Πέμπτη, 29 Δεκεμβρίου 2011

ασαφείς ισορροπίες



στις στιγμές ισορροπώ
κρυφά
αγγίζω νύχτες κι αστέρια
σταυρώνω χέρια και φιλιά
μιλάω μόνο με τα πουλιά
ασαφείς ισορροπίες
νήματα ακίνητα ξεφτισμένα
αιωρούνται στα σκοτεινά
φαντάσματα λέω
σιγά
κρεμάω όνειρα στ' αυτιά
στη σκέψη μυστικά
δρόμοι
αδιέξοδα
νερά
πολλά
νερά
σπόροι στα χέρια
φτερά στο βλέμμα
να πετάει ψηλά
ίλιγγος η ζωή
κι εγώ
μιλάω μόνο στα πουλιά

Silena 29/12/2011 

Κυριακή, 25 Δεκεμβρίου 2011

Μελισσάνθη


Πιστεύω

Ἡ Ἀγάπη, μόνο, βαστάζει ὅλα τὰ φορτία.
Μπορῶ νὰ βαστάζω ὅλα τὰ φορτία.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ μέγα φορτίο!
Ἡ Ἀγάπη σηκώνει τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ.
Μπορῶ νὰ σηκώνω τὸ βάρος τ᾿ οὐρανοῦ.
Ἡ Ἀγάπη ὑπομένει τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.
Μπορῶ νὰ ὑπομένω τὰ μαρτύρια τῆς πυρᾶς.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ πυρά!
Ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.
ἡ Ἀγάπη πιστεύει στὸ θαῦμα.
Μπορῶ νὰ πιστεύω στὴ ζωὴ καὶ στὸ θάνατο.
μπορῶ νὰ πιστεύω στὸ θαῦμα.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ὁ θάνατος!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ θαῦμα!
Ἡ Ἀγάπη προσεύχεται κ᾿ ἐνεργεῖ.
ἡ Ἀγάπη ἀγρυπνεῖ.
Μπορῶ νὰ προσεύχωμαι καὶ νὰ ἐνεργῶ.
μπορῶ νὰ ἀγρυπνῶ.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι προσευχὴ καὶ πράξη!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ μυστικὴ ἀγρυπνία!
Ἡ Ἀγάπη κρατάει ὅλα τὰ χαμόγελα καὶ ὅλα τὰ δάκρυα.
Μπορῶ νὰ χαμογελῶ καὶ νὰ κλαίω ὅλα τὰ δάκρυα -
γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ἡ χαρούμενη θλίψη!
Ἡ Ἀγάπη δίνει τὸν ἄρτο καὶ τὸν οἶνο
ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
Μπορῶ νὰ μεταλάβω τὸν ἄρτο καὶ τὸν oίvo
ἐγγύηση γιὰ τὴν αἰωνιότητα.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Μυστικὸς Δεῖπνος!
Κ᾿ ἡ μεγάλη ὑπόσχεση!
Ἡ Ἀγάπη ἔπλασε τὸν ἄνθρωπο.
ἡ Ἀγάπη ἐδώρησε τὸ φῶς.
Πιστεύω στὸν ἄνθρωπο.
πιστεύω στὴν Ἀγάπη.
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι τὸ φῶς καὶ ἡ δωρεά!
Γιατὶ ἡ Ἀγάπη εἶναι ὁ Ἄνθρωπος!

Κωστής Παλαμάς

Χριστούγεννα

Νἄμουν τοῦ σταύλου ἕν᾿ ἄχυρο, ἕνα φτωχὸ κομάτι
τὴν ὥρα π᾿ ἄνοιγ᾿ ὁ Χριστὸς στὸν ἥλιο του τὸ μάτι.
Νὰ ἰδῶ τὴν πρώτη του ματιὰ καὶ τὸ χαμόγελό του,
τὸ στέμμα τῶν ἀκτίνων του γύρω στὸ μέτωπό του.
Νὰ λάμψω ἀπὸ τὴ λάμψι του κι᾿ ἐγὼ σὰν διαμαντάκι
κι᾿ ἀπὸ τὴ θεία του πνοὴ νὰ γίνω λουλουδάκι.
Νὰ μοσκοβοληθῶ κι᾿ ἐγὼ ἀπὸ τὴν εὐωδία,
ποὺ ἄναψε στὰ πόδια του τῶν Μάγων ἡ λατρεία.
Νἄμουν τοῦ σταύλου ἕνα ἄχυρο ἕνα φτωχὸ κομμάτι
Τὴν ὥρα π᾿ ἄνοιγ᾿ ὁ Χριστὸς στὸν ἥλιο του τὸ μάτι.

