Δευτέρα, 5 Σεπτεμβρίου 2011

χορδές



Χωρίς να μοιάζεις με γραμμή αναζητάς τη διαδρομή,
αφήνεις το άπιαστο κι αφήνεσαι στων άλλων τις γητειές.

Μια συνάντηση, δυο λέξεις,
καταφύγιο ψυχής ή γέφυρα των στεναγμών θαρρείς,
όμορφη θλίψη σαν την αδυναμία που παραδόθηκε στο άπειρο της αγάπης
κι από ζωντανή έγινε μνήμη
δυσδιάκριτη, θολή.
Ή μήπως είναι μόνο αυταπάτες που έπλασε ο νους για να μπορεί να είναι?
Για να μην παραδοθεί σε λύπη άγρια κι ατέλειωτη και μέσα της χαθεί?
Ευαίσθητος μα δυνατός ο ουρανός αυτός
απέραντος χαοτικός
θυμάται, θυμίζει

χαμόγελα αφηρημένα,
νοήματα δίχως νόημα,
ρήγματα βαθιά

Χωράει να περάσει από κει η ψυχή?
Χωράει το φως?
Κλείσε το παράθυρο,
ο θόρυβος της αγωνίας σπάει το όνειρο
κι εγώ ποτέ δε θέλησα απ’ αυτό να βγω…

Silena 5/9/2011