Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2011

αστροφεγγιά



πρώτα φύτεψα δυο λέξεις σ' άσπρο χαρτί
τις πότισα
τις μέρεψα
να μη τρομάζουν τα μάτια
τραγούδησα να τις γλυκάνω
κι έπειτα
οι λέξεις βλάστησαν
χέρια κλαδιά
μια τρυφερή αγκαλιά

ο ύπνος βάραινε τα βλέφαρα
μα η μνήμη ήθελε να πει

οι λέξεις δάκρυζαν
σιωπή
μα η μνήμη ήθελε να πει

δεν άντεχε να προσμένει κι άλλη Άνοιξη
ν' ανθίσει

γεμάτη νύχτα
σκίρτησε
κι ανάδευε τις λέξεις με τα δάχτυλα
κι εκεί
στις κρυφές της γωνιές
η μνήμη κι οι λέξεις αγκαλιασμένες
πάλευαν τα στοιχειά του νου

η μνήμη κι οι λέξεις αγκαλιασμένες
μέχρι ο ουρανός να γεμίσει αστέρια

Silena 1/8/2011