Παρασκευή, 23 Δεκεμβρίου 2011

a little star

τα χέρια μου

λευκά
ευαίσθητα
αναδιπλώνονται
αναστενάζουν
απλώνονται
ψηλά
να πιάσουν τ' αστέρια

τα όνειρά μου

σκοτεινά
ασαφή
παραμύθια
στιγμές
αναδεύουν ζωές
μνήμες
μ' αναστατώνουν κι αναστατώνονται

τα μάτια μου

σκοτεινά κι αυτά
βαθαίνουν στη σκέψη
δακρύζουν στην αγάπη
κλείνουν στον πόνο
φωτίζουν τις εικόνες
θωπεύουν φεγγάρια και χρώματα
λατρεύουν το απέραντο

τα χέρια μου, τα όνειρά μου, τα μάτια μου
μια ιστορία
ή
πολλές



silena 23/12/2011

Τρίτη, 20 Δεκεμβρίου 2011

Γιώργος Βέης

illusion by Silena

Εκείνη η λίμνη
Ὅπως τό μηδενικό βάρος τοῦ οὐσιώδους
ἡ μουσική δηλαδή ἀπό τό φλάουτο
τοῦ δόκιμου μοναχοῦ
ἔτσι ἀκριβῶς καί τό μήνυμα φτάνει ἀπό ἐκεῖ
πού δέν τό περιμένουμε
χωρίς μεσάζοντες
χωρίς φιλοφρονήσεις μιᾶς ἀσήμαντης ρητορείας
ὄχι τόσο διφορούμενο ἤ δυσνόητο
ἀλλά ξαφνικά δικό μας
σάν τό σκοτάδι
πού δέν μποροῦμε βέβαια νά τό ποῦμε
οὔτε κάν νά τό δείξουμε
λές καί εἶναι κλεμμένο διαμάντι
ἀτίμωση ἤ ἔκλαμψη
θά ἑνωθεῖ ὅπου νά ’ναι μέ τά χρώματα τοῦ φθινοπώρου.

Από την ποιητική συλλογή Μετάξι στον Κήπο (εκδ. Ύψιλον, 2010) του Γιώργου Βέη

Δευτέρα, 19 Δεκεμβρίου 2011

ακόμη ένας χορός


σαν νήματα οι λέξεις
κρέμονται
ιστοί αράχνης

προσμένουν
ν'ακουστούν

και σαν φωτιά
η αγάπη
που φωτίζει την ψυχή μου

ζεσταίνει
ανασταίνει
κρατάει την αλήθεια ζωντανή

χρώματα γύρω μου πολλά
φωτάκια
φωνές
χαρά

μνήμες και μυρωδιές γλυκές
αναστατώνουν την καρδιά

κι οι λέξεις
πέφτουν
τρυφερά
στην αγκαλιά μου

σαν να τις κάλεσα
για τούτη τη γιορτή

κοντά μου έρχονται ξανά
χαμογελούν
κι οι άνθρωποι μαζί
πλασμένοι από πηλό
το χρόνο κάνουν σύμμαχο πιστό
και στην αγάπη χαρίζουν δώρο ξεχωριστό
ακόμη ένα χορό...


Silena 19/12/2011

Πέμπτη, 15 Δεκεμβρίου 2011

αφθονία

original painting
Youth of the Zeus
(The goat Amalthea nourished Zeus)


αφθονία

μια λέξη...
άφθονη
μια λέξη γεμάτη

γι' άλλους γεμάτη ...ύλη
γι' άλλους γεμάτη ...ανθρώπους
γι' άλλους γεμάτη ...γεμάτη όνειρα

μάλλον στην τρίτη κατηγορία ανήκω
έτσι λέω στον εαυτό μου
μα
δεν πεινάω
δεν έχω στερηθεί την ύλη
ούτε τους ανθρώπους έχω στερηθεί

ακόμα

γι΄αυτό
μάλλον
θα πρέπει ν' αλλάξω λίγο τα λόγια
να τα κάνω πιο ευέλικτα
πιο ανθρώπινα
όχι τόσο ποιητικά και ιδεατά
όχι τόσο ιπτάμενα!!

