Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ


ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΜΑΤΗ ΑΓΑΠΗ, ΧΡΩΜΑ ΚΑΙ ΧΑΡΑ

(don't forget to click my painting called: hearts more hearts...)

Σάββατο, 29 Δεκεμβρίου 2012

Μιαν άλλη γλώσσα




Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε μιαν άλλη γλώσσα.
Αυτάρκη. Σιωπηλή.
Μπορείς να δεις πόσα η σιωπή της κρύβει;
Πόσα χρώματα,
πόσα σχήματα,
πόσους ήχους;

Μπορείς να διακρίνεις την κίνηση, την ορμή, τη φλόγα, μέσα της;

Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε μιαν άλλη γλώσσα.

Αληθινή.

Ξέρεις. Πίσω απ’ το αληθινό υπάρχει το πραγματικά αληθινό.
Εκεί θα βρεις αυτή τη γλώσσα.
Για κείνη τη γλώσσα μιλάω που επινοεί, που αποδέχεται που δημιουργεί.

Ας ξεκινήσουμε να μιλάμε τη γλώσσα που χαμογελάει.


Silena 8/9/2012

Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

λίγη αστρική σκόνη



Όταν εκατομμύρια διαυγή μάτια με κοιτάζουν
εγώ σωπαίνω.
Ο πρόλογος μιας ψυχρής μάχης
από βλέμματα που κλυδωνίζονται
καθώς προσπαθούν να ισορροπήσουν
πάνω στο σκοινί.

Ο μονόλογος μιας μέρας που θρυμματίζεται
μέσα σε μια απρόσμενη νύχτα
μ' ολόκληρο φεγγάρι
που καταλήγει σε λίγη αστρική σκόνη πάνω στην παλάμη μου.

Πώς ν' αγγίξω τις λέξεις χωρίς να αφήσω λίγο από νύχτα πάνω τους;
χωρίς ν' αφήσω του γιασεμιού το άρωμα να καταλαγιάζει τις αναμνήσεις;
πώς ν' αφήσω τις λέξεις να σβήσουν χωρίς να ριγήσω;

Silena 26/12/2012

Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2012

Paul Celan


Κρύσταλλο


όχι στα χείλια μου να ψάχνεις για το στόμα σου,

όχι μπροστά στην πύλη για τον ξένο,

όχι στο μάτι για το δάκρυ.


επτά νύχτες ψηλότερα πάει κόκκινο στο κόκκινο,

επτά καρδιές βαθύτερα το χέρι χτυπάει την πύλη,

επτά τριαντάφυλλα μετά θροΐζει η πηγή. 


 απόδοση: Μαρία Θεοφιλάκου

Κυριακή, 16 Δεκεμβρίου 2012

Βύρων Λεοντάρης



feathers by ©Silena

ΑΠΟΧΡΩΜΑΤΙΣΜΟΙ

Το δείλι σέρνεται κι αλλάζει πάλι δέρμα
Μες τις ψυχές μας, απαρνιέται όλα ξανά
τα χρώματά του – κι απομένουμε στεγνά
τοπία χωρίς αρχή και χωρίς τέρμα.
Γρίφοι λυμένοι και ξανά μπλεγμένοι
χτυπιόμαστε όλη μέρα σαν τυφλοί
για μια καλύτερη θεσούλα στο κλουβί
κι όλο βρισκόμαστε σφιχτότερα δεμένοι.
Στα λόγια σπάταλοι, φιλάργυροι όμως στο αίμα
κάναμε χάος το τοσοδά μας το μυαλό
-ο φόβος είναι θερμοκήπιο καλό,
ανθίζει σ’ όλες του τις ποικιλίες το ψέμα.
Ακούς και δεν γνωρίζεις τ' όνομά σου,
κρυώνει η μοίρα που παλιά σου 'χε δοθεί
-σε ποιες λοιπόν παγίδες έχουμε συρθεί;
Μέγα κακό είναι ν' αρνηθείς τ’ ανάστημά σου.
Δεν είναι ο κόσμος πείραμα στους τρόμους
του απείρου, όχι, δεν είναι δοκιμή.
Μπορείς να σέρνεσαι μια ολόκληρη ζωή,
υπογραφή δειλή μέσα στους δρόμους;
Θα 'ναι φριχτό να φύγουμε έτσι, δίχως
μια πίστη, έναν αγώνα, μια κραυγή
-άνθρωποι που πεθάναν δίχως μια αμυχή,
άνθρωποι που "διελύθησαν ησύχως…."

