Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

ρίζες

roots by Silena


δεν ξεχωρίζω πια ονόματα
ούτε πρόσωπα ξεχωρίζω
μονάχα κάποιους ήχους ασυνάρτητους και αιφνίδιους

τους συναντώ όταν δεν το περιμένω
όταν απλώνω τα χέρια ψηλά
κι ο ουρανός, τόσο μεγαλόψυχος στ' αλήθεια!
μου χαρίζει βροχή, ασημένια δροσερή βροχή
που κυλάει σταγόνες στα διάφανα χέρια μου

ξεκινάει από τις άκρες των δαχτύλων και κατεβαίνει
στέκεται λιγάκι στο λακουβάκι του λαιμού μα μόνο λιγάκι
κι έπειτα συνεχίζει ορμητικά την κάθοδο
περνάει δίπλα από την καρδιά τώρα
μα ούτε που της δίνει σημασία
γιατί και να 'δινε η καρδιά δε θα μπορούσε να δροσιστεί
κατάκοπη καθώς είναι κι αγχώδης
τόσο πολύ απορροφημένη μη χάσει το ρυθμό
δεν έχει χρόνο ν' απολαύσει δροσιά

και κατεβαίνει η δροσερή βροχή
και κατεβαίνει

μόλις πλησιάσει τη στρογγυλάδα της κοιλιάς
αναλύεται σε φως
αρχέγονο φως
θυμάται τις ρίζες της,
αναδύει εικόνες ξεχασμένες, σιωπηλές
τόσο γαλήνιες εικόνες, τόσο υγρές, τόσο ασφαλείς

στη φωλίτσα του αφαλού μένει λίγο παραπάνω,
σα να μη θέλει να βγει ή καλύτερα σα να θέλει να μείνει εκεί
και σιγά σιγά να κυλήσει αθόρυβα, μυστικά, στην πηγή
κρυστάλλινη κι αυτή θυμάται...

αυλάκια χαράζει πάνω στο κατάλευκο δέρμα των ποδιών
αστραφτερά, αρυτίδωτα αυλάκια
τόσο τέλεια που τ' ακολουθώ με το βλέμμα διακριτικά
μη τα ταράξω και χάσουν το δρόμο τους
κι ένα ρίγος με διαπερνά
μια εικόνα με κατακλύζει
γυρνάω απότομα το κεφάλι πίσω μου
να δω
τίποτα, μόνο το νερένιο πέπλο της βροχής 
κι η καρδιά μου
που άφησε πίσω τη σιωπηλή της κούραση
και ανασαίνει τώρα, ήρεμα, φυσικά
ν' αδράξει το χρόνο που έχασε

οι σταγόνες της βροχής αγγίζουν πια τους αστραγάλους
κυλάνε στα δάχτυλα των ποδιών
και τα δάχτυλα γίνονται ρίζες
απλώνονται
βαθαίνουν
στηρίζουν
θυμούνται
κι η βροχή χορταίνει τη δίψα τους
και το ρίγος γίνεται θρόισμα
και τα χέρια κλαδιά
κι ο νους φύλλα
και τα όνειρα
τα όνειρα γίνονται ποτάμι της ζωής...

Silena 28/7/2011

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

crystal frontier












crystal frontier by Silena (δίπτυχο)



όμοια με τα σύνορα
που ο νους μας βάζει

μ' ένα άγγιγμα
ζεστό
αληθινό

λιώνουν....

Silena 27/7/2011

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

κανείς






κανείς δεν κοιμόταν,
ήρεμα σχεδίαζαν τα μάτια
σκιές γαλαζωπές
να μοιάζουν θάλασσα

κανείς δεν ονειρευόταν να πετάξει
τι περίεργο, σκέφτηκα
να μη θέλουν να πετάξουν!

κι εγώ, που ερωτεύτηκα τον άνεμο?
πώς θα τον συναντήσω
τον άνεμο
δεμένη εδώ, σ' αυτόν τον θλιβερό κύκλο
των ανθρώπων που δεν αγαπούν το πέταγμα?

ο ουρανός με καλεί
στραφταλίζοντας τ' αστέρια, τη σελήνη

ο άνεμος με καλεί
φέρνοντας φύλλα εμπρός μου, χάδια νωχελικά

το σώμα με καλεί
κοράλι απ' το βυθό που το 'σκασε
να συναντήσει τη μελαγχολία της σιωπής, της πιο σκοτεινής!

εκείνης, τ' ουρανού..

