Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

η μία φωνή μέσα στην άλλη



Είμαι απολύτως ακίνητη. Κλείνω τα μάτια, αφήνομαι. Νιώθω να ρέω, ν'αποτραβιέμαι μέσα μου, αργά, πολύ αργά. Ο έξω κόσμος εξαφανίζεται, ξεχνιέται κι εγώ μαζί του. Σε κάθε μου μόριο απλώνεται μια αποπλανητική ηρεμία και ...κανένας συλλογισμός. Κανένας. Είναι η στιγμή μιας ανερμήνευτης ευδαιμονίας. Είναι η στιγμή που όλα γίνονται αυτονόητα χωρίς καθόλου να κοπιάσεις! Χωρίς να πεις λέξη! Αναστενάζω βαθιά κι οι άσχημες στιγμές μοιάζουν σα να μην υπήρξαν ποτέ. Τα δευτερόλεπτα που οι λέξεις έχουν πια λεφτερωθεί από τη λογική ή το δισταγμό κι ακούγονται, είναι εδώ. Ένα συνεσταλμένο χαμόγελο πάει ν΄ανθίσει στα χείλη, μα σβήνει απότομα όταν οι λέξεις επιστρέφουν χωρίς καν να ακουστούν, σα να ήταν άηχες. Πολλές φορές η ψυχή ξεγελιέται από τις όμορφες λέξεις που ταξιδεύουν και τις περισσότερες φορές δε φτάνουν στα σωστά αυτιά, άλλες φορές δε μπορούν να διακρίνουν το σκοτάδι μου για να το φωτίσουν. Κι έπειτα, είναι όλα αυτά τα "γιατί" που έρχονται με ορμή και τα βλέπω εκεί, μπροστά μου και μετά κοιτάζω πιο προσεκτικά κι αναγνωρίζω την ευτυχία ή καλύτερα αυτό που είχα ονομάσει έτσι. Μόνο που τώρα δεν είναι ολόκληρη αλλά σπασμένη σε μικρά κομμάτια. Κι εγώ η ανόητη που νόμιζα, όταν τη ζούσα, πως η ευτυχία είναι άθραυστη!! Ο πόνος που δεν αντιλαμβανόμουν τόσο καιρό έχει πάρει μορφή. Όχι μια σταθερή μορφή, μα μια αλληλουχία ξαναειδωμένων εικόνων που είχα ξεχάσει. Τώρα όμως η μνήμη, σχεδόν απάνθρωπα, τις φωτίζει άπλετα. Έδιωξα από πάνω μου την απειλητική αίσθηση τούτων των επαναλαμβανόμενων εικόνων τινάζοντας τα χέρια δυνατά. Άφησα να με πλησιάσει μια γλυκιά μυρωδιά που δεν ήξερα από που ερχόταν. Ήταν η μυρωδιά μιας απόλυτης επικοινωνίας εκεί που δεν την περιμένεις. Ν' ακούγεται η φωνή ή να σωπαίνει. Να χαιδεύει η φωνή ή ν' ανασαίνει. Να δέχεται η φωνή ή να εξερευνά. Να βυθίζεται η φωνή μέσα μας ή να συμπληρώνεται από μια άλλη φωνή. Δύο φωνές η μία μέσα στην άλλη. Να σβήνουν οι φωνές η μία μέσα στην άλλη. Να γεννιούνται οι φωνές η μία μέσα στην άλλη. Οικείες φωνές, όμορφα όνειρα, το ένα μέσα στο άλλο. Μια ευχή είναι αυτή..

Silena 16/6/2011