Σάββατο, 29 Οκτωβρίου 2011

κύκλος



δεν έφτανε ο χρόνος
για ν' αλλάξει ο νους το δρόμο του
κι ούτε η νύχτα φάνηκε αρκετή
για να κρυφτεί η οδύνη

γοργά τα βήματα
ανελέητο το κυνηγητό

το κυνηγητό των δευτερολέπτων

και τα χείλη σφραγισμένα

τα κίτρινα φτερά
απλωμένα στο βρεγμένο χώμα

τα λευκά χέρια
ακουμπισμένα στην άκρη
ξεχασμένα

στιγμή τη στιγμή η ύλη γίνεται ατμός
κι η σκέψη δύναμη
στιγμή τη στιγμή ο φόβος γίνεται ρευστός
κι η πίστη θάρρος

όλα έτσι
στιγμή τη στιγμή
χρόνος ατέρμονος κυκλικός

όλα

Silena 29/10/2011


Τρίτη, 25 Οκτωβρίου 2011

σχεδόν


δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

με τα νύχια χωμένα στο χώμα
με τα χέρια πνιγμένα στο αίμα
με τα μάτια σπαρμένα όνειρα

και πλησίαζα κι ανάσαινα βαθιά
για να 'βρω πιότερη δύναμη

κι αντίκρυζα τον ήλιο
σύμμαχο να τον κάμω
να μη μ' εχθρεύεται πια

του μίλαγα γλυκά

παρακλητικά

να καλέσει τα σύννεφα κοντά του
την κάψα του να δαμάσει
να λυπηθεί το γυμνό μου κορμί
να λυπηθεί την αδύναμη ψυχή μου

και μ' άκουγε ο ήλιος
και πίσω από πυκνά σύννεφα χάνονταν
κι αναγάλλιαζε το δέρμα μια στάλα δροσιά
κι απλώνονταν η ψυχή να απαλύνει τη λύπη

δεν ήταν λίγες οι φορές που κόντεψα να φτάσω

μα πάντα
πάντα στην ίδια λέξη σκόνταφτα

στο ίδιο
σχεδόν

στο ποτέ
ακριβώς

μα έτσι έπρεπε να γίνει
ή σχεδόν έτσι

για να μάθω να μιλάω με τα πουλιά
για να μάθω να κλείνω τα μάτια στον κίβδηλο ήχο
για να είμαι εγώ σαν μόλις που γεννήθηκα
για να μπορώ να κοιτάζω μέσα μου και να μη τρομάζω

Silena 25/10/2011

Δευτέρα, 24 Οκτωβρίου 2011

Οδυσσέας Ελύτης


 


ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΟΥ ΤΟΠΙΟΥ
ή
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΕΟΥΣ


Μονομιάς, η σκιά της χελιδόνας θέρισε τα βλέμματα
των νοσταλγών της: Μεσημέρι
Άδραξε μυτερό χαλίκι, κι αργά, με δεξιοσύνη, ο ήλιος,
πάνω απ’τον ώμο της Κόρης του Ευθυδίκου, χάραξε
τα πτερύγια των ζεφύρων.

Το φως δουλεύοντας τη σάρκα μου, φάνηκε μια στιγμή
στο στήθος το μενεξεδί αποτύπωμα, κει που η τύψη
μ’ άγγιξε κι έτρεχα σαν τρελός.  Ύστερα, μες στα
πλάγια φύλλα ο ύπνος μ’ αποστέγνωσε, κι έμεινα μό-
νος.  Μόνος.

Ζήλεψα τη σταλαγματιά που απαρατήρητη δόξαζε τα
σκίνα.  Όμοια να’ μουν στο έκπαγλο μάτι που αξιώ-
θηκε να δει το τέλος του Ελέους!

΄Η μήνα κι ήμουν;  Στην τραχύτη του βράχου, ανάρραγου
από την κορφή ως τα βάραθρα, γνώρισα τα πεισμα-
τικά σαγόνια μου.  Που σπάραζαν το κτήνος μέσα
στον άλλον αιώνα.

Και η άμμο πέρα, κατακαθισμένη από την ευφροσύνη
που μου’ δωκεν η θάλασσα, κάποτε, σαν βλαστήμη-
σαν οι ανθρώποι κι άνοιγα τις οργιές με βιάση να ξε-
δώσω μέσα της · νά  ’ταν αυτό που γύρευα;  η αγνό-
τητα;

Το νερό αναστρέφοντας το ρέμα του, μπήκα στο νόημα
της μυρσίνης όπου φυγοδικούν οι ερωτευμένοι.  Ά-
κουσα ξανά το μετάξι που έψαυε τα τριχωτά μου στή-
θη ασθμαίνοντας.  Και η φωνή “χρυσέ μου”, νύχτα,
μέσα στη ρεματιά, που έκοβα το στερνό πρυμνήσιο
των άστρων και πρόσεχε να πάρει σχέδιο τ’ αη-
δόνι.

