Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

αόρατη












painting by Annie O' Brien Gonzales




σχεδόν χάνονταν ο ήλιος
σ' ένα βαθύ πορτοκαλί τέλος,
έμοιαζε με φυγή
έμοιαζε με φωνή που δεν βγήκε ποτέ απ' το στόμα μου
σαν έγινες ομίχλη, καπνός
κι έτσι χωρίς κανέναν ήχο
απλά εξαφανίστηκες,
όπως ακριβώς ήρθες

σχεδόν χάνονταν τ' αστέρια
κυλούσαν απαλά στο μαύρο σεντόνι της νύχτας
περιμένοντας ευχές
και μάζευαν τις ευχές
τις ευχές και τα φιλιά,

δίχως όμως να μπορούν να τις πραγματοποιήσουν
οι ευχές εξατμίζονταν αφήνοντας πίσω τους δάκρυα
...μαργαριτάρια

σχεδόν διάφανος ο ουρανός απόψε
με συνεπήρε,
ξεχάστηκε το βλέμμα, ταξίδεψε σα χάδι
μαγεύτηκε από αλλόκοτες σκέψεις η ψυχή

άπλωσα τα χέρια
να δω αν θα μπορέσω να περάσω στην άλλη πλευρά
να γίνω διάφανη κι εγώ
κι η πιθανότητα να συμβεί το αδύνατο,
πήρε μορφή
και τ' όνειρό μου έγινε στιγμή
η αναπνοή μου διάφανη
κι εγώ?
κοίταξέ με!
έγινα αόρατη

Silena 14/6/2011