Silena 26/7/2011

Κυριακή, 24 Ιουλίου 2011

passages


 


ένα πέρασμα είναι
μια αυταπάτη
ένας μονόλογος

ένα πέρασμα είναι
μια υπόγεια γραμμή

είσαι στην επιφάνεια?
δεν βλέπεις

κατεβαίνεις σιγά σιγά
επώδυνα
αρχίζεις εναγώνια να διακρίνεις

αρχίζεις
γιατί αυτή η αναζήτηση
τέλος δεν έχει

ένα πέρασμα
ένας μονόλογος

μα σαν βρεις
ή νιώσεις
μια υποψία διαλόγου

τότε το πέρασμα
γίνεται ...
όνειρο

γίνεται...
ΕΣΥ

Silena 24/7/2011

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

στην άκρη της πόλης












painting by Stephen Magsig




στην άκρη της πόλης
ανάμεσα στα παλιοσίδερα και στη σκόνη αιώνων
ξεφυτρώνουν λαμπερές, μεταλλικές,
απρόσιτες με την πρώτη ματιά

παλιές
μα κρατάνε ακόμα μέσα τους το... ταξίδι

εκεί θα την βρεις, κάθε που βραδιάζει
χλωμή
αιθέρια
να περπατάει πάνω τους

πάνω στις παλιές ράγες
στην άκρη της πόλης

με τα χέρια τεντωμένα
σκοινοβάτης ονείρων

με τα πόδια γυμνά
υπνοβάτις αστεριών

με τα μάτια γεμάτα βροχές κι ανέμους

εκεί θα τη βρεις
πάνω στις παλιές ράγες
στην άκρη της πόλης

να γλιστράει φωνή στο μέταλλο
ν' ανατέλλει σε τραγούδι λαμπερό
ο αναστεναγμός

συλλαβίζοντας βήματα από πόδια γυμνά

χαρίζοντας μνήμες από ταξίδια άχρονα

κύμα αντικρυστό με τη σκιά
δίχως ρίζα
δίχως κορμί
μόνο κύμα πάνω σε ράγες
αθώο, λευκό, βουβό
να φωτίζει τη νύχτα
να πνίγει το φόβο

εκεί θα τη βρεις
κάθε που βραδιάζει

πάνω στις παλιές ράγες
στην άκρη της πόλης

Silena 23/7/2011

Δευτέρα, 18 Ιουλίου 2011

η θάλασσα




Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
μπαίνεις καὶ δὲν ξέρεις ἂν θὰ βγεῖς.
Πόσοι δὲν ἔφαγαν τὰ νιάτα τους –
μοιραῖες βουτιές, θανατερὲς καταδύσεις,
γράμπες, πηγάδια, βράχια ἀθέατα,
ρουφῆχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
Ἀλίμονο ἂν κόψουμε τὰ μπάνια
Μόνο καὶ μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
Ἀλίμονο ἂν προδώσουμε τὴ θάλασσα
Γιατὶ ἔχει τρόπους νὰ μᾶς καταπίνει.
Ἡ θάλασσα εἶναι σὰν τὸν ἔρωτα:
χίλιοι τὴ χαίρονται – ἕνας τὴν πληρώνει.

(1962)

Σάββατο, 16 Ιουλίου 2011

τα άσπρα καραβάκια...



Για μια στιγμή ένιωσα πως θα μπορούσα να ξαναφτιάξω τον κόσμο μου απ' το τίποτα! κι ένα χαμόγελο αισιοδοξίας απλώθηκε στο πρόσωπό μου. Μου φάνηκε πως η νύχτα φωτίστηκε στιγμιαία από κάποιες παλιές ιδέες που ξεπρόβαλλαν απ' τη μνήμη κι έμοιαζαν τόσο φρέσκιες, ολοκαίνουργιες και λαμπερές, ικανές να φωτίσουν το σκοτάδι της λήθης.

Μα έκανα λάθος. Ήταν μόνο το φως του ολόγιομου φεγγαριού που έπεφτε απότομα στη θάλασσα, σα ν' αυτοκτονούσε. Και μαζί του πέθαιναν και οι ελπίδες μου. Σήκωσα τα μάτια να σιγουρευτώ πως ήταν το φεγγάρι εκείνο που αποπλανούσε τη νύχτα.

Είχα τελείως απορροφηθεί από το φως του και δεν άκουσα το σιγανό θόρυβο, υπόγειο και τρομακτικό. Σα σύρσιμο ανάμεσα σε ξερά φύλλα.

Ήταν η ξεχασμένη μου εφηβεία. Καλούσε τις αφελείς μου εικόνες να ζωντανέψουν, εκείνες τις αθώες εικόνες που πιστεύουν τα πάντα... Κι οι εικόνες, ήθελαν κι αυτές να ξαναγίνουν... "τώρα", να ξαναγίνουν φως.

