Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

συνειρμοί

painting by Edith Dora Rey



στους συνειρμούς,

εκεί αναγνωρίζω την ψυχή σου
τόσο κοντά στη δική μου

κι αφήνομαι
να βουλιάξω
στα πούπουλα
ενός πελώριου ιπτάμενου μαξιλαριού
που βγήκε από παραμύθι

πόσο όμορφα νιώθω τότε
να πετάω
και να βουλιάζω στα πούπουλα

να σκορπίζω τα χάρτινα πουλιά,
τους φόβους και τα άσχημα όνειρα
μ' ένα μου μόνο χαμόγελο

να χρωματίζω
σύννεφα, λέξεις και στιγμές
με διάφανα μωβ όνειρα

και μαγικά ν' αρχίζουν
να πετάνε

κι εγώ να γελάω

να γελάω
δυνατά
αληθινά
με τα μάτια ορθάνοιχτα
μη χάσω ούτε μια στιγμή
από αυτή την ανεπανάληπτη πτήση

όλος ο ουρανός μου
γεμίζει πούπουλα
όμορφα
ελαφριά
αέρινα

που στροβιλίζονται
μαζί με τις σκέψεις
αγκαλιά

έτσι μοιάζει η χαρά μου
και τότε
δεν φοβάμαι τίποτα πια

Silena 27/4/2011

μπορείς?



κάποιοι ακαθόριστοι ήχοι
φτάνουν ως εδώ
τους ακούς?
μην απαντήσεις
τους ακούς?
με τι μοιάζουν?

με κραυγές,
με λυγμούς,
με φόβο?

με θάρρος,
με θρίαμβο
με γιορτή?

μην απαντήσεις
μόνον άκου

κάποιοι ακαθόριστοι ήχοι
φτάνουν ως εδώ

κλείσε τα μάτια αν δε μπορείς ν' ακούσεις
άνοιξε τ' αυτιά αν δε μπορείς να δεις

ονειρέψου οτι μπορείς

μπορείς?

Silena 27/4/2011

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2011

το θρόισμα μιας στιγμής...
















purple dream by Silena




δυνατές επιθυμίες
στεγνές παρουσίες
απροσδιόριστες συγκινήσεις

να ορίζουν το μεγαλείο της αδηφάγου παρόρμησής μας

σε μαύρο - κόκκινο

σα νύχτα
σαν αίμα

τ' αστέρια μου απόψε
με ξέχασαν

αλλού αναζητούν τη φωνή τους
αλλού χαρίζουν τη λάμψη τους

κι έτσι
μόνη
βυθίζομαι στη σιωπή

σα σε λίμνη βυθίζομαι
στη σιωπή
με τα μάτια ανοιχτά
τα χέρια απλωμένα
να ζυγίζω το βάρος των εικόνων
να αντέχω το βάρος των στιγμών

και βυθίζομαι
τόσο αθόρυβα
τόσο τρομακτικά αθόρυβα

δώσμου έναν ήχο
κι ας είναι μονάχα το θρόισμα μιας στιγμής ...

Silena 25/4/2011

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

σιωπή, σκοτάδι και να κοιμηθώ....















painting by Gretchen Kelly



εικόνες
και λέξεις
και φωνές

κι έπειτα

κι άλλες εικόνες
κι άλλες λέξεις
κι άλλες φωνές

φωνές
που δυναμώνουν
κι άλλο
κι άλλο

θέλω να ουρλιάξω
ανοίγω το στόμα
μα δε βγαίνει ούτε ένας ήχος
ανοίγω το στόμα ξανά
μα
τίποτα
και οι φωνές δυναμώνουν

σιωπή
σκοτάδι
και να κοιμηθώ χωρίς όνειρα

αυτά θέλω τώρα

Silena 23/4/2011

Παρασκευή, 22 Απριλίου 2011

ορισμοί...



όταν ένιωσα τις πρώτες δονήσεις
νόμισα πως ήταν
το....τέλος
αυτό ήταν είπα
το...τέλος

όμως ήταν η αρχή
ήταν το σημάδι της ζωής
που έμελλε
να αναπνέει μέσα από το στήθος μου για πάντα

ήταν το φως
ήταν η ελπίδα

έτσι όρισα το άπειρο
με ένα χαμόγελο
με μια αγκαλιά
με μια αγάπη

έτσι όρισα το σύμπαν μου
με στιγμές
με όνειρα
με ήχους

Silena 22/4/2011

Τετάρτη, 20 Απριλίου 2011

γαλήνια ακινησία












μέσα σ' αυτή τη γαλήνια ακινησία
άπλωσα τα χέρια

έτσι

χωρίς να θέλω να αδράξω κάτι

άπλωσα τα χέρια

έτσι

σαν ακροβάτης που προσπαθεί να ισορροπήσει
πάνω στο σύννεφο

και το σύννεφο
άκουσε την ψυχή μου...βυθίστηκε στη γαλήνη μου
και μου φάνηκε πως μου χαμογέλασε!

