Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

η λύτρωση της σιωπής










painting by Hall Groat II


με τα σπασμένα μου δάχτυλα
άγγιξα τα χείλη σου
κι αυτά σώπασαν
το βλέμμα είχε χαθεί από καιρό
σε δαιδαλώδεις κυκλικές διαδρομές

ποτέ δεν μπόρεσε να βρει την άκρη του νήματος

μα δεν πειράζει, είπες
φτάνει ο ήχος

τέλειωσε ο ήχος
μ' ένα άγγιγμα

τέλειωσε η δύναμη
με μια λάμψη

η σιωπή εγκαταστάθηκε
για τα καλά
στα δωμάτια του νου
τα πιο σκοτεινά
να μη τη βρει η σπατάλη των λέξεων
και τη ραγίσει ξανά

και τότε
συνέβη το απροσδόκητο

μια βροχή

έβρεξε λέξεις σήμερα
και τα πουλιά πέταξαν μακριά
για να γλιτώσουν τον τραυματισμό

μα δεν πειράζει, είπες
υπάρχουν ακόμα τα ψεύτικα φτερά
για να κυνηγήσουμε τη χίμαιρα που μας καταδιώκει

μα δεν πειράζει, είπες
έχουμε τη σιωπή
λυτρωτική και σιωπηλή
όπως πάντα...

Silena 30/3/2011

η αγωνία της σιωπής

στη νύχτα έψαξα να βρω
το δάκρυ
μα κι αυτό είχε στερέψει

τι θα 'χω τώρα, να δροσίσω τη σιωπή!

Silena 30/3/2011

Τρίτη, 29 Μαρτίου 2011

η επίγνωση του τίποτα










painting by Amy Tuso



στίγματα
στιγμές
αλλότριες σιωπές
αφήνουν στον καθρέφτη ίχνη
κάθε νύχτα

κάθε νύχτα
που μοιάζει με κακό όνειρο
σαν κήπος μοιάζει δίχως λαβύρινθο
δίχως άνοιξης πνοή

μόνο στη σκέψη τα πουλιά
ανοίγουν φτερά
ξεφεύγουν από την παγίδα της νόησης
από τα όρια και τα έτσι και τα αλλιώς
και τα πρέπει και τα δεν πρέπει
μόνο εκεί θα συναντήσω το όνειρό μου
σκέφτηκα
άνοιξα τα φτερά μου
και πέταξα
ψηλά
χτύπησα, μάτωσα μα δεν έπεσα
πέταξα ψηλά
εμπιστεύτηκα τη δύναμη του ονείρου
άφησα πίσω μου την πίκρα της επίγνωσης του τίποτα
ξέχασα
και ξεχάστηκα
κι αντί να πω...έζησα
Ζω

Silena 29/3/2011

Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2011

οι λέξεις










έτσι ακούμπησαν οι λέξεις
την εικόνα σου
απαλά
αθόρυβα
σαν ήχος χωρίς ήχο
σαν όνειρο χωρίς θύμηση

έτσι άγγιξα κι εγώ μια λέξη
ανεπαίσθητα μα...ξαφνικά

μα με προκάλεσε, είπα στον εαυτό μου
για να δικαιολογήσω τούτο τ' άγγιγμα
θέλησε να την αγγίξω
ναι, αυτή θέλησε
κι εγώ
την πήρα στα χέρια μου
της χάρισα ζεστασιά
τη ζωντάνεψα μ' ένα μου φιλί

κι αυτή μου χαμογέλασε
γιατί οι λέξεις όσο σκληρές ή τρυφερές κι αν είναι
όσο σιωπηλές ή ηχηρές
ζωντανεύουν όταν ειπωθούν με αγάπη...

Silena 28/3/2011

Παρασκευή, 25 Μαρτίου 2011

η ψυχή ψιθυρίζει

painting by Alan Buckle

ένα δάκρυ κύλησε
αστραφτερό και παράλογο
αυτή
έκανε μια κίνηση να το απομακρύνει
γιατί της έμοιαζε με συνένοχο
μιας σκέψης που δεν πρόλαβε
να γεννηθεί
μήπως αυτή η σκέψη έλειψε τόσο πολύ από τη μνήμη?
σκέφτηκε
με κίνηση παράδοσης έδιωξε το γκρίζο σύννεφο
και ταξίδεψε το βλέμμα της στην άκρη της νύχτας
που πέθαινε σιγά σιγά
ένας ψίθυρος ακούστηκε
υπόγειος και ανεπαίσθητος
"πρέπει να μου βρεις έναν άνθρωπο,
έναν άνθρωπο που να ταιριάζει με το σκοτάδι που έχω μέσα μου"
ήταν η ψυχή της
δεν της απάντησε
παρά μόνο κοίταξε τ' αστέρια
κι άρχισε να τα μετράει

