Πέμπτη, 17 Φεβρουαρίου 2011

οι λαμπερές στιγμές










painting by Alan Buckle


υπερβαίνω τις λαμπερές στιγμές

τα μεγαλεία και τις νίκες σκοτώνω
με μια εξαφάνιση

δε ζω πια με τύψεις

δεν ψάχνω τη λύτρωση
γιατί το ξέρω,

οι δρόμοι που περπάτησα
πάλιωσαν
και μόνο τους αναστεναγμούς τους
ακούω όταν κατά τύχη περάσω από κει
ξανά

στέγνωσαν τα δάκρυα
τα χείλη δεν περιμένουν δροσιά
διψάνε μόνο
για σιωπή

και η σπίθα?
που χάθηκε η σπίθα
που είχα στα μάτια για να φωτίζω τα σκοτάδια της ψυχής?

που χάθηκε η ελπίδα?
μέσα στον ανυπόφορο θόρυβο της παρουσίας
της τρανταχτής παρουσίας
που απελπισμένη καθώς είναι
ουρλιάζει
για μια θέαση
για ένα χειροκρότημα
για ένα χαμόγελο...

που πήγε η αγάπη?
δεν έχω απάντηση γι' αυτό
μόνο ένα σύννεφο
που πέταξε μακριά!

Silena 17/2/2011