Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

ρίζες

roots by Silena


δεν ξεχωρίζω πια ονόματα
ούτε πρόσωπα ξεχωρίζω
μονάχα κάποιους ήχους ασυνάρτητους και αιφνίδιους

τους συναντώ όταν δεν το περιμένω
όταν απλώνω τα χέρια ψηλά
κι ο ουρανός, τόσο μεγαλόψυχος στ' αλήθεια!
μου χαρίζει βροχή, ασημένια δροσερή βροχή
που κυλάει σταγόνες στα διάφανα χέρια μου

ξεκινάει από τις άκρες των δαχτύλων και κατεβαίνει
στέκεται λιγάκι στο λακουβάκι του λαιμού μα μόνο λιγάκι
κι έπειτα συνεχίζει ορμητικά την κάθοδο
περνάει δίπλα από την καρδιά τώρα
μα ούτε που της δίνει σημασία
γιατί και να 'δινε η καρδιά δε θα μπορούσε να δροσιστεί
κατάκοπη καθώς είναι κι αγχώδης
τόσο πολύ απορροφημένη μη χάσει το ρυθμό
δεν έχει χρόνο ν' απολαύσει δροσιά

και κατεβαίνει η δροσερή βροχή
και κατεβαίνει

μόλις πλησιάσει τη στρογγυλάδα της κοιλιάς
αναλύεται σε φως
αρχέγονο φως
θυμάται τις ρίζες της,
αναδύει εικόνες ξεχασμένες, σιωπηλές
τόσο γαλήνιες εικόνες, τόσο υγρές, τόσο ασφαλείς

στη φωλίτσα του αφαλού μένει λίγο παραπάνω,
σα να μη θέλει να βγει ή καλύτερα σα να θέλει να μείνει εκεί
και σιγά σιγά να κυλήσει αθόρυβα, μυστικά, στην πηγή
κρυστάλλινη κι αυτή θυμάται...

αυλάκια χαράζει πάνω στο κατάλευκο δέρμα των ποδιών
αστραφτερά, αρυτίδωτα αυλάκια
τόσο τέλεια που τ' ακολουθώ με το βλέμμα διακριτικά
μη τα ταράξω και χάσουν το δρόμο τους
κι ένα ρίγος με διαπερνά
μια εικόνα με κατακλύζει
γυρνάω απότομα το κεφάλι πίσω μου
να δω
τίποτα, μόνο το νερένιο πέπλο της βροχής 
κι η καρδιά μου
που άφησε πίσω τη σιωπηλή της κούραση
και ανασαίνει τώρα, ήρεμα, φυσικά
ν' αδράξει το χρόνο που έχασε

οι σταγόνες της βροχής αγγίζουν πια τους αστραγάλους
κυλάνε στα δάχτυλα των ποδιών
και τα δάχτυλα γίνονται ρίζες
απλώνονται
βαθαίνουν
στηρίζουν
θυμούνται
κι η βροχή χορταίνει τη δίψα τους
και το ρίγος γίνεται θρόισμα
και τα χέρια κλαδιά
κι ο νους φύλλα
και τα όνειρα
τα όνειρα γίνονται ποτάμι της ζωής...

Silena 28/7/2011