οι συναντήσεις εξαφανίστηκαν
για να ξαναγεννηθούν
οι ήχοι γήτεψαν τα συναισθήματα
διέλυσαν τη θυελλώδη μοναξιά

η ψυχή
ανακουφίστηκε κι απόψε

Silena 25/3/2011

Τρίτη, 22 Μαρτίου 2011

το άγριο ρόδο

Ακούμπησε το κεφάλι της στον τοίχο
Έκλεισε τα μάτια και περίμενε
Τα δευτερόλεπτα μοιάζαν αιώνες
και τα χέρια
στεγνά από την απέραντη προσφορά
Λίγο νερό, λίγο
νερό
ψίθυρος ήταν;
μια φωνή
να μιλάει στον...εαυτό της
ναι
γιατί χωρίς ακροατές η φωνή μαραζώνει
ξεχνάει τις λέξεις
ξεχνάει το ρυθμό
ξεχνάει τη μελωδία των ήχων
που αυθόρμητα βγάζει κάθε γράμμα

ανοιγόκλεισε για λίγο το στόμα της
άσκηση των μυών του προσώπου
πρόβα των μυών που είχαν παραλύσει από την ακινησία
έσερνε τα πόδια της καθώς διέσχιζε το δωμάτιο
πάνω
κάτω
πάνω
κάτω
έψαχνε
για ήχους
κάθε μορφής
κάθε έντασης
δεν πλησίαζε το παράθυρο
φοβόταν μήπως κάνει καμιά τρέλα
έτσι μόνη
σιωπηλή
χλωμή
σκιά της ίδιας της
της ύπαρξης
δεν άνοιγε τις κουρτίνες
φοβόταν μήπως ο ήλιος
αποκαλύψει τόσες πληγές...

Silena 22/3/2011

Δευτέρα, 21 Μαρτίου 2011

Γιάννης Ρίτσος - Η Ελένη










Βιβλιοδεσία σε δέρμα και χρυσοτυπία της ΦΡΟΣΩΣ ΓΑΝΙΑΡΗ


[...................]

Αλήθεια, πόσα πράγματα άχρηστα, με πόση απληστία συναγμέ-
να
φράζαν το χώρο - δεν μπορούσαμε να σαλέψουμε, τα γόνατά μας
χτυπούσαν σε ξύλινα, πέτρινα, μετάλλινα γόνατα. Ω, βέβαια, θα
πρέπει
πολύ να γεράσουμε, πολύ, ώσπου να γίνουμε δίκαιοι, να φτάσουμε
εκείνη
την ήμερη αμεροληψία, τη γλυκειά ανιδιοτέλεια στις συγκρίσεις,
στις κρίσεις,
όταν δικό μας πια μερτικό δεν υπάρχει σε τίποτα πάρεξ σ' αυτή
την ησυχία.

Α, ναι, πόσες ανόητες μάχες, ηρωισμοί, φιλοδοξίες, υπεροψίες,
θυσίες και ήττες και ήττες, κι άλλες μάχες, για πράγματα που κιό-
λας
ήταν από άλλους αποφασισμένα, όταν λείπαμε εμείς. Και οι άν-
θρωποι, αθώοι,
να χώνουν τις φουρκέτες των μαλλιών μες στα μάτια τους, να χτυ-
πούν το κεφάλι
στον πανύψηλο τοίχο, γνωρίζοντας βέβαια πως ο τοίχος δεν πέφτει
ούτε ραγίζει καν, να δουν τουλάχιστον μες από μια χαραμάδα
λίγο γαλάζιο ασκίαστο απ' το χρόνο και τη σκιά τους. Ωστόσο -
ποιος ξέρει -
ίσως εκεί που κάποιος αντιστέκεται χωρίς ελπίδα, ίσως εκεί να
αρχίζει
η ανθρώπινη ιστορία, που λέμε, κ' η ομορφιά του ανθρώπου
ανάμεσα σε σκουριασμένα σίδερα και κόκκαλα ταύρων και αλόγων,
ανάμεσα σε πανάρχαιους τρίποδες όπου καίγεται ακόμα λίγη δά-
φνη
κι ο καπνός ανεβαίνει ξεφτώντας στο λιόγερμα σα χρυσόμαλλο δέ-
ρας.

