Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

σώσε με







painting by Diana Sellers


σώσε με
κι εγώ είμαι εδώ
για σένα
ό,τι κι αν συμβεί

σώσε με
κι εγώ θ' ακούω
χωρίς ποτέ το στόμα
ν' ανοίξω ξανά

σώσε με
σώσε με

δίχως να ζητήσεις
ανταλλάγματα

σώσε με!

μια κραυγή στο σκοτάδι
είναι μόνο!
κοιμήσου...

silena 31/10/2010

Σάββατο, 30 Οκτωβρίου 2010

τα χέρια μου ... τα δυνατά














τα χέρια μου απλώνουν
γίνονται κλαδιά
τυλίγουν τους εφιάλτες μου σφιχτά
να μην ξεφύγουν
και ταράξουνε ξανά
τον λιγοστό μου ύπνο

τα χέρια μου διπλώνουν
κλείνουν φιλιά
χάδια γλυκά
χρώματα και χαρά
να τα φυλάξουν
όταν θα' χει ξαστεριά
να μου τα δώσουν δώρο

τα χέρια μου γίνονται γροθιά
να πολεμήσουν τα στοιχειά
που με κυκλώνουν
με τη γροθιά χτυπώ γερά
γκρεμίζω τα ουρλιαχτά
γίνομαι ΕΓΩ ξανά
υπάρχω ακόμα!

Silena 30/10/2010

Τρίτη, 19 Οκτωβρίου 2010

Νικόλας Άσιμος - Δε θέλω καρδιά μου να κλαις



Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χθες,
χαλάσανε τόσα πολλά μα βρες μονοπάτι ξανά,
δεν ξέρει ο κόσμος να ζει, κατέβα να πάμε πεζοί,
εκεί που καθένας ζητά να βρει τη μιλιά του ξανά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ' τη ζωή αποζητώ,
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ' είχες πάρει αγκαλιά,
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Δε θέλω καρδιά μου να κλαις για όσα περάσαμε χτες,
δανείσου κι εσύ μια φορά και βρες μονοπάτι ξανά
κι αν χάνεις αυτό που σε ζει δεν έφταιξες μόνον εσύ,
αξίζει να ζουν σαν παιδιά εκείνοι που έχουν καρδιά.

Τον πόλεμο ζητώ για μια ζωή που δεν τη ζω,
να μην μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να δεις μικρέ μου φουκαρά,
πως μαλακώνω σαν δε μου μιλάς σκληρά.

Τον πόλεμο μισώ κι απ' τη ζωή αποζητώ,
να μη μου μείνει μόνο το παράπονο
κι ας ήταν μια φορά να μ' είχες πάρει αγκαλιά,
το ξέρω σου ζητώ πάρα πολλά.

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος

Μουσική: Νικόλας Άσιμος
Πρώτη εκτέλεση: Νικόλας Άσιμος

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Pablo Neruda - Είσαι όλη από αφρό



Είσαι όλη από αφρούς λεπτούς ανάλαφρους
Και σε διαβαίνουν τα φιλιά και σε ποτίζουν οι μέρες
Η κίνησή μου, το άγχος μου κρέμουνται απ’ το βλέμμα σου.
Κούπα από αχούς και φυλακισμένα αστέρια.
Είμαι κουρασμένος... όλα τα φύλλα πέφτουν, πεθαίνουν.
Πέφτουν, πεθαίνουν τα πουλιά. Πέφτουν, πεθαίνουν οι ζωές.
Κουρασμένος, είμαι κουρασμένος. Έλα, πόθησέ με, δόνησέ με.
Ώ, φτωχή μου αυταπάτη, αναμμένη μου γιρλάντα!
Η αγωνία πέφτει, πεθαίνει. Πέφτει, πεθαίνει ο πόθος.
Πέφτουν, πεθαίνουν οι φλόγες στην ατέλειωτη νύχτα.

Καμίνι από φώτα, περιστέρι από ξανθή άργιλο,
απελευθέρωσέ με απ’ αυτή την νύχτα που μ’ ακολουθάει επίμονα και μ’ εκμηδενίζει।
Βύθισέ με μεσ’ την φωληά του ίλιγγου και της θωπείας.
Πόθησέ με, κράτησέ με.
Η μέθη στην ανθισμένη σκιά των ματιών σου,
οι πτώσεις, οι θρίαμβοι, τα πηδήματα του πυρετού.
Αγάπε με, αγάπε με, αγάπε με.
Όρθιος σου το κραυγάζω! Θέλε με.
Σπάζω την φωνή μου φωνάζοντάς σε και κάνω κύκλους φωτιάς
Μεσ’ τη γεμάτη αστέρια και λαγωνικά νύχτα.
Σπάζω την φωνή μου και κραυγάζω. Γυναίκα αγάπα με, θέλε με.
Η φωνή μου καίει στους ανέμους, η φωνή μου πέφτει και πεθαίνει.