στα σύννεφα ξέρεις
δεν υπάρχει ψωμί
ούτε άνθρωπος υπάρχει

μόνο αέρας
που παρασέρνει σκέψεις
που γεννάει όνειρα
που ελαφραίνει εμένα και την ιπτάμενη υπόστασή μου
τόσο που μου'ρχεται να γελάσω τρανταχτά
τόσο ευτυχισμένη νιώθω!

είναι η ελαφρότητα
είναι η απαλλαγή
είναι η ανάγκη του ...τίποτα

ναι
έτσι νιώθω
πως δεν χρειάζομαι τίποτα
τι μαγικό αλήθεια
τι απίστευτο
τι αληθινό μαζί

κι η συνταγή?
απλή
απλούστατη

κλείσε τα μάτια
πέτα τα περιττά
πάψε πια να ζητάς

και....

έτσι

μαγικά

πετάς
πετάς
πετάς

ούτε εσύ δεν το πιστεύεις
τόσο πότισε τη σάρκα και την ψυχή σου το τώρα

όμως
μη φοβάσαι

πιάσε το χέρι μου
και πέταξε
μαζί μου

Silena 15/12/2011 


Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2011

τ' όνειρο

inspiration by Silena


ρώταγες τι είναι τ' αστέρια
κι εγώ χαμογελώντας σου ζωγράφιζα στον αέρα
καινούργιους μαγικούς αστερισμούς και σου 'λεγα:
" κάνε μια ευχή "
και κείνο το μικρό κόκκινο σημάδι που έβαλες στη νύχτα
κι όνειρο τ' ονόμασες
ήταν το φεγγάρι που ανέτειλλε κατακόκκινο και ντροπαλό
μα δεν σου το 'πα να μην σε απογοητεύσω
γιατί ...
τι είναι τ' όνειρο αν δεν μοιάζει με φεγγάρι?

silena 12/12/2011

Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

απάντησέ μου..

dark passages
by Silena


σκοτεινό το σύννεφο της ψυχής μου

μα σαν άνθος άσπιλο, ολόλευκο
ξεπρόβαλλε θαρρείς απ' το πουθενά

η λέξη σου

μία και μόνο λέξη

μία και μόνο λέξη

αρκετή

τόσο αρκετή όσο χιλιάδες λόγια κούφια που πέσαν στους τοίχους και μάτωσαν την καρδιά μου για χιλιοστή φορά τούτο το χρόνο

μα ξέρεις

ελπίζω ακόμα

μιλάω συχνά στους τοίχους κι αυτοί πεισματικά σωπαίνουν

μα ξέρω

ή όπως σου άρεσε να λες "γνωρίζω"

πως κάποια στιγμή κι αυτοί θα "σπάσουν"

τη σιωπή τους, την μνήμη τους, την σύστασή τους...

δεν ξέρω τι λέω πάλι απόψε

μην με παρεξηγήσεις καλέ μου

ίσως να φταίει η τόσων χρόνων σιωπή

ίσως να φταίνε τούτα δω τα ντουβάρια που επιμένουν

έτσι ξεροκέφαλα που είναι

να σωπαίνουν και να σωπαίνουν



με βρίσκεις και ατημέλητη

δεν σε περίμενα απόψε και ...

ντρέπομαι που  με βλέπεις έτσι απεριποίητη και αναστατωμένη

μα σ' ευχαριστώ που ήρθες

έστω και ξαφνικά

είναι τρομερό να μην σ' επισκέφτεται ποτέ

κανείς

είναι εφιάλτης

μα εγώ ζω ... το όνειρο

όχι τον εφιάλτη

έτσι δεν είναι ?

απάντησέ μου!

έτσι δεν είναι?

