Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

άνοιξη








by Jala

το φως γίνεται άσπρο
παγωμένο
χλωμό

κι ο θάνατος περνάει απαρατήρητος

Αρχίζει η μεγάλη ανάβαση
μια αναρρίχηση μέσα στα σύννεφα

κι οι βράχοι να βογκούν
κάτω απ΄ το βάρος των αιώνων

κι έπειτα…

Αρχίζει η κατάβαση
πίσω από ένα ακίνητο ηλιοβασίλεμα

Μόνο η ύλη κυλάει,
γλιστράει
μέσα από χείλη μισάνοιχτα,
μέσα από δάχτυλα ραγισμένα,
μέσα από μάτια μισόκλειστα,
σα δάκρυ

Γιατί κάθε μας αίσθηση,
τι άλλο είναι
παρά ένα σύνολο στιγμών!
δηλαδή χρόνος

κι εσύ ονειρεύεσαι να σταματήσεις το χρόνο!
Τι εφιάλτης,
τι τρομερή ιδέα,
τι απροσδόκητη παγίδα…
να σταματήσεις το χρόνο

Μοιάζει με προδοσία προς την ομορφιά της ροής!
Κι εσύ ο προδότης!

Κι η νύχτα? Πόσος χρόνος ακόμα για μια νύχτα!
Είναι η νύχτα, δεν είναι?
μια θυσία στη λάμψη των αστεριών
μια υστερική γιορτή με τα τύμπανα να χτυπούν
δυνατά όλο και πιο δυνατά
τελετουργικά

και μετά… σιωπή

Η σιωπή περιμένει
περιμένει το πρώτο κλάμα
Δυνατό, ζωντανό, ίδιο ζωή

Κι ο κύκλος ξαναρχίζει
Γέννα – Ζωή – Θάνατος – Γέννα

Η σιωπή περιμένει το πρώτο κλάμα
Ξανά

Δέξου την αιωνιότητα σαν πέτρινη οδύνη,
έτσι είπα
μες στο σκοτάδι, χωρίς να βλέπω τα μάτια σου
σου κρατώ τα χέρια, κλείνω τα μάτια, νιώθω

Ένας ψίθυρος γεννιέται
έτσι στα ξαφνικά από μόνος του
και βγαίνει υπομονετικά από τα χείλη μου,
γίνεται ήχος, γίνεται φωνή
η δική μου φωνή

την ακούω να λέει:
“θα γίνω χειμώνας, για να μπορείς εσύ να γίνεις άνοιξη”

Silena 1/3/2011