Silena 20/4/2011

Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

hearts


 



τα μάτια χαιδεύουν

τα δάχτυλα ανακαλύπτουν

η φωνή αντηχεί

η φωνή

αντηχεί

στο κορμί μου

κι αυτό

πάλλεται
πάλλεται
πάλλεται...

Silena 19/4/2011

Παρασκευή, 15 Απριλίου 2011

ανταλλαγή


 

έτσι αντάλλαξα τις λέξεις μου
με σημάδια
κι είπες πως ήταν δίκαια η ανταλλαγή

έτσι κράτησα τα όνειρά μου
με αγάπη
κι είπες πως η αγάπη φεύγει

έτσι σα σκίτσο σε λερωμένο χαρτί
χρωμάτισα τα λόγια
και δεν είπες τίποτα

Silena 15/4/2011

Τετάρτη, 13 Απριλίου 2011

πόσα??

ο έρωτας
ο φόβος
η μνήμη
η νύχτα

πόσα κοινά μπορεί να έχουν
με το σκοτάδι?

θέλω να κλάψω τόσο πολύ απόψε...

Silena 13/4/2011

τα πουλιά



πληγωμένος ουρανός

θολά όνειρα

κόκκινα

κι αυτά τα πουλιά

που βλέπω κάθε βράδυ στον ύπνο μου

τόσο μαύρα

σα τη νύχτα

κι αυτή η σιωπή

τόσο φλύαρη

σαν πόλεμος

Silena 13/4/2011

Τρίτη, 12 Απριλίου 2011

all night long



δεν ξέρει γιατί
δεν ξέρει πόσο

ο χρόνος κατακρημνίζεται
με μια ματιά

άλλωστε όπως είπες κάποτε
οι πιο όμορφες στιγμές
δε λέγονται με λέξεις

απλώς.... νιώθονται!!

Silena 12/4/2011

Δευτέρα, 11 Απριλίου 2011

αθόρυβα, αέρινα, διάφανα...










painting by Judy Macey


το χαμόγελό μου περιγελούσε ο άνεμος

κι έτσι απαλά

αθόρυβα

αέρινα

διάφανα

καθώς με πήρε στα χέρια του,

νόμισα πως μου ψιθύρισε...

αγάπη

Silena 11/4/2011

Παρασκευή, 8 Απριλίου 2011

φωτιά..













painting by Amy Tuso


δεν ψάχνει
γιατί ...
είναι φωτιά

δε σπαταλά λέξεις
γιατί...
είναι στιγμή

κι εγώ

η τυχερή!

αγγίζω φιλιά
αναπνέω χάδια
και μαγικά
μεταμορφώνομαι

σε βλέμμα
σε ήχο
σε όνειρο

Silena 8/4/2011

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ο κόκκινος βυθός



καλπάζοντας σαν τον άνεμο η σκέψη μου
με οδήγησε στο βαθύ σκοτάδι
να ΄βρω την πηγή μου
μα φόβος κυλάει στις φλέβες μου
μήπως οι σταγόνες στέγνωσαν
μήπως ο χρόνος σταμάτησε σε κείνη τη νύχτα
μήπως η σιωπή δεν έρθει ποτέ

ανεμίζοντας το όνειρο σαν κόκκινο πανί
πληγώθηκα από τα μάτια τους
κι έπεσα
μα τα γόνατα δε μαρτυρούν τον πόνο
μα τα χείλη δε ουρλιάζουν την οργή
μα τα χέρια δέθηκαν για πάντα μαζί,
για ένα ταξίδι στον βυθό

Silena 7/4/2011

Τρίτη, 5 Απριλίου 2011

μόνο νύχτα



ξεδιπλώνω τα σύννεφα
στα τυφλά μου μάτια εμπρός
το μύθο μου να βρω

μέσα στο απαλό λευκό
λευκό σαν όνειρο

εκεί τη νύχτα μου τυλίγω
και περπατάω

για μέρες, για χρόνια, για αιώνες, για ζωές

και περπατάω
μόνο νύχτα
μια νύχτα τυλιγμένη σε λευκό πανί

να μοιάζει με λέξη
να μοιάζει με ξύπνημα
απ' όνειρο κακό
να μοιάζει με μένα όταν πονάω

Silena 5/4/2011

And Also The Trees



Stay Away from the Accordion Girl
If you see the accordion girl
Better walk the other way
Underneath the viaduct
Might be where you'll hear her play
If you see the accordion girl
I'll give you some advice
Avoid her eyes and walk away

And I lie in the night and I listen
And I want to hear her play.