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ

σπάσε αυτή την σιωπή που με κάνει να γίνομαι κομμάτια

είμαι πεσμένη στα γόνατα να εκλιπαρώ

λίγη

ελάχιστη

παρουσία

ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΜΟΥ


Silena 7/12/2011

Ντίνος Χριστιανόπουλος


ΙΘΑΚΗ

Δεν ξέρω αν έφυγα από συνέπεια
ή από ανάγκη να ξεφύγω τον εαυτό μου,
τη στενή και μικρόχαρη Ιθάκη
με τα χριστιανικά της σωματεία
και την ασφυχτική της ηθική.


Πάντως, δεν ήταν λύση, ήταν ημίμετρο.


Κι από τότε κυλιέμαι από δρόμο σε δρόμο
αποχτώντας πληγές κι εμπειρίες.
Οι φίλοι που αγάπησα έχουνε πια χαθεί
κι έμεινα μόνος τρέμοντας μήπως με δει κανένας
που κάποτε του μίλησα για ιδανικά…


Τώρα επιστρέφω με μιαν ύποπτη προσπάθεια
να φανώ άψογος, ακέραιος, επιστρέφω
κι είμαι, Θεέ μου, σαν τον άσωτο που αφήνει
την αλητεία, πικραμένος, και γυρνάει
στον πατέρα τον καλόκαρδο, να ζήσει
στους κόλπους του μιαν ασωτία ιδιωτική.


Τον Ποσειδώνα μέσα μου τον φέρνω,
που με κρατάει πάντα μακριά.
Μα κι αν ακόμα δυνηθώ να προσεγγίσω,
τάχα η Ιθάκη θα μου βρει τη λύση;

Ντίνος Χριστιανόπουλος
Ποιήματα
εκδ. Διαγώνιος, Θεσσαλονίκη, 1992

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2011

το πιο γλυκό άρωμα


ορμητικά εισέβαλλες στη νύχτα μου
να μου θυμίσεις τη ζωή
να μου φωτίσεις τη ζωή

ορμητικά,
γιατί το φως θέλει ορμή
και η ελπίδα θάλασσα θέλει
θάλασσα απέραντη
να ταξιδέψει

κι όσα καράβια κι αν περάσουν πλάι της
αυτή τους γλάρους θα κοιτά
τους γλάρους και τ' αστέρια
και θα κοιμίζει με νανούρισμα γλυκό
τους φόβους και τα μη
και θα ανασταίνει ένα κυκλάμινο
και τη χαρά, μπουμπούκι ακόμα
άνθος με άρωμα μεθυστικό
θα μου χαρίζει
μέσα σε μιας φωνής το απαλό το χάδι

και χρώματα παντού θ' απλώνει
τούτη η φωνή
και της ψυχής την ταραχή
δύναμη θα την κάνει
και ζωή

silena 2/12/2011

Τετάρτη, 30 Νοεμβρίου 2011

Arthur Rimbaud

REVE POUR L' HIVER

the dream by Silena
 
 
L'hiver, nous irons dans un petit wagon rose
Avec des coussins bleus.
Nous serons bien. Un nid de baisers fous repose
Dans chaque coin moelleux.
Tu fermeras l'oeil, pour ne point voir, par la glace,
Grimacer les ombres des soirs,
Ces monstruosités hargneuses, populace
De démons noirs et de loups noirs.
Puis tu te sentiras la joue égratignée...
Un petit baiser, comme une folle araignée,
Te courra par le cou...
Et tu me diras : "Cherche !", en inclinant la tête,
- Et nous prendrons du temps à trouver cette bête
- Qui voyage beaucoup...

