Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

λόγια, λόγια, λόγια...










λόγια, λόγια, λόγια,
ούρλιαξε!
τα μάτια της είχαν σκοτεινιάσει
έμοιαζαν με νύχτα

όχι άλλα λόγια!

κι έπειτα
έπεσε

κατέρευσε σαν πολυκαιρισμένος τοίχος
που μιλούσε
που ανέπνεε
που ζούσε
μα κανείς δεν τον είχε ακούσει ποτέ
μα κανείς δεν τον είχε νιώσει ποτέ

κι η φωνή ξεπηδούσε από τα στήθια της
σαν φωτιά μανιασμένη
που ήθελε στο διάβα της να κάψει όσα συναντούσε

μη κάψεις και την ψυχή σου
ακούστηκε ο ψίθυρος του ανέμου
και τότε,
κοίταξε τ' αστέρια
κοίταξε το φεγγάρι
και δάκρυσε...,

Silena 7/3/2011