Μείνε λιγάκι ακόμη. Βράδιασε. Το χρυσόμαλλο δέρας που λέγαμε
- Ω, η σκέψη
έρχεται αργά σ' εμάς τις γυναίκες - ξεκουράζει κάπως. Αντίθετα,
οι άντρες
δε σταματούν ποτέ τους να σκεφτούν, - ίσως φοβούνται, ίσως δε
θέλουν
να δουν κατάματα το φόβο τους, να δουν την κούρασή τους, να ξε-
κουραστούνε -
δειλοί, ματιαόδοξοι, πολυάσχολοι, προχωρούν στο σκοτάδι. Τα
ρούχα τους
μυρίζουν πάντα καπνό από μια πυρκαγιάπου πλάι της ή μέσα της
είχαν περάσει χωρίς να το ξέρουν. Γδύνονται γρήγορα, ρίχνουν
τα ρούχα τους στο πάτωμα, πέφτουν στην κλίνη. Όμως και το ίδιο
τους το σώμα
μυρίζει καπνό, - τους ναρκώνει. Μες στο τρίχωμα του στήθους
τους
έβρισκα, σαν κοιμόνταν πια, κάτι λεπτά, καμμένα φύλλα
ή κάτι πούπουλα σταχτόμαυρα από πουλιά σκοτωμένα. Τότε
εγώ τα μάζευα και τα φυλούσα σε μια κασετίνα - τα μόνα σημάδια
μιας μυστικής επαφής - ποτέ δεν τους τάδειξα - δε θα τ' ανα-
γνώριζαν.

Κάποιες στιγμές, ω, ναι, ήταν ωραίοι - έτσι γυμνοί, παραδομέ-
νοι στον ύπνο,
εντελώς απροσποίητοι, αφημένοι, με τα μεγάλα, δυνατά σώματά
τους
υγρά, μαλακωμένα, σαν θορυβώδη ποτάμια που κυλήσαν
από ψηλά βουνάσε γαλήνια πεδιάδα, ή σαν παιδιά εγκαταλειμμέ
να. Τότε
τους αγαπούσα πράγματι, σα να τους γέννησα εγώ. Παρατηρούσα
τα μακριά ματόκλαδά τους
κ' ήθελα να τους πάρω μέσα μου για να τους προφυλάξω, ή έτσι
να ζευγαρώσω μ' ολόκληρο το σώμα τους. Κοιμόταν. Κι ο ύπνος
σου επιβάλλει
το σεβασμό, γιατί 'ναι τόσο σπάνιος. Πάνε κι αυτά. Ξεχαστήκαν.
[..................................]

ένα μικρό απόσπασμα από το έργο του Γιάννη Ρίτσου
Η ΕΛΕΝΗ
Εκδόσεις Κέδρος
*(το πρωτότυπο κείμενο είναι σε πολυτονικό σύστημα)

μετέωρες σκέψεις










painting by Frankie Pear


όλες οι ιστορίες έχουν ένα τέλος
εκτός απ' αυτήν της θάλασσας του νου

το όνειρο,
λησμονημένο στην άκρη της ψυχής
νικημένο από το φως του πρωινού
αποσύρεται ταπεινά
εκεί γυμνό κι αόρατο
τυλίγεται το κενό
ερωτεύεται παράφορα τη σελήνη
διηγείται ιστορίες της θάλασσας
της θάλασσας του νου, πριν γίνει έρημος
μένει στη σκιά της σιωπής των ανθρώπων
που δε γνώρισαν τον ήλιο
ανακαλύπτει τον μετέωρο θάνατο του καθρέφτη
και μπαίνει στο παραμύθι του
για πάντα...


silena 21/3/2011

Παρασκευή, 18 Μαρτίου 2011

LES PERLES

πρέπει να περιμένεις
κάτω από τα κλαδιά
που ακόμα δε γέμισαν φύλλα
πρέπει να περιμένεις
κι όταν το ολοστόγγυλο φεγγάρι
ξεπροβάλλει
με το σκληρό του φως
θ' αγριέψει το πρόσωπό σου
να μοιάζει όλο και πιο πολύ στα μέσα του
πρέπει να φύγω
είπες ξαφνικά
πρέπει να περιμένεις
ψιθύρισα
μα εσύ
έφυγες

Silena 18/3/2011

Πέμπτη, 17 Μαρτίου 2011

φ

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Andy Warhol
 
 
 
στα θραυσματα της μνημης
ανακαλυπτω ευθραυστους
ελαχιστους παραδεισους

λιγο να τους ακουμπησεις
εξατμιζονται αφωνοι
λιγο να τους ζητησεις
αποδρουν διαφανοι

κι επιστρεφουν απ το πουθενα
γελαστοι
λες και παιζουν
με τρεχαλητα
στα νευροκυτταρα

παφλαζουν
οι μικροι χρωματιστοι
παραδεισοι
κι η λυπη μας μαζι

τους κατακερμάτισα
τους σιωπηλούς παράδεισους
δεν υπάρχουν πια

μπορεις να σταματησεις να μιλας
σε παρακαλω
ν ακουσω λιγη σιωπη
διχως διχτυα απο λεξεις
μπορεις να γινεις ενα τσαγερο
που σιγοσφυριζει
μια φλουδα μανταρινι
που μοσχοβολαει
ενας κυβος ζαχαρη
που λιωνει
ενα μετεωρο βημα
ακινητο
ενας βραχος ακλονητος
απο σιωπη
ενα κερμα που στροβιλιζεται
σε αργη, πολυ αργη κινηση
μπορεις επιτελους να σταματησεις
να μιλας

