Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2011

μελίνα



ίσως εκεί ακριβώς που το βλέμμα σου στρέφεται
πότε σκεφτικό, πότε ανυπόμονο
η ψυχή παύει ν'αντιστέκεται
αρχίζει να ελπίζει
αρχίζει να λάμπει
γιατί ξέρει η ψυχή

έχει φυλαγμένους τους κώδικες
πολύτιμα ψήγματα
του αληθινού

αναγνωρίζει η ψυχή
το καθαρό βλέμμα

αναστατώνεται με το άκουσμα της λέξης
αναστατώνει με την αγρύπνια της σιωπής
ταξιδεύει, αναπολεί, εφευρίσκει,
ονειρεύεται η ψυχή

σωπαίνει και γέρνει απαλά προς τα πίσω
ίσως τώρα να ψιθυρίζει ένα καληνύχτα

έχει κιόλας σκοτεινιάσει!!!

Silena 28/6/2011

Τρίτη, 28 Ιουνίου 2011

με πιστεύεις?



είμαστε ο ψίθυρος
ανάμεσα στα κλαδιά
μυστήριος και ξαφνικός
να χαιδεύει το μάγουλο το κοκκινισμένο
από τις ενοχές ή τα χαστούκια
από τις νύχτες ή τα φιλιά

είμαστε η νύχτα
τα φιλιά
τα όνειρα που κάναμε παιδιά

ναι αυτό είμαστε
είμαστε η αγάπη
κι η αγάπη
χλωμιάζει όταν δεν την κοιτάς!

μα μόνο μια ερώτηση
μόνο μια

με πιστεύεις?

Silena 28/6/2011

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2011

πάντα αθώα..



μια παρείσακτη
ξεχασμένη στην έσω ξενιτιά
χαμένη στην άηχη συνωμοσία της μοναξιάς

ένας βυθός
σκοτεινός, αυτάρκης
κι η απαλότητα του τίποτα
ευγενική χορηγός της θαμπής παρουσίας

σχέδια παιδικά μ' ένα σπασμένο κραγιόνι
μαύρο

βουλιάζει στο μαύρο βυθό
πάντα παρείσακτη
πάντα μόνη
πάντα φοβισμένη
πάντα αθώα

έτσι πιστεύει...

Silena 21/6/2011

Κυριακή, 19 Ιουνίου 2011

στις άκρες...












"soul explosion" by Silena



στις άκρες απ' τα χείλη του
ξανάρχονται
άγνωστες θύμησες
αγάπες και νερά

στις άκρες απ' τα δάχτυλά του
κρέμονται
μικρές σταγόνες
τα όνειρα

κι όταν με φτάσει ο άνεμος
στο σύννεφο τα χέρια μου ψηλά
κλαδιά θ' απλώσω

κι όταν με φτάσει ο άνεμος
τις σκέψεις μου
πανιά θα ενώσω

στις άκρες απ' του νου τα σύνορα
τους φόβους ακυρώνω
γκρεμούς και ερημιά σε μια γωνιά της λήθης μου κρατώ
ανάσες μου γοργές, απίθανες φωνές
είστε το φως
μου.

