Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

το άγριο ρόδο

Ακούμπησε το κεφάλι της στον τοίχο
Έκλεισε τα μάτια και περίμενε
Τα δευτερόλεπτα μοιάζαν αιώνες
και τα χέρια
στεγνά από την απέραντη προσφορά
Λίγο νερό, λίγο
νερό
ψίθυρος ήταν;
μια φωνή
να μιλάει στον...εαυτό της
ναι
γιατί χωρίς ακροατές η φωνή μαραζώνει
ξεχνάει τις λέξεις
ξεχνάει το ρυθμό
ξεχνάει τη μελωδία των ήχων
που αυθόρμητα βγάζει κάθε γράμμα

ανοιγόκλεισε για λίγο το στόμα της
άσκηση των μυών του προσώπου
πρόβα των μυών που είχαν παραλύσει από την ακινησία
έσερνε τα πόδια της καθώς διέσχιζε το δωμάτιο
πάνω
κάτω
πάνω
κάτω
έψαχνε
για ήχους
κάθε μορφής
κάθε έντασης
δεν πλησίαζε το παράθυρο
φοβόταν μήπως κάνει καμιά τρέλα
έτσι μόνη
σιωπηλή
χλωμή
σκιά της ίδιας της
της ύπαρξης
δεν άνοιγε τις κουρτίνες
φοβόταν μήπως ο ήλιος
αποκαλύψει τόσες πληγές...

Silena 22/3/2011