En Wagon, le 7 octobre 70

Πέμπτη, 24 Νοεμβρίου 2011

ένα χελιδόνι

ασπρίσαν τα μάτια κι οι κλειδώσεις
τα χείλια γίνανε πληγές
τα χέρια μάταιες γραμμές
η ανάσα πνιγηρή σιωπή
καπνός

κι εσύ
ένα χελιδόνι

Silena 24/11/2011

Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2011

colour


φωνές και ψίθυροι
μαζί
να πέφτουν μέσα στο διάφανο υγρό
και σαν χρώμα ζωντανό
τη μνήμη να κινούν

silena 17/11/2011

Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

το πούπουλο


σταματούσε κάθε δέκα βήματα κι ανάσαινε βαθιά

αδυνατισμένα τα πνευμόνια
όμως μεγάλη η φωτιά μες στην καρδιά

τα κουρασμένα μάτια κοιτούσαν χάμω
έψαχναν θαρρείς κάτι να βρούνε
κάτι να γυαλίζει
και δεν κοίταζαν τα σύννεφα

τα παραμορφωμένα δάχτυλα
αγγιστρωνόταν στους πεσμένους σοβάδες των τοίχων
κάπου να κρατηθούν
και δεν φύλαγαν τις στιγμές

κι όταν τα λυτά μαλλιά ξεπρόβαλλαν ανέμελα
κυνηγημένα απ' τον άνεμο
χάθηκαν
τόσο γρήγορα
μιαν ανάσα χρόνος

το κορμί ελάφρυνε
φτερά έβγαλε η σκέψη
μεγάλα φτερά που σήκωσαν το βάρος της μνήμης
κι έτσι
σαν πούπουλο αυτή
εξαφανίστηκε

πέταξε ψηλά
κι άφησε πίσω τα επίγεια
μαζί κι ένα μαντήλι ανθισμένα χρώματα

Silena 15/11/2011

Εγγονόπουλος

Δευτέρα, 14 Νοεμβρίου 2011

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2011

T.S. Eliot

«Οι κούφιοι άνθρωποι»

   
Είμαστε οι κούφιοι άνθρωποι/ είμαστε οι βαλσαμωμένοι άνθρωποι
σκύβοντας μαζί/ κεφαλοκαύκι άχυρο. Αλίμονο!
Οι στεγνές φωνές μας, όταν/ ψιθυρίζουμε μαζί
είναι ήσυχες και ανόητες/ σαν άνεμος σε ξερό χορτάρι
ή πόδια ποντικών σε σπασμένο γυαλί/
στο ξερό μας κελάρι.
Σχήμα χωρίς μορφή, σκιά χωρίς χρώμα
παραλυμένη δύναμη, χειρονομία χωρίς κίνηση.
Αυτοί που πέρασαν/ με ολόισια μάτια, στου θανάτου το άλλο Βασίλειο
μας θυμούνται-αν καθόλου-όχι ως χαμένες
βίαιες ψυχές, μα μονάχα/ ως κούφιους ανθρώπους
τους βαλσαμωμένους ανθρώπους….
III
«…αυτή είναι η νεκρή χώρα/ αυτή είναι του κάκτου η χώρα
εδώ τα πέτρινα είδωλα/ σηκώνονται, εδώ λαμβάνουν
την ικεσία ενός χεριού νεκρού ανθρώπου
κάτω από το σπίθισμα σβησμένου άστρου…
V
…Mεταξύ ιδέας/ και πραγματικότητας
μεταξύ κίνησης/ και δράσης/ πέφτει η Σκιά
Γιατίι δικό σου είναι το βασίλειοΜεταξύ αντίληψης/ και δημιουργίας
μεταξύ κίνησης/ και απάντησης/ πέφτει η Σκιά
Η ζωή είναι πολύ μακριά
Μεταξύ πόθου/ και σπασμού
μεταξύ δύναμης/και ύπαρξης/
μεταξύ ουσίας/ και πτώσης
πέφτει η Σκιά
Γιατί δικό σου είναι το βασίλειο
γιατί δική σου είναι η ζωή/ γιατί η ζωή είναι δική σου
δική σου/ αυτός είναι ο τρόπος
που ο κόσμος τελειώνει
όχι με ένα πάταγο αλλά με ένα λυγμό».

(Τ. Σ. Έλιοτ, «Οι κούφιοι άνθρωποι», σ. 117, «Άπαντα ποιήματα»,
μτφ. Αριστοτέλης Νικολαϊδης, εκδόσεις Κέδρος).