τη μνήμη τη δάμασα
κι έτσι όταν τα μάτια κλείνω
διώχνω
έτσι απλά με μια ανεπαίσθητη κίνηση των βλεφάρων
τα φαντάσματα

ο βυθος , ακομη κι αυτος,
θελει παρεα
κατι εστω ν ακουγεται
ενα σκιρτημα
ν αναδευει ηχους
σαν σκαλοπατια
σαν στριμωγμενους
συσσωρευμενους ψιθυρους

μη μιλας
αυτη η φλυαρια
μας καταντησε τοσο μοναχικους
παρε ενα ψαλιδι και κοψε τη σιωπη
σε ισα κομματια
κι αρχισε να τα μοιραζεις
στους εαυτους
που ξεφυτρωνουν σα μανιταρια
κοιμισε τους εναν εναν
δυο δυο
ολους μαζι
να ησυχασουν
κι αρχισε ν ανοιγεις τα χειλη
μονο γι ανασα
επειτα κουρεψε
τα συμφωνα
ειδικα τα συριστικα
κι αφησε τις τριχες
να κατρακυλησουν
σε μια μονο προστακτικη

σταματα να μιλας
δεν ακουγεσαι
αποψε

βλεπω συνεχιζεις
επιμενεις

δε περισσευει
αλλη
ακοη

παμε τωρα καπου μακρια
ισως στη παραλια
σ ενα συννεφο
σ ενα παγκακι
καπου μακρια παντως
δε χρειαζονται δακρυα
δωσε μου το χερι σου
τωρα ειμαστε μονοι
κοιταμε τον ουρανο
την αφατη γεωμετρια τ ουρανου
λες να πεταξουμε;

οχι, δε γινεται
ας ξαπλωσουμε τοτε
δες τις ζωες μας
τρεχουν φασματικες ολογυρα μας
μεγαλωσαμε
τα γεγονοτα μας μεγαλωσαν
τι κι αν ειναι απεραντο μαυρο
τι κι αν ειναι απεραντο λευκο

κι αυτό το κρύο
που κάνει στο φεγγάρι
το ζέστανα
έκλεψα μια νύχτα
ακτίνα καυτή του ήλιου μου
που ανέτειλλε στο άλλο ημισφαίριο
εκείνο
που ποτέ μου δε γνώρισα


να περασουμε απεναντι δε μπορουμε
μονο να φανταζομαστε
μ ακους;

φοβαμαι ναμαι μονος
μ ακους;
δε μ ακους
δε σ ακουω
δε μιλαμε
καλυτερα ετσι
ουτε να κοιταζομαστε
ναι, ειμαστε μονοι
προσκαιρα ικανοποιημενοι
σε μυριζω
το φως σου μεσα μου
ανατελεις , δυεις
ωραια ειν η θαλασσα
κρυμμενη πισω απ τις τριανταφυλλιες
ηθελα καποτε να σου πω για τους μετεωριτες
δε ξερω γιατι
μ αρεσουν οι μετεωριτες
και το να βαζεις τα κλαματα το πρωι
καλυτερα απ το να κλαιμε
μεσημερι η βραδυ
τοτε πιο καλο ειναι το γελιο
ναι , οι μετεωριτες
σκεψου να φευγαμε μακρια
και ν ανταμωναμε μετεωριτες
να χαμε μια φαρμα σ εναν απ αυτους
και να πεφταμε στη γη
να τη γεμιζαμε σπορους
αλλους σπορους απ αυτους
που μας κανουν να τρωμε ο ενας τον αλλον

να γεννιομασταν γαλαζιοι
με διακοσμητικα βραγχια και τεραστια πνευμονια
σαν αεροστατα
των αδελφων μογκολφιε
να πλεαμε στον ουρανο
και να τρεφομασταν με φως
να ξεδιψουσαμε με σκοταδι
να κατασκευαζαμε μετεωριτες

όμως ξέρεις
έχω ελπίδες πως κάποτε,
σε ένα
σε δύο
σε χίλια χρόνια
θα γνωρίσω
κι ίσως εκπλαγώ
ή ίσως απογοητευτώ
όμως θα γνωρίσω
πώς καίγονται όμορφα οι μετεωρίτες
τελείως αθόρυβα...