Βύρων Λεοντάρης
από την "Ομίχλη του μεσημεριού", 1959

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

eyes wide shut

Le Matin, Artwork by Antonio Palmerini

Εκεί που συναντήθηκαν οι λέξεις μας
λιμνάζουν τώρα τα όνειρά μας
από το χέρι κρατώ την ανάσα σου
μήπως και επαληθεύσει ξανά τον κανόνα πως
οι γυναίκες δεν νιώσαν ποτέ παιδιά
και με τρομάζει τούτη η σκέψη
και τρέχω να κρυφτώ στην αγκαλιά σου 
για να μη χρειαστεί
να δέσω τα μάτια

Silena 12/12/2012

Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Misery



Τη μιζέρια
εσύ τη φτιάχνεις.
Βουλιάζεις μέσα της
σαν να είναι βρεγμένο σφουγγάρι.
Το χρώμα του μάλιστα
είναι ροζ.
Στην αρχέγονη βία του κόκκινου
λίγες λευκές σταγόνες φτάνουν
για να το αφνιδιάσουν
ώστε να μοιάζει με ζαχαρωτό.
Λαχταριστό και ροζ.
Αχ!
Θέλεις να το γευτείς, αχόρταγα.
Κι όσο το γεύεσαι, τόσο περισσότερο βουλιάζεις.
Συνηθίζεις τη μιζέρια και σ' αρέσει.
Ξεχνάς πως κάποτε 
ήθελες να σπάσεις τις αλυσίδες.
Ας είχες το κλειδί.
Εσύ, ήθελες να τις σπάσεις.
Εντυπωσιακός συμβολισμός της δύναμής σου 
να εξουδετερώνεις τα δεσμά. 
Αδρανής τώρα
αρχίζεις να μοιάζεις με το σφουγγάρι.
Απορροφάς κάθε θεαματική πράξη σου.
Σβήνεις και το μηδαμινό ενδεχόμενο έκπληξης.
Βυθίζεσαι στην υπέροχη αταραξία της αβουλίας.

Μα τι λέω! 
Τι λέω! 
Παραλογίζομαι;
Ποια είμαι εγώ, που θ'ανάψω τη φλόγα
που θα κάψει τα βλέφαρά σου
για ν'ανοίξεις τα μάτια;

© Silena
2/12/2012

Δευτέρα, 26 Νοεμβρίου 2012

στο τέλος



Στο τέλος γνώριζες πως δε θα ακούσεις φωνές
γιατί αυτές ήταν μέσα σου
σε παίδευαν, σε βασάνιζαν 
κι όταν πλησίασες την πόρτα 
είχε το χρώμα της λάσπης που σου 'φερνε ναυτία
γιατί σου θύμιζε

στο τέλος γνώριζες πως δε θ' άνοιγες την πόρτα
κι είχες κι ατράνταχτα άλλοθι
πως δεν έβλεπες καλά
πως η πόρτα ήταν κλειστή
πως ...βιαζόσουν

μα ήμουν πίσω από την πόρτα
που είχε το χρώμα της λάσπης
που σου 'φερνε ναυτία
γιατί σου θύμιζε

Silena 26/11/2012

Τετάρτη, 21 Νοεμβρίου 2012

Μανώλης Μεσσήνης



“Αιρετικός”

