴ δύναμη
ἔρχομ᾿ ὄμορφος,
στὰ εἰκοσιδυό μου χρόνια.
Τρυφεροί μου!
Ἀφῆστε τὸν ἔρωτα στὰ βιολιά.
Εἶναι βάρβαρο στὰ τύμπανα νὰ μένει.
Καὶ δὲν μπορεῖτε νὰ φέρετε τὰ πάνω κάτω ὅπως ἐγώ,
ὥστε νὰ μείνουν μόνο τὰ χείλη.
Ἐλᾶτε νὰ μάθετε -
ἀπ᾿ τὸ βελούδινο σαλόνι
τοῦ τάγματος τῶν ἀρχαγγέλων τὸ πρωτόκολλο
ποὺ ἤρεμα τὰ χείλη ξεφυλλίζει
ὅπως ἡ μαγείρισσα τὸ βιβλίο τῶν συνταγῶν.
Πηγαίνετε -
Ἡ σάρκα πάει νὰ μὲ τρελάνει
-κι ὅπως ἀλλάζει χρῶμα ὁ οὐρανός-
Πηγαίνετε -
θὰ εἶμαι ἄψογα τρυφερός,
δὲν εἶμαι ἄντρας ἐγώ, εἶμαι ἕνα σύννεφο μὲ παντελόνια!
Πὼς ἡ ὁλάνθιστη Νίκαια ὑπάρχει δὲν πιστεύω!
Καὶ πάλι θὰ ὑμνήσω
τοὺς ἀραχτοὺς σὰ νοσοκομεῖα ἄντρες
καὶ τὶς παλιὲς σὰν παροιμίες γυναῖκες.

Ποίημα από τη συλλογὴ «Σύννεφο μὲ παντελόνια»,
Εισ.-μτφρ.: Δημήτρης Τριανταφυλλίδης, εκδόσεις Αρμός, 2008

Die Liebe - Friedrich Hölderlin

 
painting by Connie Chadwell                                                                                

LOVE
trans. Michael Hamburger
If you drop an old friend, if, O you grateful ones,
Your own poets you slight, slander and cheapen, may
God forgive you, but always
Honour lovers, respect their soul.

For, I ask you, where else humanly do men live
Now that slavish one, Care, rules and compels us all?
Therefore too has the God long
Moved uncaring above our heads.

Yet no matter how cold, songless the year may be,
When the season is due still from the field all white
New green blades will be sprouting,
Often one lonely small bird will sing,

When the woods all expand, slowly, the river stirs
Milder breezes at last tenderly blow from the south,
At the hour pre-elected,
So, a sign of the better age

We believe in, unique thanks to her self-content,
Noble, pious, on soil hard as iron and waste,
Love, the daughter of God, comes,
Only his and from him alone.

You, then, heavenly plant, now let me bless, and be
Ever tended with song, when the aetherial
Nectar's energies feed you,
Ripened by the creative ray.

Grow and be a whole wood! Be a more soul-inspired,
Fully blossoming world! Language of lovers now
Be the language our land speaks,
And their soul be the people's lilt!

DIE LIEBE

Friedrich Hölderlin

Πέμπτη, 9 Σεπτεμβρίου 2010

Federico Garcia Lorca - Κασίντα του ρόδου








painting by Parastoo Ganjei


Το ρόδο
δεν ζητούσε την αυγή
σχεδόν αιώνιο στο κλωνί του,
κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο
μήτε γνώση μήτε ίσκιο ζητούσε
όριο σάρκας και ονείρου,
κάτι άλλο ζητούσε.

Το ρόδο
δεν ζητούσε το ρόδο.
Ασάλευτο στον ουρανό
κάτι άλλο ζητούσε.


μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Ελσα Κορνέτη - 22 Μεταμορφώσεις

1
ο αγνός έρωτας
Δεν θέλω
παρά να είμαι ο εαυτός μου
και να παραμείνω
ένας δυστυχής ονειροπόλος

2
ο φτερωτός έρωτας
Μόνος πετά
για ν΄ αποφύγει
το συνωστισμό
του σμήνους

3
ο λαθραίος έρωτας
Ταξιδεύει
με πούπουλα
στις αποσκευές του
για ελαφρύ
συναισθηματικό φορτίο

4
ο απατημένος έρωτας
Η αλήθεια αυτοκτονεί όταν απειλείται

5
ο παράλογος έρωτας
Οταν η σελήνη πέφτει
το μήλο περιστρέφεται
κι ο πολυέλαιος γρυλίζει

6
ο σκοτεινός έρωτας
Επικηρυγμένος στο φως

7
ο μοναχικός έρωτας
Μια νύχτα πάθους με τον εαυτό μου

8
ο επικοινωνιακός έρωτας
Έχω ανάγκη να μιλήσω σε κάποιον
Που όμως να κάθεται στον απέναντι φάρο

9
ο μοιραίος έρωτας
Μπορεί το τυχαίο να μας έφερε κοντά
Όμως η επιλογή καθορίζει
το δικαίωμα στην αδυναμία

10
ο ρομαντικός έρωτας
Υδάτινη αιώρα λικνίζεται
σε μια θάλασσα αγάπης
11
ο ιπτάμενος έρωτας
Να ένα μπαλόνι
Να μια παπαρούνα
Να μια πεταλούδα
Να ο έρωτας
-Πού;
-Μόλις πέταξε

12
ο κεραυνοβόλος έρωτας
Απροσδόκητη ταχυπαλμία
Αγνωστης ιατρικής αιτιολογίας

13
ο μαγεμένος έρωτας
Γρανιτένια ψίχουλα
στο βλέμμα αναβλύζουν

14
ο αιθεροβάμων έρωτας
Με βαρβαρότητα τα βέλη του
Νεκρό τον προσγειώνουν

15
ο ηδονικός έρωτας
Το επίμονο βλεφάρισμα
της σκιάς στο σκοτάδι

16
ο τυραννικός έρωτας
Αφού θέλεις τόσο πολύ να το μελετήσεις
Σου το χαρίζω
Το ένα μου νεφρό

17
ο εκδικητικός έρωτας
Μια αλαζονική τύφλωση

18
ο ανολοκλήρωτος έρωτας
Το πουλί που δεν πέταξε
επιτυχώς σκαλίστηκε
σε εκκλησίας τέμπλο ξυλόγλυπτο
19
ο φανταστικός έρωτας
Παρατηρητής της ανυπαρξίας του

20
ο αμυντικός έρωτας
Όσες πανοπλίες
κι αν φορέσεις
το τρυφερό σου κρέας
θα μένει πάντα
γυμνό κι εκτεθειμένο

21
ο μεταφυσικός έρωτας
Ο έναστρος Ουρανός
Το κράνος που φορά
το υπέρλαμπρο Σύμπαν

22
ο εγωιστικός έρωτας
Δεν δίνεις τίποτα
Δεν παίρνεις τίποτα
Η πιο προσοδοφόρα συναλλαγή

source: http://www.e-poema.eu/poem.php?id=275

Τρίτη, 7 Σεπτεμβρίου 2010

ο πράσινος κήπος - Νικηφόρος Βρεττάκος














Ὁ πράσινος κῆπος

Ἔχω τρεῖς κόσμους. Μιὰ θάλασσα, ἕναν

οὐρανὸ κι ἕναν πράσινο κῆπο: τὰ μάτια σου.

Θὰ μποροῦσα ἂν τοὺς διάβαινα καὶ τοὺς τρεῖς, νὰ σᾶς ἔλεγα

ποῦ φτάνει ὁ καθένας τους. Ἡ θάλασσα, ξέρω.

Ὁ οὐρανός, ὑποψιάζομαι. Γιὰ τὸν πράσινο κῆπο μου,

μὴ μὲ ρωτήσετε.

Federico Garcia Lorca - Γη














Προχωρούμε

πάνω σ'έναν καθρέφτη

δίχως ασήμι

πάνω σ'ένα κρύσταλλο

δίχως σύννεφα.