Silena 19/6/2011

Σάββατο, 18 Ιουνίου 2011

λευκά πουλιά



αέρινες σκέψεις
όμορφα όνειρα
γλυκιές θύμησες

λευκά πουλιά πετάνε απόψε στον ουρανό μου
γεμίζουν την ψυχή μου ευωδιές

Silena 18/6/2011

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2011

η μία φωνή μέσα στην άλλη



Είμαι απολύτως ακίνητη. Κλείνω τα μάτια, αφήνομαι. Νιώθω να ρέω, ν'αποτραβιέμαι μέσα μου, αργά, πολύ αργά. Ο έξω κόσμος εξαφανίζεται, ξεχνιέται κι εγώ μαζί του. Σε κάθε μου μόριο απλώνεται μια αποπλανητική ηρεμία και ...κανένας συλλογισμός. Κανένας. Είναι η στιγμή μιας ανερμήνευτης ευδαιμονίας. Είναι η στιγμή που όλα γίνονται αυτονόητα χωρίς καθόλου να κοπιάσεις! Χωρίς να πεις λέξη! Αναστενάζω βαθιά κι οι άσχημες στιγμές μοιάζουν σα να μην υπήρξαν ποτέ. Τα δευτερόλεπτα που οι λέξεις έχουν πια λεφτερωθεί από τη λογική ή το δισταγμό κι ακούγονται, είναι εδώ. Ένα συνεσταλμένο χαμόγελο πάει ν΄ανθίσει στα χείλη, μα σβήνει απότομα όταν οι λέξεις επιστρέφουν χωρίς καν να ακουστούν, σα να ήταν άηχες. Πολλές φορές η ψυχή ξεγελιέται από τις όμορφες λέξεις που ταξιδεύουν και τις περισσότερες φορές δε φτάνουν στα σωστά αυτιά, άλλες φορές δε μπορούν να διακρίνουν το σκοτάδι μου για να το φωτίσουν. Κι έπειτα, είναι όλα αυτά τα "γιατί" που έρχονται με ορμή και τα βλέπω εκεί, μπροστά μου και μετά κοιτάζω πιο προσεκτικά κι αναγνωρίζω την ευτυχία ή καλύτερα αυτό που είχα ονομάσει έτσι. Μόνο που τώρα δεν είναι ολόκληρη αλλά σπασμένη σε μικρά κομμάτια. Κι εγώ η ανόητη που νόμιζα, όταν τη ζούσα, πως η ευτυχία είναι άθραυστη!! Ο πόνος που δεν αντιλαμβανόμουν τόσο καιρό έχει πάρει μορφή. Όχι μια σταθερή μορφή, μα μια αλληλουχία ξαναειδωμένων εικόνων που είχα ξεχάσει. Τώρα όμως η μνήμη, σχεδόν απάνθρωπα, τις φωτίζει άπλετα. Έδιωξα από πάνω μου την απειλητική αίσθηση τούτων των επαναλαμβανόμενων εικόνων τινάζοντας τα χέρια δυνατά. Άφησα να με πλησιάσει μια γλυκιά μυρωδιά που δεν ήξερα από που ερχόταν. Ήταν η μυρωδιά μιας απόλυτης επικοινωνίας εκεί που δεν την περιμένεις. Ν' ακούγεται η φωνή ή να σωπαίνει. Να χαιδεύει η φωνή ή ν' ανασαίνει. Να δέχεται η φωνή ή να εξερευνά. Να βυθίζεται η φωνή μέσα μας ή να συμπληρώνεται από μια άλλη φωνή. Δύο φωνές η μία μέσα στην άλλη. Να σβήνουν οι φωνές η μία μέσα στην άλλη. Να γεννιούνται οι φωνές η μία μέσα στην άλλη. Οικείες φωνές, όμορφα όνειρα, το ένα μέσα στο άλλο. Μια ευχή είναι αυτή..

Silena 16/6/2011

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2011

αόρατη












painting by Annie O' Brien Gonzales




σχεδόν χάνονταν ο ήλιος
σ' ένα βαθύ πορτοκαλί τέλος,
έμοιαζε με φυγή
έμοιαζε με φωνή που δεν βγήκε ποτέ απ' το στόμα μου
σαν έγινες ομίχλη, καπνός
κι έτσι χωρίς κανέναν ήχο
απλά εξαφανίστηκες,
όπως ακριβώς ήρθες

σχεδόν χάνονταν τ' αστέρια
κυλούσαν απαλά στο μαύρο σεντόνι της νύχτας
περιμένοντας ευχές
και μάζευαν τις ευχές
τις ευχές και τα φιλιά,

δίχως όμως να μπορούν να τις πραγματοποιήσουν
οι ευχές εξατμίζονταν αφήνοντας πίσω τους δάκρυα
...μαργαριτάρια

σχεδόν διάφανος ο ουρανός απόψε
με συνεπήρε,
ξεχάστηκε το βλέμμα, ταξίδεψε σα χάδι
μαγεύτηκε από αλλόκοτες σκέψεις η ψυχή

άπλωσα τα χέρια
να δω αν θα μπορέσω να περάσω στην άλλη πλευρά
να γίνω διάφανη κι εγώ
κι η πιθανότητα να συμβεί το αδύνατο,
πήρε μορφή
και τ' όνειρό μου έγινε στιγμή
η αναπνοή μου διάφανη
κι εγώ?
κοίταξέ με!
έγινα αόρατη

Silena 14/6/2011

Κυριακή, 12 Ιουνίου 2011

αχ να προλάβω

painting by Asil



αχ να μπορέσω
να μπορέσω να πλάσω λίγα όνειρα ακόμη
με τις λέξεις

αχ να προλάβω
να προλάβω να γευτώ λίγες σταγόνες ακόμη
χρωματισμένες με τη φωνή σου

αχ να είμαι η τυχερή που τη γαλήνη της ψυχής σου θα ζήσω

Silena 12/6/2011

Παρασκευή, 10 Ιουνίου 2011

οι λέξεις











"la muerte del Angel" by Silena




γκρεμίζονται οι λέξεις όταν δεν τις ακούς
ανταμώνουν το έδαφος
κρούση οδυνηρή σαν κραυγή
και τότε σπάνε
κομματιάζονται και δακρύζουν
οι λέξεις
Silena 10/6/2011

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

αίνιγμα







andy_warhol_Electric_chair_1971



ένα αίνιγμα
χρωματισμένο αρώματα
και νωπή ομορφιά

ένα σημάδι
καθημερινό?
απρόσμενο?
διάφανο?

