Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

κανείς






κανείς δεν κοιμόταν,
ήρεμα σχεδίαζαν τα μάτια
σκιές γαλαζωπές
να μοιάζουν θάλασσα

κανείς δεν ονειρευόταν να πετάξει
τι περίεργο, σκέφτηκα
να μη θέλουν να πετάξουν!

κι εγώ, που ερωτεύτηκα τον άνεμο?
πώς θα τον συναντήσω
τον άνεμο
δεμένη εδώ, σ' αυτόν τον θλιβερό κύκλο
των ανθρώπων που δεν αγαπούν το πέταγμα?

ο ουρανός με καλεί
στραφταλίζοντας τ' αστέρια, τη σελήνη

ο άνεμος με καλεί
φέρνοντας φύλλα εμπρός μου, χάδια νωχελικά

το σώμα με καλεί
κοράλι απ' το βυθό που το 'σκασε
να συναντήσει τη μελαγχολία της σιωπής, της πιο σκοτεινής!

εκείνης, τ' ουρανού..

Silena 26/7/2011