Αν οι ίριδες γεννιόταν

στην ανάστροφη όψη

αν τα ρόδα γεννιόταν

στην ανάστροφη όψη

αν όλες οι ρίζες

κοιτούσαν τ' αστέρια

κι ο νεκρός δεν έκλεινε

τα μάτια

θα γινόμασταν σαν κύκνοι.



μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

sensation - Arthur Rimbaud










painting by Dan Earle


Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,

Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :

Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.

Je laisserai le vent baigner ma tête nue.



Je ne parlerai pas, je ne penserai rien :

Mais l'amour infini me montera dans l'âme,

Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,

Par la nature, heureux comme avec une femme.



Arthur Rimbaud
Mars 1870.

Πέμπτη, 2 Σεπτεμβρίου 2010

Rainer Maria Rilke















" Όποιος, τώρα, κλαίει κάπου στον κόσμο,

Δίχως αιτία καμία κλαίει στον κόσμο,
Κλαίει για μένα.

Όποιος, τώρα, γελά κάπου στη νύχτα,
Δίχως αιτία γελά μέσα στη νύχτα
Με περιπαίζει.

Όποιος, τώρα, πορεύεται κάπου στον κόσμο
Δίχως αιτία πορεύεται μέσα στον κόσμο, έρχεται σε μένα.

Όποιος τώρα πεθαίνει κάπου στον κόσμο,
Δίχως αιτία πεθαίνει μες τον κόσμο,
Με κοιτάζει".

(απόσπασμα από το "Το Βιβλίο των Εικόνων")

Ο ήλιος του απογεύματος - Καβάφης








painting by Ed Watson


Την κάμαρην αυτή, πόσο καλά την ξέρω.
Τώρα νοικιάζονται κι αυτή κ' η πλαγινή
για εμπορικά γραφεία. Όλο το σπίτι έγινε
γραφεία μεσιτών, κ' εμπόρων, κ' Εταιρείες.

Ά η κάμαρη αυτή, τι γνώριμη που είναι.

Κοντά στην πόρτα εδώ ήταν ο καναπές,
κ' εμπρός του ένα τούρκικο χαλί·
σιμά το ράφι με δυο βάζα κίτρινα.
Δεξιά· όχι, αντικρύ, ένα ντολάπι με καθρέφτη.
Στη μέση το τραπέζι όπου έγραφε·
κ' οι τρεις μεγάλες ψάθινες καρέγλες.
Πλάϊ στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι
που αγαπηθήκαμε τόσες φορές.

Θα βρίσκονται ακόμη τα καϋμένα πουθενά.
Πλάϊ στο παράθυρο ήταν το κρεββάτι·
ο ήλιος του απογεύματος τώφθανε ως τα μισά.
... Απόγευμα η ώρα τέσσερες, είχαμε χωρισθεί
για μια εβδομάδα μόνο... Αλλοίμονον,
η εβδομάς εκείνη έγινε παντοτινή.

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης (1919)

Τετάρτη, 1 Σεπτεμβρίου 2010

autumn fruit - Fernand Grefh








YOUR loved mouth has the sharp and acid smell
Of fruits unripened, although golden-faced.

They tempt the greedy mouth, which cannot tell
Why they, being golden, should so bitter taste.

But soon the lip, accustomed to their scent,
Tastes with their bitterness a sweetness blent.

translated by Jethro Bithell

To Autumn - William Blake














Oh Autumn, laden with fruit, and stain'd
With the blood of the grape, pass not, but sit
Beneath my shady roof; there thou may'st rest,
And tune thy jolly voice to my fresh pipe,
And all the daughters of the year shall dance!
Sing now the lusty song of fruits and flowers.

'The narrow bud opens her beauties to
The sun, and love runs in her thrilling veins;
Blossoms hang round the brows of Morning, and
Flourish down the bright cheek of modest Eve,
Till clust'ring Summer breaks forth into singing,
And feather'd clouds strew flowers round her head.

'The spirits of the air live in the smells
Of fruit; and Joy, with pinions light, roves round
The gardens, or sits singing in the trees.'
Thus sang the jolly Autumn as he sat,
Then rose, girded himself, and o'er the bleak
Hills fled from our sight; but left his golden load.