Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

τα αναστατωμένα σκοτάδια










painting by Nancy Eckels


πόσο μεγάλης διάρκειας
είν’ τούτο το μυστήριο της απώλειας!
πόσο απόλυτο τούτο το τέλος του φωτός

δεμένη τώρα βρίσκομαι εδώ
δεμένη με ενοχές,
με θυμούς
με μίσος και πίκρα

δεμένη τώρα βρίσκομαι εδώ
δεμένη με τα πιο ασφυκτικά δεσμά
αυτά της αγάπης

οι αλήθειες μου
τα ψέματά σου αναιρούν

κι αυτά με τη σειρά τους
βγάζοντας από μέσα τους ορμητικά
την αγανάκτηση του αθώου
αναιρούν τις αλήθειες μου

δεν ψάχνω πια για το τι έφταιξε
έχω ξεχάσει λέξεις όπως
συμπόνια ή κατανόηση

μονάχα λίγη ευτυχία αναζητώ
λίγα ακόμα όνειρα

κι αν κάποιες στιγμές οι ψευδαισθήσεις μου
μοιάζουν ζωή
κι αν κάποιες στιγμές οι αναπνοές μου
σωπαίνουν
μη με μισήσεις γι’ αυτό
οι προσδοκίες πάντα υπάρχουν
μέσα σ’ ανθρώπινες καρδιές

«τα αναστατωμένα σκοτάδια να φοβάσαι μόνο!»
αυτή δεν ήταν η τελευταία σου φράση?

Silena 15/3/2011