Thomas Stearns "T. S." Eliot (September 26, 1888 – January 4, 1965)

Δευτέρα, 7 Νοεμβρίου 2011

ένα παραμύθι

ίσως για να ξορκίσω την αγωνία μου ή καλύτερα την αναστάτωση που νιώθω σήμερα διάλεξα να αναρτήσω ένα υπέροχο παραμύθι, έτσι μοιάζει και η τέχνη με παραμύθι που ζωντανεύει, συγκινεί, αναδεύει συναισθήματα

η έκθεσή μου ξεκινάει σήμερα και μαζί ξεκινάει και το ταξίδι των έργων μου, ένα μαγικό ταξίδι μέσα από τα μάτια των ανθρώπων





Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

αναμονή


χαμένος καιρός
συνένοχο βλέμμα
στη δίνη της καλώ να επιστρέψει
η ανάγκη

κρυμμένη δύναμη
απόρροια διαδοχικών συνειρμών
καμένων ψυχών

σκόρπιες σταγόνες
ανέμελα χαμόγελα

τι σπατάλη η περιπλάνηση ενός κορμιού
τι ουτοπία η απελπισμένη αναζήτηση της δροσιάς
κι εσύ ακόμα να αναμένεις

Silena 2/11/2011

Τρίτη, 1 Νοεμβρίου 2011

Giuseppe Ungaretti


 

ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ


Αναπάντεχα
ψηλό είναι
πάνω απ’ τα ερείπια
το καθάριο
θάμβος
της απεραντοσύνης
 
 
Κι ο άνθρωπος
γερμένος
πάνω απ’ το νερό
το αιφνιδιασμένο
απ’ τον ήλιο
συνέρχεται
σκιά

Λικνισμένη και
μαλακά
διαθλασμένη.
μετάφραση: Φοίβος Πιομπίνος

έκθεση ζωγραφικής


 
Mother Earth

ατομική έκθεση | solo exhibition
SILENA

Εγκαίνια: Δευτέρα 7 Νοεμβρίου 2011, 20:00
Opening reception: Monday, November 7, 2011, 20:00


Διάρκεια έκθεσης: 7 Νοεμβρίου — 15 Νοεμβρίου 2011
Exhibition duration: November 7 November 15, 2011


Ώρες λειτουργίας | Opening hours: 19:00 – 22:00



Πολιτιστικό Κέντρο Μελισσίων
17ης Νοέμβρη και Αγίου Γεωργίου
Τηλ. 210 6136169, 210 6138802

ΧΑΡΤΗΣ ΕΔΩ

e-mail: silena26@gmail.com

Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

κύκλος



δεν έφτανε ο χρόνος
για ν' αλλάξει ο νους το δρόμο του
κι ούτε η νύχτα φάνηκε αρκετή
για να κρυφτεί η οδύνη

γοργά τα βήματα
ανελέητο το κυνηγητό

το κυνηγητό των δευτερολέπτων

και τα χείλη σφραγισμένα

τα κίτρινα φτερά
απλωμένα στο βρεγμένο χώμα

τα λευκά χέρια
ακουμπισμένα στην άκρη
ξεχασμένα

στιγμή τη στιγμή η ύλη γίνεται ατμός
κι η σκέψη δύναμη
στιγμή τη στιγμή ο φόβος γίνεται ρευστός
κι η πίστη θάρρος

όλα έτσι
στιγμή τη στιγμή
χρόνος ατέρμονος κυκλικός

όλα

Silena 29/10/2011


Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

σχεδόν


δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

με τα νύχια χωμένα στο χώμα
με τα χέρια πνιγμένα στο αίμα
με τα μάτια σπαρμένα όνειρα

και πλησίαζα κι ανάσαινα βαθιά
για να 'βρω πιότερη δύναμη

κι αντίκρυζα τον ήλιο
σύμμαχο να τον κάμω
να μη μ' εχθρεύεται πια

του μίλαγα γλυκά

παρακλητικά

να καλέσει τα σύννεφα κοντά του
την κάψα του να δαμάσει
να λυπηθεί το γυμνό μου κορμί
να λυπηθεί την αδύναμη ψυχή μου

και μ' άκουγε ο ήλιος
και πίσω από πυκνά σύννεφα χάνονταν
κι αναγάλλιαζε το δέρμα μια στάλα δροσιά
κι απλώνονταν η ψυχή να απαλύνει τη λύπη

δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

μα πάντα
πάντα στην ίδια λέξη σκόνταφτα

στο ίδιο
σχεδόν

στο ποτέ
ακριβώς

μα έτσι έπρεπε να γίνει
ή σχεδόν έτσι

για να μάθω να μιλάω με τα πουλιά
για να μάθω να κλείνω τα μάτια στον κίβδηλο ήχο
για να είμαι εγώ σαν μόλις που γεννήθηκα
για να μπορώ να κοιτάζω μέσα μου και να μη τρομάζω

Silena 25/10/2011

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Οδυσσέας Ελύτης


 


ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ
ή
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ


Μονομιάς, η σκιά της χελιδόνας θέρισε τα βλέμματα
των νοσταλγών της: Μεσημέρι
Άδραξε μυτερό χαλίκι, κι αργά, με δεξιοσύνη, ο ήλιος,
πάνω απ’τον ώμο της Κόρης του Ευθυδίκου, χάραξε
τα πτερύγια των ζεφύρων.

Το φως δουλεύοντας τη σάρκα μου, φάνηκε μια στιγμή
στο στήθος το μενεξεδί αποτύπωμα, κει που η τύψη
μ’ άγγιξε κι έτρεχα σαν τρελός.  Ύστερα, μες στα
πλάγια φύλλα ο ύπνος μ’ αποστέγνωσε, κι έμεινα μό-
νος.  Μόνος.

Ζήλεψα τη σταλαγματιά που απαρατήρητη δόξαζε τα
σκίνα.  Όμοια να’ μουν στο έκπαγλο μάτι που αξιώ-
θηκε να δει το τέλος του Ελέους!

΄Η μήνα κι ήμουν;  Στην τραχύτη του βράχου, ανάρραγου
από την κορφή ως τα βάραθρα, γνώρισα τα πεισμα-
τικά σαγόνια μου.  Που σπάραζαν το κτήνος μέσα
στον άλλον αιώνα.

Και η άμμο πέρα, κατακαθισμένη από την ευφροσύνη
που μου’ δωκεν η θάλασσα, κάποτε, σαν βλαστήμη-
σαν οι ανθρώποι κι άνοιγα τις οργιές με βιάση να ξε-
δώσω μέσα της · νά  ’ταν αυτό που γύρευα;  η αγνό-
τητα;

Το νερό αναστρέφοντας το ρέμα του, μπήκα στο νόημα
της μυρσίνης όπου φυγοδικούν οι ερωτευμένοι.  Ά-
κουσα ξανά το μετάξι που έψαυε τα τριχωτά μου στή-
θη ασθμαίνοντας.  Και η φωνή “χρυσέ μου”, νύχτα,
μέσα στη ρεματιά, που έκοβα το στερνό πρυμνήσιο
των άστρων και πρόσεχε να πάρει σχέδιο τ’ αη-
δόνι.

Τι λαχτάρες αλήθεια και τι χλευασμούς εδέησε να περά-
σω, με το λίγο του όρκου στα δυο μάτια και τα δά-
χτυλα έξω απ’ τη φθορά.  Τέτοιες χρονιές -α ναι-
θα’ ταν που εργάζομουν να γίνει τόσο τρυφερό το απέ-
ραντο γαλάζιο!

Είπα.  Και στρέφοντας το πρόσωπο, μες στο φως ξανά
το αντίκριζα να με ατενίζει.  Δίχως έλεος.
Κι ήταν αυτό η αγνότητα.

Όμορφη, κι απ’ των χρόνων το σκίασμα συλλογισμένη,
κάτω απ’τον σημαφόρο του ήλιου, η Κόρη του Ευθυδίκου
δάκρυζε

Που μ’ έβλεπε να περπατώ, πάλι μέσα στον κόσμο αυ-
τόν, χωρίς Θεούς, αλλά βαρύς απ’ ό,τι, ζώντας, αφαι-
ρούσα του θανάτου.