Κουρασμένος. Είμαι κατάκοπος. Φύγε. Απομακρύνσου. Σβύσου.
Μη φυλακίζεις το στέρφο κεφάλι μου μεσ’ τα χέρια σου.
Να μου διαβαίνουν στο μέτωπο τα μαστίγια του πάγου.
Να μαστιγώνεται η ανησυχία μου με τους ανέμους του Ατλαντικού.
Φύγε. Απομακρύνσου. Σβύσου Η ψυχή μου πρέπει να είναι μόνη.
Πρέπει να σταυρωθεί, να γίνει ψίχουλα, να στροβιλισθεί
ν' αναποδογυριστεί, να μολυνθεί μόνη,
ανοιχτή στην παλίρροια των θρήνων,
καθώς φλογίζεται στον κυκλώνα των ορμών,
ορθωμένη ανάμεσα στους λόφους και τα πουλιά,
να εκμηδενιστεί, να εξολοθρευτεί μοναχήεγκαταλειμμένη και απομόναχη σαν ένας φάρος τρομάρας.
 
Pablo Neruda

Μτφ. Χλόη Βαρέλα Docampo και την Άννα Βάλβη

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Γιάννης Υφαντής - Του Έρωτα

 
"sleeping cupid" by Caravaggio

Του έρωτα

πρέπει να του δινόμαστε γυμνοί

όπως δινόμαστε στον ύπνο και στο θάνατο, γιατί

ο έρωτας θαρρώ είναι η μόνη

μεταλαβιά

αιωνιότητας∙ ο έρωτας

είναι η λύτρωση του τέλειου χορού, είναι

η αγαλλίαση

του Καιρού

Γιάννης Υφαντής

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Kirsti Katariina Simonsuuri - H αγάπη ήρθε όταν έφτασα στην άκρη του κόσμου

Search for the source! by Nalini (Adhishray)   painting by Nalini (Adhishray)


Τα δωμάτια που έκλεισα
αλλά μπορώ να τα ξανανοίξω
Οι πόλεις που άφησα
αλλά σε κάποιες ίσως ξαναγυρίσω
Οι λέξεις που ξέχασα
αλλά μέσα μου αντηχούν
Αν και οι λέξεις που έγιναν σάρκα
χάθηκαν για πάντα, οι άνθρωποι
αμίλητοι
εδώ και καιρό, σαν σπίτι στη μέση του κήπου

κι εγώ δεν μπορώ ν' ανοίξω την πύλη του
Δεν μπορώ να επιστρέψω
Κοιτάζω μόνο πως η αγάπη φτερουγίζει
από τ' ανοιχτά παράθυρα του δωματίου μου
Όπως εδώ και χρόνια
που όλα ήταν στην αρχή
Όπως και τώρα
Μέσα από νύχτες και μέρες
διάβηκα τα μακρόσυρτα χρόνια
Είδα πώς ζούσαν οι άνθρωποι σ' άλλες χώρες
Άκουσα τα τραγούδια τους,
αγκάλιασα τον τραγουδιστή
Τα 'κανα όλα, ήμουν ζωντανή
Δεν έχτισα μνημεία
Και η γη που πατούσα
ήταν ένα κομμάτι ουρανού
Με περίμενε θερμή, υπομονετικά

μτφ: Μαρία Μαρτζούκου
Πηγή: http://key-em.blogspot.com/2007/05/56.html

Τετάρτη, 6 Οκτωβρίου 2010

Αλέξανδρος 'Ισαρης - το χρώμα του χρόνου

  painting by Giovanni Rapiti


Σηκώνω το χέρι μου κι ύστερα πέφτει
Στο νου βυθίστηκε
Το δάχτυλο της χθεσινής ημέρας.
Το χέρι βουλιάζει
Πέτρωσε το η αγάπη, πάει.
Εσύ απο ψηλά μη με κοιτάς.
Ντρέπομαι για τη φτώχεια μου στο μέλλον
Να τριγυρνώ δίχως σκιά.

Σηκώνω το χέρι μου
βλέπω τα δάχτυλα ν' αχνίζουν στον αέρα
Σε χρόνο άχρωμο με την ανάσα μου γεμάτη ρίζες.
Πέρα απ' το χέρι μου καμένα κτίρια
Άνθρωποι, σκυλιά, πέρδικες, ποντίκια.
Πίσσα στο βάθος πυρκαγιά και βρόμα.
Χώνω τη γλώσσα μου στο στόμα σου
κι απ' το πολύ φαρμάκι κλαίω αίμα.

Θρύψαλα ο άνεμος τα βράχια τρέμουνε
Βραδιάζει. Κουλουριασμένη η ψυχή και χθες
Και το πρωί κουλουριασμένη πάλι.
Θαυμάζω τα φτερά
Σφίγγω στην αγκαλιά το ποίημα
Πράσινα φυτρώνουν τα νερά
Χώμα στα χέρια μου ταφή
Το δέντρο αργεί να μεγαλώσει
Πέφτουν τα φύλλα.

