Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

πεπρωμένο


Μιλάνε οι άνθρωποι,
να ξεγελάνε τη μοναξιά.
Μιλάνε οι άνθρωποι,
μέσα στις λέξεις νομίζουν πως μοιράζονται.
Τις αλήθειες τους, τα ψέματά τους,
τα τώρα τους, τα αύριο,
τα όμορφα, τα άσχημα...
Μιλάνε οι άνθρωποι,
πολλές φορές μονάχα για ν’ ακούσουν τη φωνή τους,
πολλές φορές χωρίς να λένε τίποτα,
πολλές φορές μόνο και μόνο για να νιώσουν ζωντανοί!

Λίγες, πολύ λίγες φορές, μιλάνε οι άνθρωποι και στην ψυχή τους.
Μιλάνε στην ψυχή τους, για να την γαληνέψουν όταν είναι τρικυμισμένη,
για να την ορμηνέψουν όταν είναι μπερδεμένη,
για να την ανταμώσουν όταν είναι μονάχη
για να την ηρεμήσουν όταν είναι τρομαγμένη κι αναζητά μια αγκαλιά τρυφερή.
Αυτές, τις λίγες, τις πολύ λίγες φορές που μιλάνε οι άνθρωποι στην ψυχή τους, δε χρησιμοποιούν μόνο λόγια μα και σιωπές.
Κι οι σιωπές είναι πιο δυνατές από τις λέξεις.
Κι η ψυχή αγαπάει αυτόν τον τρόπο.
Αναπνέει καλύτερα.
Δεν ταράζεται, δεν ξεχνιέται, δεν αναλώνεται άσκοπα.
Μα το αντίθετο θα έλεγα.
Συγκεντρώνεται, σ’ αυτή την παντοδύναμη σιωπή.
Μαθαίνει ν’ αναγνωρίζει τους ήχους που κρύβονται πίσω της.
Διασκεδάζει ν’ ανακαλύπτει τα άρρητα, τα αδιόρατα.
Κι ακόμη κι αν δεν ανακαλύψει τίποτα απ’ όλα αυτά, δεν απογοητεύεται,
εφευρίσκει.
Και τότε, η ψυχή πετάει.
Φυσικά,
αβίαστα.
Και τότε η ψυχή ανασαίνει.
Κι εγώ.. την αφουγκράζομαι.
Silena 1/6/2011