η λαχτάρα της κραυγής πιο κοντά μου
η λύτρωση της νύχτας δίπλα μου

χαμηλώνω το βλέμμα
ψιθυρίζω σύννεφα
τραγουδάω αστέρια
χαιδεύω θάλασσες

Silena 9/6/2011

Τρίτη, 7 Ιουνίου 2011

μικρές σκέψεις, μεγάλα όνειρα


 


στην άκρη της γραμμής ζω
με τα χέρια γεμάτα όνειρα
με τα μάτια γεμάτα πόθους
με την καρδιά, ανυπόμονη

στην άκρη του τώρα ζω     
προσμένοντας τ' αστέρια, το φεγγάρι
τα σύννεφα και τα πουλιά

στα μικρά κι ασήμαντα, βρίσκω την ομορφιά
στη σιωπή, αναπνέω
στον ψίθυρο, χαρίζω τον αναστεναγμό μου
και στην αγάπη, τη φωνή μου

εκεί...ζω

silena 7/6/2011

Κυριακή, 5 Ιουνίου 2011

να εύχεσαι...



μ' ένα κενό θα περιγράψω το... κενό
μεγάλης διάρκειας κενό
να εύχεσαι να 'χε τελειώσει χτες!

με μια σιωπή θα περιγράψω το κενό
μεγάλης διάρκειας σιωπή
να εύχεσαι να 'χε τελειώσει χτες!

να εύχεσαι
εκεί θα μείνω

να εύχεσαι...

Silena 5/6/2011

Παρασκευή, 3 Ιουνίου 2011

...μοιάζει το φως



Μ’ άκουσμα κυνηγημένο απ’ τον άνεμο,
μοιάζει το φως,
μ' ένα παιχνίδι λέξεων που ειπωθήκαν δυνατά
ή μ’ ένα ψίθυρο
μοιάζει το φως,

με μυστική συνάντηση ανάμεσα στα χρώματα,
με πανηγύρι
μοιάζει το φως,

μα πώς να φωτίσεις τόσο φως με τόση σιωπή!

με τη σιωπή
μοιάζει το φως
γι' αυτό το αγαπώ

Silena 3/6/2011

Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2011

πεπρωμένο


Μιλάνε οι άνθρωποι,
να ξεγελάνε τη μοναξιά.
Μιλάνε οι άνθρωποι,
μέσα στις λέξεις νομίζουν πως μοιράζονται.
Τις αλήθειες τους, τα ψέματά τους,
τα τώρα τους, τα αύριο,
τα όμορφα, τα άσχημα...
Μιλάνε οι άνθρωποι,
πολλές φορές μονάχα για ν’ ακούσουν τη φωνή τους,
πολλές φορές χωρίς να λένε τίποτα,
πολλές φορές μόνο και μόνο για να νιώσουν ζωντανοί!

Λίγες, πολύ λίγες φορές, μιλάνε οι άνθρωποι και στην ψυχή τους.
Μιλάνε στην ψυχή τους, για να την γαληνέψουν όταν είναι τρικυμισμένη,
για να την ορμηνέψουν όταν είναι μπερδεμένη,
για να την ανταμώσουν όταν είναι μονάχη
για να την ηρεμήσουν όταν είναι τρομαγμένη κι αναζητά μια αγκαλιά τρυφερή.
Αυτές, τις λίγες, τις πολύ λίγες φορές που μιλάνε οι άνθρωποι στην ψυχή τους, δε χρησιμοποιούν μόνο λόγια μα και σιωπές.
Κι οι σιωπές είναι πιο δυνατές από τις λέξεις.
Κι η ψυχή αγαπάει αυτόν τον τρόπο.
Αναπνέει καλύτερα.
Δεν ταράζεται, δεν ξεχνιέται, δεν αναλώνεται άσκοπα.
Μα το αντίθετο θα έλεγα.
Συγκεντρώνεται, σ’ αυτή την παντοδύναμη σιωπή.
Μαθαίνει ν’ αναγνωρίζει τους ήχους που κρύβονται πίσω της.
Διασκεδάζει ν’ ανακαλύπτει τα άρρητα, τα αδιόρατα.
Κι ακόμη κι αν δεν ανακαλύψει τίποτα απ’ όλα αυτά, δεν απογοητεύεται,
εφευρίσκει.
Και τότε, η ψυχή πετάει.
Φυσικά,
αβίαστα.
Και τότε η ψυχή ανασαίνει.
Κι εγώ.. την αφουγκράζομαι.
Silena 1/6/2011