Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

η σπείρα της γνώσης

painting by Nicole Wong

ήταν μια νύχτα που άδραξα τη νύχτα
και με το φεγγάρι αγκαλιά
παραδόθηκα
σε κείνον, τον άλλο πλανήτη
που δεν υπήρχαν άνθρωποι
μόνο ήχοι
και οι ήχοι μπερδεύονταν μεταξύ τους
σχημάτιζαν μια σπείρα
όχι τέλεια
γιατί ακόμη και οι ήχοι
ανταγωνίζονται
ποιος θα προλάβει να φτάσει πρώτος
ποιος θα προλάβει να βρει
ένα αυτί
ένα νεύμα
έναν ουρανό
κι εκεί στην πάλη των ήχων
περιδιαβαίνοντας ανύποπτη
έγινα ήχος
αέρινος, διάφανος για να χωράω παντού
έχασα την ύλη μου
μέσα σε μια κυκλική διαδρομή της σπείρας
εκτοξεύτηκα
σαν για να βρω έναν πιο πράσινο πλανήτη
μα δεν τον βρήκα και ξαναγύρισα
στον σίγουρο
κατάξερο πλανήτη μου
εκεί
που ξεκινούσε η περιπέτεια της ζωής μου
η πιο μεγάλη απ' όλες τις περιπέτειες
γιατί σ' αυτόν τον πλανήτη
έπρεπε εγώ
να τα φτιάξω όλα απ' την αρχή
τίποτα έτοιμο
τίποτα χειροπιαστό

τι ηδονή να μην έχεις τίποτα
κι ελεύθερος να αναμίξεις τα χρώματα
κατά πως θέλεις εσύ
κι ελεύθερος να πετάξεις τις σταγόνες
κατά που θέλεις εσύ
και στην ανάμιξη να βρεις
να εφεύρεις, έστω και τυχαία
το τέλειο για σένα
χρώμα, ήχο, σιωπή ή λέξη
κι ο κατάξερος πλανήτης να αρχίζει να χρωματίζεται

χωρίς να κουνήσω ούτε τα μάτια μου
το κάθε χρώμα έβρισκε τη θέση του
έβρισκε το δρόμο του
χωρίς την παραμικρή συμμετοχή από μένα
σα να είχε γεννηθεί με τη γνώση
που ανήκει ή που δεν ανήκει!

στον χρωματιστό πλανήτη κατοικώ από τότε
κι όταν ξυπνάω με χαμόγελο
όλα γύρω μου μοιάζουν πιο φωτεινά

κι όταν ξυπνάω τρομαγμένη
όλα γύρω μου μοιάζουν πιο σκοτεινά

μα μέσα στο σκοτάδι υπάρχει κάτι
μια σταγόνα φωτός
που εξελίσσεται σε μια καινούργια σπείρα
και αρχίζει ξανά την αέναη πορεία της προς τα πάνω
για να φύγει πρόσκαιρα, να εκτοξευτεί
και μετά να ξαναγυρίσει
έχοντας κατακτήσει τη γνώση
του που ανήκει
και του που δεν ανήκει

ναι, έτσι τη λέω
σπείρα της γνώσης

και η ψυχή μου ελαφρώνει
από το βάρος των χρωμάτων

και η μνήμη μου απαλλάσσεται
από το βάρος των αναμνήσεων που έχουν ξεθωριάσει

εκείνη ακριβώς τη στιγμή
ξεφεύγω απ' το έδαφος
καταργώ τη βαρύτητα την ελάχιστη βαρύτητα του πλανήτη
και γίνομαι αστέρι
για να μπορώ να δω καθαρά...

Silena 1/4/2011