γιαυτο σου λεω
δε πρεπει να εχουμε πολλους εαυτους
ο καθενας σκεφτεται διαφορετικα
κι αν εχουμε μονο εναν κατανταει ανυποφορος
καλυτερα κανεναν

φευγεις;
κανει κρυο εξω
κι οι μικροι μας παραδεισοι
κρυφτηκαν
στα νευροκυτταρα
η οπου αλλου συχναζουν
σε χαιρετω

ερχονται
σιωπηλοι
απεραντοι

trust the stars!!
αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του ήλιου μου

*************

το ποίημα έγραψε ο  Σίμος  και μένα οι λέξεις του μου δημιούργησαν την επιθυμία για ένα διάλογο ποιητικό, έτσι γεννήθηκαν και βρέθηκαν εκεί οι μωβ λέξεις που είναι δικές μου






τότε κοιτάζω μέσα μου...










painting by Nancy Eckels


όταν όλα γύρω μου
βουλιάζουν στο σκοτάδι
και τα μάτια ψάχνουν απεγνωσμένα
να βρουν
και τα χέρια αγγίζουν το κενό
να στηριχτούν
και ο νους φοβισμένος
στέκεται εκεί, ακίνητος

τότε
κοιτάζω μέσα μου
κι ανακαλύπτω το φως

Silena 17/3/2011

Τρίτη, 15 Μαρτίου 2011

τα αναστατωμένα σκοτάδια










painting by Nancy Eckels


πόσο μεγάλης διάρκειας
είν’ τούτο το μυστήριο της απώλειας!
πόσο απόλυτο τούτο το τέλος του φωτός

δεμένη τώρα βρίσκομαι εδώ
δεμένη με ενοχές,
με θυμούς
με μίσος και πίκρα

δεμένη τώρα βρίσκομαι εδώ
δεμένη με τα πιο ασφυκτικά δεσμά
αυτά της αγάπης

οι αλήθειες μου
τα ψέματά σου αναιρούν

κι αυτά με τη σειρά τους
βγάζοντας από μέσα τους ορμητικά
την αγανάκτηση του αθώου
αναιρούν τις αλήθειες μου

δεν ψάχνω πια για το τι έφταιξε
έχω ξεχάσει λέξεις όπως
συμπόνια ή κατανόηση

μονάχα λίγη ευτυχία αναζητώ
λίγα ακόμα όνειρα

κι αν κάποιες στιγμές οι ψευδαισθήσεις μου
μοιάζουν ζωή
κι αν κάποιες στιγμές οι αναπνοές μου
σωπαίνουν
μη με μισήσεις γι’ αυτό
οι προσδοκίες πάντα υπάρχουν
μέσα σ’ ανθρώπινες καρδιές

«τα αναστατωμένα σκοτάδια να φοβάσαι μόνο!»
αυτή δεν ήταν η τελευταία σου φράση?

Silena 15/3/2011
 

μεθάω από σιωπή











ανοίγω τις χούφτες μου
κι από μέσα τους
ξεχύνονται χλωμές ακτίνες
ξεχύνονται άτακτες σκέψεις
ξεχύνονται λυγμοί

σκοτάδι

ανοίγω τις χούφτες μου
κι από τις άκρες των δαχτύλων
κυλάει το όνειρο
κυλάει το φως
κυλάει η ανάγκη

κλείνω τις χούφτες
απότομα

τώρα μεθάω από σιωπή

Silena 15/3/2011

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

γυμνή ψυχή








painting by Anthony Gonzalez


χάθηκε η ματιά σου
μα εγώ συνεχίζω να σου μιλώ

χάθηκε η άνοιξη
μα εγώ συνεχίζω να κρατώ τ' αρώματα
καλά κλεισμένα στη μνήμη

χάθηκε η σκιά των βημάτων

κι όταν ψάχνω στα σκοτεινά
κάποιο χαμόγελο
πλάθω ένα καινούργιο
για να μπορώ να χαμογελάσω ξανά

τι να νιώσω όταν η ψυχή μου είναι γυμνή?

Silena 14/3/2011

Παρασκευή, 11 Μαρτίου 2011

εξασθενώ










painting by Mark Adams


σκοινοβάτες
στη σκιά μιας λέξης

και τι να πούμε στα όνειρα
όταν πέσουμε?
αλήθειες ή ψέματα?

σκοινοβάτες
στο φως μιας ελπίδας

και τι να πούμε στη ζωή μας
όταν την ελπίδα μας σκοτώσουμε
με μια ματιά?

