Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

σχεδόν


δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

με τα νύχια χωμένα στο χώμα
με τα χέρια πνιγμένα στο αίμα
με τα μάτια σπαρμένα όνειρα

και πλησίαζα κι ανάσαινα βαθιά
για να 'βρω πιότερη δύναμη

κι αντίκρυζα τον ήλιο
σύμμαχο να τον κάμω
να μη μ' εχθρεύεται πια

του μίλαγα γλυκά

παρακλητικά

να καλέσει τα σύννεφα κοντά του
την κάψα του να δαμάσει
να λυπηθεί το γυμνό μου κορμί
να λυπηθεί την αδύναμη ψυχή μου

και μ' άκουγε ο ήλιος
και πίσω από πυκνά σύννεφα χάνονταν
κι αναγάλλιαζε το δέρμα μια στάλα δροσιά
κι απλώνονταν η ψυχή να απαλύνει τη λύπη

δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

μα πάντα
πάντα στην ίδια λέξη σκόνταφτα

στο ίδιο
σχεδόν

στο ποτέ
ακριβώς

μα έτσι έπρεπε να γίνει
ή σχεδόν έτσι

για να μάθω να μιλάω με τα πουλιά
για να μάθω να κλείνω τα μάτια στον κίβδηλο ήχο
για να είμαι εγώ σαν μόλις που γεννήθηκα
για να μπορώ να κοιτάζω μέσα μου και να μη τρομάζω

Silena 25/10/2011