Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ο κόκκινος βυθός



καλπάζοντας σαν τον άνεμο η σκέψη μου
με οδήγησε στο βαθύ σκοτάδι
να ΄βρω την πηγή μου
μα φόβος κυλάει στις φλέβες μου
μήπως οι σταγόνες στέγνωσαν
μήπως ο χρόνος σταμάτησε σε κείνη τη νύχτα
μήπως η σιωπή δεν έρθει ποτέ

ανεμίζοντας το όνειρο σαν κόκκινο πανί
πληγώθηκα από τα μάτια τους
κι έπεσα
μα τα γόνατα δε μαρτυρούν τον πόνο
μα τα χείλη δε ουρλιάζουν την οργή
μα τα χέρια δέθηκαν για πάντα μαζί,
για ένα ταξίδι στον βυθό

Silena 7/4/2011