Όλο τον χρόνο του σπαταλά να διασπά
το μακελειό των χρήσεων του λόγου – όπως το ρήμα ξέρω,
μη υποκύπτοντας στους όρους της φυλακής του

Κάπου ξεφεύγοντας ονειροπολεί,
κλεισμένος στη σιγή του,
δράματα επιλήψιμα

Χθες κτυπούσε το παράθυρό του μια νεροποντή
συνοδεύοντας τους υπαινιγμούς του

Αφήνει ανοίγματα στο τριμμένο του σακάκι, 
εξόδους,
έτσι για να συγχωνεύεται με τους ανέμους – 
αέναα ένδον της ύπαρξης,
άσαρκος ως αποφράς ημέρα

Η νύχτα του αποσβένει μέρες
υπολειμματικών περιττωμάτων

Τα κείμενά του αποδομιστικά, 
ναρκοθετεί αμφιβολίες·
στρόβιλοι σε ζοφερά τοπία

Ανοιγοκλείνοντας παράθυρα,
κτυπώντας τα εκκωφαντικά
σαν κραυγή πριονισμένη,
με την υλική υπόσταση του άγριου ενστίκτου
ως κατανοήσιμη του λόγου ύλη,
ραπίζει διανοήματα που εξουσιάζουν
ως το ικρίωμα και ως τη σάρκα πέρα,
κάνοντας ματ στον βασιλιά
που αντιφάσκει

Και η σκιά,
στερημένη και αυτή από ελαφρυντικά,
στην αρπάγη του λόγου του σιωπά


©Μανώλης Μεσσήνης
______________________________εις μνήμην Χρόνη Μίσσιου


Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

ξυπόλητες ισορροπίες



Είσαι πίσω μου, μ' ακολουθείς
ανησυχείς
γι' αυτό κι έρχεσαι αθόρυβα 
και με τυλίγεις με το παλτό μου
που σέρνεται στο δρόμο

κάποια στιγμή ρίχνεις χάμω το βλέμμα
κι αναστατώνεσαι σαν βλέπεις τα πόδια μου
ξυπόλητα

δεν μπορείς να συγκρατηθείς
σου ξεφεύγει μια μικρή κραυγή και πέντε λέξεις

- κάνει κρύο κι είσαι ξυπόλητη, λες

βγάζεις τότε τα δικά σου παπούτσια 
σκύβεις μπροστά μου
παίρνεις τα πόδια μου αγκαλιά
να τα ζεστάνεις
και σαν να μην είναι αληθινά
και σαν να μην κυλάει αίμα μέσα τους
τα σηκώνεις προσεκτικά και τους φοράς τα μεγάλα σου παπούτσια

- κάνει κρύο κι είσαι ξυπόλυτη, λες

είσαι πίσω μου, μ' ακολουθείς
μ' ακούς ν' ανασαίνω γρήγορα
ανησυχείς 

- έλα μαζί μου, 
η νύχτα ποτίζει το τώρα
ο άνεμος σκορπίζει το αύριο

κι εσύ
κι εγώ

ξυπόλητοι
ισορροπούμε στο χρόνο


Silena 19/11/2012


Σάββατο, 17 Νοεμβρίου 2012

Κώστας Καρυωτάκης - Πεζά





Ο ΚΗΠΟΣ ΤΗΣ ΑΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό "Αλεξανδρινή Τέχνη", Γ' , 8-9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 1929. Το χειρόγραφο σώζεται σήμερα στο αρχείο του Γ.Θ. Καρυωτάκη. Είναι καθαρογραμμένο με μελάνι από τη μια όψη ενός φύλλου 31Χ21 εκ.