κλείνω τα μάτια
πνίγομαι στο κλάμα μου
εξοργίζομαι

εξεγείρομαι

κι έπειτα
εξασθενώ

εξατμίζομαι
εξαφανίζομαι

Silena 11/3/2011

Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

πόνος

στην αρχή μοιάζει με ψέματα
ένα δέντρο γεμάτο ψέματα
δε μπορείς να συλλάβεις το μέγεθος
το μέγεθός του
στις συζητήσεις ακούς μόνον γι' αυτόν
στις εικόνες βλέπεις μόνον αυτόν
κατακλύζεσαι απ' αυτόν
και δεν υπάρχει πια χώρος για τίποτε άλλο
κοιτάζεις και δεν βλέπεις
μιλάς και δεν ακούγεσαι
περνάς, προσπερνάς, βήματα αθόρυβα
ανύπαρκτα λες
μα είναι κι ο χρόνος...
κυλάει και απομακρύνει λιγάκι τον ογκώδη χαρακτήρα
του πόνου που σε κυριεύει
και τον απομακρύνει κι άλλο
κι άλλο
κι ο πόνος δεν χάνεται μα ξεθωριάζει
σιγά σιγά
παίρνει άλλα χαρακτηριστικά
σα μια  στυφή γεύση στο στόμα
σα μια στιγμιαία απώλεια της όρασης
σα μια απρόσμενη λυτρωτική οδύνη
τα δάκρυα στερεύουν
μένουν μόνο τα σημάδια τους στα μάγουλά σου
και ο χρόνος
αυτή τη φορά γίνεται σύμμαχος μα κι εχθρός μαζί
γιατί αρχίζεις να ξεχνάς
και δεν θέλεις μέσα σου βαθιά να ξεχάσεις
μα
ξεχνάς
και συνεχίζεις να φυτεύεις καινούργια πολύχρωμα λουλούδια
στον κήπο
τώρα που είναι άνοιξη
και τόσες άνοιξες που πέρασαν
δίχως ούτε ένα λουλούδι!
ο πόνος απαλός θαρρείς μοιάζει τώρα
μα υπάρχει εκεί
σταθερά
δεν πρόκειται ποτέ να εξαφανιστεί
γιατί η απώλεια είναι οριστική
και μη αναστρέψιμη
αυτό είναι που σε σκοτώνει
το μη αναστρέψιμο
αυτό είναι που δε σου δίνει ούτε μια σταγόνα ελπίδας
στον πόνο λησμονιά δεν υπάρχει
απόλυτη λησμονιά που και τι δε θα 'δινες γι' αυτή τη λησμονιά
κι όταν κατά λάθος γελάς ξανά
είναι ένα γέλιο καχύποπτο
αυτό το γέλιο
ένα γέλιο πικρό σαν τις σταγόνες που κύλησαν και δεν βρήκαν γη

αχόρταγος ο πόνος
ατέλειωτες οι στιγμές
σκληρός ο χρόνος που δε μπορεί να σβήσει

Silena 10/3/2011

Τρίτη, 8 Μαρτίου 2011

Alberto Caeiro (Fernando Pessoa) - ασύνδετα ποιήματα







painting by Brad Rickerby


Όταν θα ξαναδώ την άνοιξη
Μπορεί πια να μη βρίσκομαι σ’ αυτό τον κόσμο.
Και τι δεν θα’ δινα για να’ ναι η άνοιξη άνθρωπος
Και να μπορώ να σκέφτομαι πως θα ’κλαιγε
Γιατί έχασε το μοναδικό της φίλο.
Αλλά η άνοιξη δεν είναι κάποιο πράγμα:
Είναι ένας τρόπος του λέγειν.
Μήτε τα άνθη ξανάρχονται, μήτε τα πράσινα φύλλα.
Καινούργια είναι τα άνθη, καινούργια τα πράσινα φύλλα
Άλλες οι γλυκές μέρες.
Τίποτα δεν επιστρέφει, τίποτα δεν επαναλαμβάνεται, γιατί όλα είναι πραγματικά.

**********************

Αν σαν έρθει η άνοιξη,
Έχω ήδη πεθάνει
Τα λουλούδια το ίδιο θα ανθίσουν
Και τα δέντρα το ίδιο πράσινα θα’ ναι με την περασμένη άνοιξη.
Η πραγματικότητα δεν με χρειάζεται.

Αισθάνομαι χαρά απέραντη
Σαν σκέφτομαι πως ο θάνατός μου δεν έχει σημασία καμιά.

Αν ήξερα πως αύριο θα πεθάνω
Και η άνοιξη θα’ ρχόταν μεθαύριο
Θα πέθαινα ευτυχής, γιατί θα’ ρχόταν μεθαύριο.
Αν τότε είναι η ώρα της, στην ώρα της δεν πρέπει να’ ρθει;
Χαίρομαι που όλα είναι πραγματικά και καθώς πρέπει
Και χαίρομαι γιατί έτσι θα ήταν, ακόμη κι αν δεν χαιρόμουν.
Γι αυτό αν πεθάνω τώρα, θα πεθάνω ευχαριστημένος,
Γιατί όλα είναι πραγματικά και καθώς πρέπει.
Μπορούν στα λατινικά να προσεύχονται πάνω απ’ το φέρετρό μου, αν τους αρέσει.
Κι αν τους αρέσει, ας χορεύουν κι ας τραγουδούν ολόγυρά του.
Δεν έχω προτιμήσεις για όταν πια δεν θα μπορώ να έχω προτιμήσεις.
Ότι γίνει, όταν θα γίνει, θα είναι αυτό που είναι.