Και να, μπροστά μου, ολοζώντανη η εικόνα ενός κοριτσιού γύρω στα δεκαπέντε, να κάθεται μονάχο του με τα γόνατα διπλωμένα στην αγκαλιά. Τα δάκρυα πέφτουν βαριά, ασήκωτα πάνω στα γυμνά πόδια και κυλάνε αργά χαράζοντας δρόμους σιωπής.

"Μα είναι όμορφη η σιωπή" ακούω τη φωνή μου να λέει μέσα στην ησυχία της νύχτας.

"Μα είναι ανυπόφορη η σιωπή" ακούω το κορίτσι να ψιθυρίζει. Κι έτσι όπως ήρθε, έτσι χάθηκε η μορφή της, σα σκιά ανάμεσα στα δέντρα.

Πήρα ένα χαρτί κι άρχισα μηχανικά να φτιάχνω καραβάκια. Πολλά άσπρα καραβάκια το ένα πίσω από το άλλο. Ολόκληρος στόλος να συναντά της αυγής τον αναστεναγμό.

Με μια θλιμμένη λάμψη για θύμηση κρατάω τα καραβάκια στην αγκαλιά μου και τραβάω για τη θάλασσα....

Silena 16/7/2011

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

δάκρυ και φιλί ...μαζί



τρέμει ο νους
καθώς το θρόισμα σιμώνει

τα χέρια πάλλονται
στη σκέψη της μορφής

σκαρώνουν εικόνες,
όνειρα

κρύσταλλος διάφανος
το δάκρυ

αναποφάσιστο
εκεί
στις άκρες απ' τα βλέφαρα
να περιμένει το φιλί

Silena 13/7/2011

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

φτιαγμένος από...







clouds by Silena





φτιαγμένος από σύννεφα μοιάζεις
αεικίνητος
φευγαλέος
βιαστικός

εξατμίζεσαι
πετάς

να

τώρα
περνάς από μπροστά μου

κι εγώ
μ' ένα βλέμμα μου,  ψιθυρίζω όνειρα

κι εγώ
με την ανάσα μου, αιχμαλωτίζω φως

οι λέξεις μου
παιχνίδια στα χείλη σου...

Silena 9/7/2011

Κυριακή, 3 Ιουλίου 2011

little drops of poison



σαν μια τυχαία συνάντηση
στο φανάρι
την ώρα που έγινε κόκκινο

το φεγγάρι από πάνω να φωτίζει
την κούραση
τη συνήθεια
το δρόμο της επιστροφής

δεν προλαβαίνω να πω
δεν προλαβαίνω να δω

το φανάρι άλλαξε
η σκέψη μου
διακριτική
ή καλύτερα απούσα
κι εγώ αφημένη στο σκοτάδι

little drops of poison

μήπως προλάβω....
μήπως προλάβω!
ήταν η τελευταία σκέψη
μα
το φανάρι
άλλαξε

Silena 3/7/2011

thoughts, just thoughts



μαύρες σταγόνες σε κόκκινο φόντο

είναι πολύ τολμηρές οι σκέψεις μου??

Παρασκευή, 1 Ιουλίου 2011

φ

λόγια από μια φωνή που ακούω καθαρά
φ



δε σε γυρεψα
κι ομως εισαι δω
δε σε καλεσα
κι ομως ηρθες
και τωρα
δε ξερω πως ν αποφυγω
τη ματια σου
οταν με κοιταει
βουβα
και μου λεει
πεσε , βουτηξε , αιωρησου
ειμαι δω για σενα
ειμαι δω για σενα
και τοτε κλεινω τα ματια
γιατι η αγαπη δεν αντεχεται
γιατι δεν θελω να ξερω
τι ειν η αγαπη
δε θελω να μαθω πως ειναι
να σ αγαπαν
ισως καποια αλλη εποχη
να σε γυρεψω
οταν οριστικα θα σ εχω προδωσει
και θα πλανιεμαι
με βλεμμα κλειστο στα χερια
εχοντας ξεχασει να ειμαι
εχοντας ξεχασει
τα παραθυροφυλλα ανοιχτα
και τις θυρες αδειες
οταν πια θαχει απομεινει
μια προσοψη να θυμιζει
εσενα
εμενα
ολους
οταν πια θα ειμαστε πραγματι
αυτο που ειμαστε
μια προσοψη
για το βλεμμα
τοτε ισως κι οι δυο
νιωσουμε πως ηταν προσχημα
τα προσωπα μας
για να ζει το βλεμμα
κι ισως ανοιξουμε τα ματια μας

οριστικα