Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

πόνος

στην αρχή μοιάζει με ψέματα
ένα δέντρο γεμάτο ψέματα
δε μπορείς να συλλάβεις το μέγεθος
το μέγεθός του
στις συζητήσεις ακούς μόνον γι' αυτόν
στις εικόνες βλέπεις μόνον αυτόν
κατακλύζεσαι απ' αυτόν
και δεν υπάρχει πια χώρος για τίποτε άλλο
κοιτάζεις και δεν βλέπεις
μιλάς και δεν ακούγεσαι
περνάς, προσπερνάς, βήματα αθόρυβα
ανύπαρκτα λες
μα είναι κι ο χρόνος...
κυλάει και απομακρύνει λιγάκι τον ογκώδη χαρακτήρα
του πόνου που σε κυριεύει
και τον απομακρύνει κι άλλο
κι άλλο
κι ο πόνος δεν χάνεται μα ξεθωριάζει
σιγά σιγά
παίρνει άλλα χαρακτηριστικά
σα μια  στυφή γεύση στο στόμα
σα μια στιγμιαία απώλεια της όρασης
σα μια απρόσμενη λυτρωτική οδύνη
τα δάκρυα στερεύουν
μένουν μόνο τα σημάδια τους στα μάγουλά σου
και ο χρόνος
αυτή τη φορά γίνεται σύμμαχος μα κι εχθρός μαζί
γιατί αρχίζεις να ξεχνάς
και δεν θέλεις μέσα σου βαθιά να ξεχάσεις
μα
ξεχνάς
και συνεχίζεις να φυτεύεις καινούργια πολύχρωμα λουλούδια
στον κήπο
τώρα που είναι άνοιξη
και τόσες άνοιξες που πέρασαν
δίχως ούτε ένα λουλούδι!
ο πόνος απαλός θαρρείς μοιάζει τώρα
μα υπάρχει εκεί
σταθερά
δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί
γιατί η απώλεια είναι οριστική
και μη αναστρέψιμη
αυτό είναι που σε σκοτώνει
το μη αναστρέψιμο
αυτό είναι που δε σου δίνει ούτε μια σταγόνα ελπίδας
στον πόνο λησμονιά δεν υπάρχει
απόλυτη λησμονιά που και τι δε θα 'δινες γι' αυτή τη λησμονιά
κι όταν κατά λάθος γελάς ξανά
είναι ένα γέλιο καχύποπτο
αυτό το γέλιο
ένα γέλιο πικρό σαν τις σταγόνες που κύλησαν και δεν βρήκαν γη

αχόρταγος ο πόνος
ατέλειωτες οι στιγμές
σκληρός ο χρόνος που δε μπορεί να σβήσει

Silena 10/3/2011