*************************
Αν σαν πεθάνω, θελήσουν να γράψουν τη βιογραφία μου,
Τίποτα πιο απλό.
Έχει μόνο δυο ημερομηνίες –της γέννησης και του θανάτου μου.
Ανάμεσα στη μια και την άλλη όλες οι μέρες είναι δικές μου.

Είμαι εύκολος στον ορισμό μου.
Έζησα σαν καταραμένος.
Αγάπησα τα πράγματα χωρίς καμία συναισθηματικότητα.
Ποτέ δεν είχα επιθυμία που δεν μπόρεσα να πραγματοποιήσω, γιατί δεν τυφλώθηκα ποτέ.
Ακόμη και το ακούω ήταν πάντα για μένα συνοδευτικό του βλέπω.
Κατάλαβα ότι τα πράγματα είναι πραγματικά και διαφορετικά όλα μεταξύ τους.
Το κατάλαβα με τα μάτια, ποτέ με τη σκέψη.
Αν το καταλάβαινα με τη σκέψη θα ήταν σαν να τα ’βρισκα όλα ίδια.
Μια μέρα με τύλιξε ο ύπνος σαν οποιοδήποτε παιδί.
Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα.
Πέραν αυτού, είμαι ο μοναδικός ποιητής της Φύσης.


Alberto Caeiro (Fernando Pessoa)
Μετάφραση: Μαρία Παπαδήμα



Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2011

λόγια, λόγια, λόγια...










λόγια, λόγια, λόγια,
ούρλιαξε!
τα μάτια της είχαν σκοτεινιάσει
έμοιαζαν με νύχτα

όχι άλλα λόγια!

κι έπειτα
έπεσε

κατέρευσε σαν πολυκαιρισμένος τοίχος
που μιλούσε
που ανέπνεε
που ζούσε
μα κανείς δεν τον είχε ακούσει ποτέ
μα κανείς δεν τον είχε νιώσει ποτέ

κι η φωνή ξεπηδούσε από τα στήθια της
σαν φωτιά μανιασμένη
που ήθελε στο διάβα της να κάψει όσα συναντούσε

μη κάψεις και την ψυχή σου
ακούστηκε ο ψίθυρος του ανέμου
και τότε,
κοίταξε τ' αστέρια
κοίταξε το φεγγάρι
και δάκρυσε...,

Silena 7/3/2011

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

χαρταετός

σα χαρταετός πολύχρωμος
η σκέψη μου
πετάει ψηλά
πέρα από όρια, φράγματα και σταθμούς
να συναντήσει σύννεφα, πουλιά, αερικά
κι αν τίποτα απ' όσα ψάχνει δε τα βρει
πίσω ποτέ της δε γυρνά
στη γη χαρίζει μια σταγόνα λύπης
και χαμογελά ξανά

Silena 6/3/2011

Παρασκευή, 4 Μαρτίου 2011

αθωότητα













συνάντησα τη δίψα
κι αυτή μου ΄δωσε να πιω
κι έπειτα στο δρόμο μου
διαβάτης της βροχής κι εγώ
έπεσα πάνω στο δίχτυ της νύχτας
κι αποκοιμήθηκα
κοντά τρεις αιώνες
όταν ξύπνησα ήταν πάλι νύχτα
μα κάτι ανύποπτα αστέρια είχαν ξεχαστεί
και συνέχιζαν να στέλνουν μικρές αθώες λάμψεις
εδώ κάτω
απόρησα και η ερώτηση ξέφυγε απ' τα χείλη μου
αυθόρμητα
δίχως αντάλλαγμα, δίχως σκοπό στέλνετε τη λάμψη σας ακόμη?

απάντηση δεν πήρα μα ένιωσα το κενό του τώρα
να γεμίζει τα σωθικά μου
κι εγώ με τις μικρές μου γροθιές
να παλεύω να βγάλω το κενό από μέσα μου
έκλεισα ξανά τα μάτια
μα δεν κοιμόμουν
άκουγα
πρώτα την αναπνοή μου
έπειτα τους ήχους της νύχτας
έπειτα την ψυχή μου
να φωνάζει για λίγη αθωότητα
δε θα μεγαλώσω ποτέ, είπα στον εαυτό μου
κι ονειρεύτηκα το φως

Silena 4/3/2011

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

φλεγόμενη σκιά








με φλεγόμενη σκιά μοιάζει το πρόσωπό της
σκιά απλή, ανθρώπινη, σπαρακτικά καθημερινή,

τυφλή

εύκολη τύφλωση έτοιμων ηδονών
προκατασκευασμένων
χωρίς "απώλειες", χωρίς αγάπη

πόλεμος μοιάζει το έρεβος της μοναξιάς
που βλέπω σ'αυτά τα μάτια,
πόλεμος που σέρνει πίσω του νωθρά φαντάσματα
να προσπαθούν με αυταπάρνηση, ηρωϊσμό και αγωνία

ν' αγαπηθούν

τότε είναι που θριαμβεύει η δυστυχία
τόση δυστυχία σε μια συνείδηση!