Μονομιάς, η σκιά της χελιδόνας θέρισε τα βλέμματα
των νοσταλγών της: Μεσημέρι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

το νήμα



θεατής αθέατων τριγμών
αλλαλαγμών σιωπής
μόνο που ήμουν φιλάργυρος πολύ
στα συναισθήματα θαρρείς της λύπης

αλλάζω γνώμη
βαδίζω μοναχός
καλύτερα ο ήχος των βημάτων
παρά η κραυγή
της συντροφιάς χωρίς συνδαιτημόνες

στην άκρη κόμπος
το νήμα της ψυχής μου δεν θα πέσει
ούτε κι απόψε χαμηλά

γι' αυτό γελά

Silena 21/10/2011

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ύπνος



στα βήματά μου
το χρόνο μετρώ

στα όνειρά μου
τον λόγο καταργώ

ύπνος
σκοτάδι
σιωπή
τέλος

ύπνος

Silena 20/10/2011

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

το λευκό να λάμψει



μπλεγμένα όνειρα
τρύπιες σκέψεις
αθώες εξομολογήσεις

το κεφάλι ακουμπώ στον τοίχο
στήριγμα σίγουρο

τα χέρια στα μάτια
να μη χαθούν οι θύμησες

το νου στη θάλασσα
να διώξει τα ξερά φύλλα

να φέρει τ' άσπρα πουλιά
να φέρει το λευκό κοντά
σε μάτια παιδικά να λάμψει

Silena 17/10/2011

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Νοσταλγία φλάουτου στον κήπο με τις κερασιές



ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

Το νόημα της νύχτας είναι τα μαλλιά σου

θα σου πω πάλι τη μισή αλήθεια,

φως θα φυτρώσει εκεί που χύθηκες, άσε

τ’ αστέρια να καούν, δεν σώνεται το πάθος,


ούτε το ασήμι της μουσικής στο γρασίδι·

τίποτα δεν θ’ αλλάξει, είδωλα, χρώματα, μισόλογα

θα’ ναι σα να γυρνάς στο ίδιο γδαρμένο τοπίο

με τα κόκκινα πεύκα, το φεγγάρι στην άκρη του δρόμου


τα μισοκαμένα σπίτια που δεν ακουμπάνε στη γη

η σκόνη βιβλίο, ο αέρας όπερα σκοτεινή —

άσε τα ζώα να’ ρθουν κοντά σου, ήσυχα  

στον ύπνο σου θέλει να μπει η φύση

κι αν βρέξει, έχουμε όνειρα γερά

από διαμάντια είναι κτισμένο τ’ όνομά μας.

 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

σιωπή ...ξανά

illusion by Silena

στις άκρες των χειλιών
μια λέξη,

μικρή

δειλή

αναποφάσιστη

στο βάθος των ματιών
μια σπίθα,

μικρή

φλογερή

ανεπαίσθητη

στον λαβύρινθο του νου
σιωπή

τρομακτική

αόρατη

ΣΙΩΠΗ

Silena 4/10/2011


Παρασκευή, 30 Σεπτεμβρίου 2011

souvenir de Florence

με γοήτευσε τόσο που δεν μπόρεσα ν' αντισταθώ στον πειρασμό να το αναρτήσω εδώ..

Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2011

σαν ανάσα



σαν ανάσα

γοργή
στιγμής ανάσα

σαν αχτίδα

φως
ήλιου αχτίδα

σα νύχτα

δίχως αστέρια
νύχτα σκοτεινή

σιωπηλή μα..
γλυκιά

σιωπηλή μα..
θερμή

γοργή μα..
ανάσα

Silena 27/9/2011



Παρασκευή, 23 Σεπτεμβρίου 2011

μια στιγμή είναι


μια στιγμή είν' η αλήθεια

αν την προλάβεις

σωπαίνεις

αν γλιστρήσει μακριά

σαν αναστεναγμός η ανάγκη

αλλάζει χρώματα

φαντάζει ψεύτικη κι αυτή
κι αστεία

Silena 23/9/2011

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2011

θύμησες


δυο πελώρια μάτια
θάλασσες

δυο μικρά χέρια
ουρανός

ένα άγγιγμα, τυχαίο
η αγάπη

ένα βλέμμα τρυφερό
η ψυχή

κι η δύναμη?
δυο καρδιές

και τ' όνειρο?
δυο αγκαλιές

Silena 18/9/2011