Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2011

το πούπουλο


σταματούσε κάθε δέκα βήματα κι ανάσαινε βαθιά

αδυνατισμένα τα πνευμόνια
όμως μεγάλη η φωτιά μες στην καρδιά

τα κουρασμένα μάτια κοιτούσαν χάμω
έψαχναν θαρρείς κάτι να βρούνε
κάτι να γυαλίζει
και δεν κοίταζαν τα σύννεφα

τα παραμορφωμένα δάχτυλα
αγγιστρωνόταν στους πεσμένους σοβάδες των τοίχων
κάπου να κρατηθούν
και δεν φύλαγαν τις στιγμές

κι όταν τα λυτά μαλλιά ξεπρόβαλλαν ανέμελα
κυνηγημένα απ' τον άνεμο
χάθηκαν
τόσο γρήγορα
μιαν ανάσα χρόνος

το κορμί ελάφρυνε
φτερά έβγαλε η σκέψη
μεγάλα φτερά που σήκωσαν το βάρος της μνήμης
κι έτσι
σαν πούπουλο αυτή
εξαφανίστηκε

πέταξε ψηλά
κι άφησε πίσω τα επίγεια
μαζί κι ένα μαντήλι ανθισμένα χρώματα

Silena 15/11/2011