Μόνη μπροστά στον καθρέφτη
καταρρέει,
μόνη με τον εαυτό της.

Τί μεγαλειώδης πτώση ψυχής!

Silena 2010

Τετάρτη, 2 Μαρτίου 2011

μεταμορφώσεις










painting by Nancy Eckels




σαν άγγιγμα ξαφνικό
απαλό
φτιαγμένο από αγάπη
έτσι ακούστηκε στ' αυτί μου
η αναπνοή της θύμησής σου

σαν όνειρο τρελό
τρυφερό
φτιαγμένο από σύννεφα
έτσι στα μάτια μου μπροστά
η απουσία σου έγινε αίφνης παρουσία λυτρωτική

σαν ήχος μαγικός
άγνωστος
φτιαγμένος από φιλιά, αστέρια και φωτιά
έτσι στα χείλη μου μεμιάς
τραγούδι έγινε, χαρά, ταξίδι,
η σιωπή!

Silena 2/3/2011

Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

άνοιξη








by Jala

το φως γίνεται άσπρο
παγωμένο
χλωμό

κι ο θάνατος περνάει απαρατήρητος

Αρχίζει η μεγάλη ανάβαση
μια αναρρίχηση μέσα στα σύννεφα

κι οι βράχοι να βογκούν
κάτω απ΄ το βάρος των αιώνων

κι έπειτα…

Αρχίζει η κατάβαση
πίσω από ένα ακίνητο ηλιοβασίλεμα

Μόνο η ύλη κυλάει,
γλιστράει
μέσα από χείλη μισάνοιχτα,
μέσα από δάχτυλα ραγισμένα,
μέσα από μάτια μισόκλειστα,
σα δάκρυ

Γιατί κάθε μας αίσθηση,
τι άλλο είναι
παρά ένα σύνολο στιγμών!
δηλαδή χρόνος

κι εσύ ονειρεύεσαι να σταματήσεις το χρόνο!
Τι εφιάλτης,
τι τρομερή ιδέα,
τι απροσδόκητη παγίδα…
να σταματήσεις το χρόνο

Μοιάζει με προδοσία προς την ομορφιά της ροής!
Κι εσύ ο προδότης!

Κι η νύχτα? Πόσος χρόνος ακόμα για μια νύχτα!
Είναι η νύχτα, δεν είναι?
μια θυσία στη λάμψη των αστεριών
μια υστερική γιορτή με τα τύμπανα να χτυπούν
δυνατά όλο και πιο δυνατά
τελετουργικά

και μετά… σιωπή

Η σιωπή περιμένει
περιμένει το πρώτο κλάμα
Δυνατό, ζωντανό, ίδιο ζωή

Κι ο κύκλος ξαναρχίζει
Γέννα – Ζωή – Θάνατος – Γέννα

Η σιωπή περιμένει το πρώτο κλάμα
Ξανά

Δέξου την αιωνιότητα σαν πέτρινη οδύνη,
έτσι είπα
μες στο σκοτάδι, χωρίς να βλέπω τα μάτια σου
σου κρατώ τα χέρια, κλείνω τα μάτια, νιώθω

Ένας ψίθυρος γεννιέται
έτσι στα ξαφνικά από μόνος του
και βγαίνει υπομονετικά από τα χείλη μου,
γίνεται ήχος, γίνεται φωνή
η δική μου φωνή

την ακούω να λέει:
“θα γίνω χειμώνας, για να μπορείς εσύ να γίνεις άνοιξη”

Silena 1/3/2011

απαγορεύσεις











διαδρομές
ουτοπίες
χαραγμένες στη μνήμη
με αίμα

δεν μου επιτρέπεται η λήθη
η μνήμη έχει κλειδωθεί και με κοιτάζει
να ουρλιάζω, να χτυπιέμαι, να εκλιπαρώ
για
λίγη απουσία εικόνων
λίγη απουσία λέξεων
λίγη, πολύ λίγη λήθη

όμως η μνήμη δεν έχει έλεος
δεν έχει συναίσθημα
κατασπαράζει τις στιγμές
για να' ρθουν άλλες
φωτεινές? σκοτεινές?

θα ξέρω όταν θα νιώσω τον πόνο ή το φιλί

Silena 1/3/2011