Μάρμαρο μύρο μυρωδιές άγγελοι φτερουγίζουν
Στις φλούδες όνειρα και τ' αρχικά των ξένων
Ζώα με πρόσωπα τυφλά
Στριφογυριζουν διαψασμένα.
Ό,τι παλιώνει γίνεται καρπός
Σ' έναν αιώνα θα' ναι σκόνη
Καμπύλη σαύρας σταγόνα πηγαδιού
Ανάσα ετοιμοθάνατου, σάλιο ζαβού.

Μικρές στιγμές κι άλλες στιγμές ο χρόνος δεν τελειώνει.
Ξεραίνονται τα πρόσωπα αυτός τα παίρνει
Σβήνει το αίμα καίγεται η πνοή
Για ν' αποκτήσει σάρκα σκελετό
Καρδιά βλέμματα κλέβει.

Το χθες ξεθώριασε το αύριο γυαλίζει
Φύρανε το κορμί μου ξάπλωσε καταγής
Τραγούδι σιγανό αρχίνησε στο δάσος.

Αλέξανδρος 'Ισαρης

Γιώργος Βέης - Τα καλλίτερα ποιήματα γράφονται το πρωϊ

Joan Miro Painting "Kissing"








"kissing" by Joan Miro
όταν το λεπίδι της νύχτας
στάζει ακόμα αίμα εικόνων,
τότε μπορείς να δεις καθαρά τα παιδιά
να παίζουν στη μέση της πλατείας
γυμνά, απροστάτευτα, να χάνονται ύστερα
προς το βορρά —

ό,τι δεν μπόρεσες να κρατήσεις κοντά σου
που θέλησες πολύ και λύγισες στα δύο
τανάλια σκουριασμένη, για να γίνει δικό σου για πάντα,
τώρα καφές και μία φέτα ψωμί με βούτυρο.

Γιώργος Βέης

Maurice Maeterlinck - Θερμοκήπια

  painting by Lisa Rock


Λυπηθείτε τα χέρια τα πολύ ωχρά!

Μοιάζει να βγαίνουν απ’ τα υπόγεια της σελήνης

Είναι καταπονημένα να κλώθουν το αδράχτι των πιδάκων


Ayes pitie des mains trop pales!

Elles sembblent sortir des caves de la lune,

Elles se sont usees a file le fuseau des jets d’ eau!


Θερμοκήπια, Maurice Maeterlinck, μτφρ. Μηνάς Δημάκης

Τρίτη, 5 Οκτωβρίου 2010

Fernando Pessoa - Παραίτηση









Πάρε με, ω νύχτα αιώνια, στην αγκαλιά σου
Και γιο σου ονόμασέ με.
Είμαι ένας βασιλιάς
Που με τη θέλησή μου εγκατέλειψα
Το θρόνο μου, από όνειρα και κούραση φτιαγμένο.

Το σπαθί μου, βαρύ για τα κουρασμένα μπράτσα μου,
Σ’ αρρενωπά κι ήρεμα χέρια παρέδωσα.
Σκήπτρο και στέμμα –τα ’φησα
Στον προθάλαμο, στο δάπεδο κομμάτια.

Την πανοπλία μου, τόσο ανώφελη,
Τα σπιρούνια μου, με το μάταιο κουδούνισμά τους
Τ’ άφησα πάνω στα κρύα σκαλοπάτια.

Αποδύθηκα την πραγματικότητα, ψυχή τε και σώματι,
Κι επέστρεψα στην κρύα και ήρεμη νύχτα
Σαν το τοπίο όταν αργοπεθαίνει η μέρα.

Fernando Pessoa
Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα

Δευτέρα, 4 Οκτωβρίου 2010

Σεφέρης - φυγή








painting by Wade Owen


Δεν ήταν άλλη η αγάπη μας
έφευγε ξαναγύριζε και μας έφερνε
ένα χαμηλωμένο βλέφαρο πολύ μακρινό
ένα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο
μέσα στο πρωινό χορτάρι
ένα παράξενο κοχύλι που δοκίμαζε
να το εξηγήσει επίμονα η ψυχή μας.


Η αγάπη μας δεν ήταν άλλη ψηλαφούσε
σιγά μέσα στα πράγματα που μας τριγύριζαν
να εξηγήσει γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε
με τόσο πάθος.

Κι' αν κρατηθήκαμε από λαγόνια κι' αν αγκαλιάσαμε
μ' όλη τη δύναμη μας άλλους αυχένες
κι' αν σμίξαμε την ανάσα μας με την ανάσα
εκείνου του ανθρώπου
κι' αν κλείσαμε τα μάτια μας, δεν ήταν άλλη
μονάχα αυτός ο βαθύτερος καημός να κρατηθούμε
μέσα στη φυγή.