Τι λαχτάρες αλήθεια και τι χλευασμούς εδέησε να περά-
σω, με το λίγο του όρκου στα δυο μάτια και τα δά-
χτυλα έξω απ’ τη φθορά.  Τέτοιες χρονιές -α ναι-
θα’ ταν που εργάζομουν να γίνει τόσο τρυφερό το απέ-
ραντο γαλάζιο!

Είπα.  Και στρέφοντας το πρόσωπο, μες στο φως ξανά
το αντίκριζα να με ατενίζει.  Δίχως έλεος.
Κι ήταν αυτό η αγνότητα.

Όμορφη, κι απ’ των χρόνων το σκίασμα συλλογισμένη,
κάτω απ’τον σημαφόρο του ήλιου, η Κόρη του Ευθυδίκου
δάκρυζε

Που μ’ έβλεπε να περπατώ, πάλι μέσα στον κόσμο αυ-
τόν, χωρίς Θεούς, αλλά βαρύς απ’ ό,τι, ζώντας, αφαι-
ρούσα του θανάτου.

Μονομιάς, η σκιά της χελιδόνας θέρισε τα βλέμματα
των νοσταλγών της: Μεσημέρι.

Παρασκευή, 21 Οκτωβρίου 2011

το νήμα



θεατής αθέατων τριγμών
αλλαλαγμών σιωπής
μόνο που ήμουν φιλάργυρος πολύ
στα συναισθήματα θαρρείς της λύπης

αλλάζω γνώμη
βαδίζω μοναχός
καλύτερα ο ήχος των βημάτων
παρά η κραυγή
της συντροφιάς χωρίς συνδαιτημόνες

στην άκρη κόμπος
το νήμα της ψυχής μου δεν θα πέσει
ούτε κι απόψε χαμηλά

γι' αυτό γελά

Silena 21/10/2011

Πέμπτη, 20 Οκτωβρίου 2011

ύπνος



στα βήματά μου
το χρόνο μετρώ

στα όνειρά μου
τον λόγο καταργώ

ύπνος
σκοτάδι
σιωπή
τέλος

ύπνος

Silena 20/10/2011

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2011

το λευκό να λάμψει



μπλεγμένα όνειρα
τρύπιες σκέψεις
αθώες εξομολογήσεις

το κεφάλι ακουμπώ στον τοίχο
στήριγμα σίγουρο

τα χέρια στα μάτια
να μη χαθούν οι θύμησες

το νου στη θάλασσα
να διώξει τα ξερά φύλλα

να φέρει τ' άσπρα πουλιά
να φέρει το λευκό κοντά
σε μάτια παιδικά να λάμψει

Silena 17/10/2011

Σάββατο, 15 Οκτωβρίου 2011

Νοσταλγία φλάουτου στον κήπο με τις κερασιές



ΓΙΩΡΓΟΣ ΒΕΗΣ

Το νόημα της νύχτας είναι τα μαλλιά σου

θα σου πω πάλι τη μισή αλήθεια,

φως θα φυτρώσει εκεί που χύθηκες, άσε

τ’ αστέρια να καούν, δεν σώνεται το πάθος,


ούτε το ασήμι της μουσικής στο γρασίδι·

τίποτα δεν θ’ αλλάξει, είδωλα, χρώματα, μισόλογα

θα’ ναι σα να γυρνάς στο ίδιο γδαρμένο τοπίο

με τα κόκκινα πεύκα, το φεγγάρι στην άκρη του δρόμου


τα μισοκαμένα σπίτια που δεν ακουμπάνε στη γη

η σκόνη βιβλίο, ο αέρας όπερα σκοτεινή —

άσε τα ζώα να’ ρθουν κοντά σου, ήσυχα  

στον ύπνο σου θέλει να μπει η φύση

κι αν βρέξει, έχουμε όνειρα γερά

από διαμάντια είναι κτισμένο τ’ όνομά μας.

 

Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2011

σιωπή ...ξανά

illusion by Silena

στις άκρες των χειλιών
μια λέξη,

μικρή

δειλή

αναποφάσιστη

στο βάθος των ματιών
μια σπίθα,

μικρή

φλογερή

ανεπαίσθητη

στον λαβύρινθο του νου
σιωπή

τρομακτική

αόρατη

ΣΙΩΠΗ

Silena 4/10/2011