If you see the accordion girl
Walking by the perfumed river
Tell me is she on her own
Tell me is there someone with her
Where the grapes hang thick on the vine
And far behind the faint stars shine
And fall like pearls of alien corn
That break in waves against my door

If you see the accordion girl...

Δευτέρα, 4 Απριλίου 2011

λέξεις στη ...σκιά



κυματισμοί
αναστατωμένες εικόνες του νου
φευγαλέες στιγμές της σιωπής

κυματισμοί
διάφανοι
να παρασύρουν
διάφανα
τις πιο μύχιες λέξεις
που ντροπαλές καθώς είναι
δεν πρόβαλλαν ούτε μια φορά τη σκιά τους
κι έμειναν για πάντα στη σκιά

silena 4/4/2011

Παρασκευή, 1 Απριλίου 2011

η σπείρα της γνώσης

painting by Nicole Wong

ήταν μια νύχτα που άδραξα τη νύχτα
και με το φεγγάρι αγκαλιά
παραδόθηκα
σε κείνον, τον άλλο πλανήτη
που δεν υπήρχαν άνθρωποι
μόνο ήχοι
και οι ήχοι μπερδεύονταν μεταξύ τους
σχημάτιζαν μια σπείρα
όχι τέλεια
γιατί ακόμη και οι ήχοι
ανταγωνίζονται
ποιος θα προλάβει να φτάσει πρώτος
ποιος θα προλάβει να βρει
ένα αυτί
ένα νεύμα
έναν ουρανό
κι εκεί στην πάλη των ήχων
περιδιαβαίνοντας ανύποπτη
έγινα ήχος
αέρινος, διάφανος για να χωράω παντού
έχασα την ύλη μου
μέσα σε μια κυκλική διαδρομή της σπείρας
εκτοξεύτηκα
σαν για να βρω έναν πιο πράσινο πλανήτη
μα δεν τον βρήκα και ξαναγύρισα
στον σίγουρο
κατάξερο πλανήτη μου
εκεί
που ξεκινούσε η περιπέτεια της ζωής μου
η πιο μεγάλη απ' όλες τις περιπέτειες
γιατί σ' αυτόν τον πλανήτη
έπρεπε εγώ
να τα φτιάξω όλα απ' την αρχή
τίποτα έτοιμο
τίποτα χειροπιαστό

τι ηδονή να μην έχεις τίποτα
κι ελεύθερος να αναμίξεις τα χρώματα
κατά πως θέλεις εσύ
κι ελεύθερος να πετάξεις τις σταγόνες
κατά που θέλεις εσύ
και στην ανάμιξη να βρεις
να εφεύρεις, έστω και τυχαία
το τέλειο για σένα
χρώμα, ήχο, σιωπή ή λέξη
κι ο κατάξερος πλανήτης να αρχίζει να χρωματίζεται

χωρίς να κουνήσω ούτε τα μάτια μου
το κάθε χρώμα έβρισκε τη θέση του
έβρισκε το δρόμο του
χωρίς την παραμικρή συμμετοχή από μένα
σα να είχε γεννηθεί με τη γνώση
που ανήκει ή που δεν ανήκει!

στον χρωματιστό πλανήτη κατοικώ από τότε
κι όταν ξυπνάω με χαμόγελο
όλα γύρω μου μοιάζουν πιο φωτεινά

κι όταν ξυπνάω τρομαγμένη
όλα γύρω μου μοιάζουν πιο σκοτεινά

μα μέσα στο σκοτάδι υπάρχει κάτι
μια σταγόνα φωτός
που εξελίσσεται σε μια καινούργια σπείρα
και αρχίζει ξανά την αέναη πορεία της προς τα πάνω
για να φύγει πρόσκαιρα, να εκτοξευτεί
και μετά να ξαναγυρίσει
έχοντας κατακτήσει τη γνώση
του που ανήκει
και του που δεν ανήκει

ναι, έτσι τη λέω
σπείρα της γνώσης

και η ψυχή μου ελαφρώνει
από το βάρος των χρωμάτων

και η μνήμη μου απαλλάσσεται
από το βάρος των αναμνήσεων που έχουν ξεθωριάσει

εκείνη ακριβώς τη στιγμή
ξεφεύγω απ' το έδαφος
καταργώ τη βαρύτητα την ελάχιστη βαρύτητα του πλανήτη
και γίνομαι αστέρι
για να μπορώ να δω καθαρά...

Silena 1/4/2011