Θα καλλιεργήσω το ωραιότερο άνθος. Στις καρδιές των ανθρώπων θα φυτέψω την Αχαριστία. Ευνοϊκοί είναι οι καιροί, κατάλληλος ο τόπος. Ο άνεμος τσακίζει τα δέντρα. Στη νοσηρή ατμόσφαιρα ορθώνονται φίδια. Οι εγκέφαλοι, εργαστήρια κιβδηλοποιών. Τερατώδη νήπια τα έργα, υπάρχουν στις γυάλες. Και μέσα σε δάσος από μάσκες, ζήτησε να ζήσεις. Εγώ θα καλλιεργήσω την Αχαριστία.
Όταν έρθει η τελευταία άνοιξις, ο κήπος μου θα 'ναι γεμάτος από θεσπέσια δείγματα του είδους. Τα σεληνοφώτιστα βράδια, μονάχος θα περπατώ στους καμπυλωτούς δρόμους, μετρώντας αυτά τα λουλούδια. Πλησιάζοντας με κλειστά μάτια τη βελούδινη, σκοτεινή στεφάνη τους, θα νιώθω στο απρόσωπο τους αιχμηρούς των στημόνες και θ' αναπνέω το άρωμά τους.
Οι ώρες θα περνούν, θα γυρίζουν τ' άστρα, και οι αύρες θα πνέουν, αλλά εγώ, γέρνοντας ολοένα περσότερο, θα θυμάμαι.
Θα θυμάμαι τις σφιγμένες γροθιές, τα παραπλανητικά χαμόγελα και την προδοτική αδιαφορία.
θα μένω ακίνητος ημέρες και χρόνια, χωρίς να σκέπτομαι, χωρίς να βλέπω, χωρίς να εκφράζω τίποτε άλλο. Θα είμαι ολόκληρος μια πικρή ανάμνησης, ένα άγαλμα που γύρω του θα μεγαλώνουν τροπικά φυτά, θα πυκνώνουν, θα μπερδεύονται μεταξύ τους, θα κερδίζουν τη γη και τον αέρα. Σιγά σιγά οι κλώνοι τους θα περισφίγγουν το λαιμό μου, θα πλέκονται στα μαλλιά μου, θα με τυλίγουν με ανθρώπινη περίσκεψη.
Κάτου από τη σταθερή τους ώθηση, θα βυθίζομαι στο χώμα.
Και ο κήπος μου θα είναι ο κήπος της Αχαριστίας.


Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2012

Νικηφόρος Βρεττάκος



Ο άνθρωπος, ο κόσμος και η ποίηση


Ανάσκαψα όλη τη γη να σε βρω.

Κοσκίνισα μες την καρδιά μου την έρημο· ήξερα

πως δίχως τον άνθρωπο δεν είναι πλήρες

του ήλιου το φως. Ενώ, τώρα, κοιτάζοντας

μες από τόση διαύγεια τον κόσμο,

μες από σένα – πλησιάζουν τα πράγματα

γίνονται ευδιάκριτα, γίνονται διάφανα -

τώρα

μπορώ

ν’ αρθρώσω την τάξη του σ’ ένα μου ποίημα.

Παίρνοντας μια σελίδα θα βάλω

σ’ ευθείες το φως…

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

κουλουράκια παραμυθιού



Πόσο φαντάσματα, οι λέξεις!

Κάθε βράδυ με βάζεις σιωπηλά, μόνο μ’ ένα νεύμα,
να σου φτιάχνω παραμύθια.

Τεντώνομαι στις μύτες των ποδιών
να φτάσω το αλεύρι, τη ζάχαρη, τ’ αρώματα.

Μετά ανακατεύω καλά όλα τα υλικά.

Βάζω το ζυμάρι σε σακουλάκι που κλείνει ερμητικά
μη μου ξεραθούν οι λέξεις.

Εσύ χαμογελάς σαν παιδί και περιμένεις
να ψηθεί το ζυμάρι να το γευτείς.
Κουλουράκια σε σχήμα παραμυθιού.

Απόψε μου ζήτησες να σου διηγηθώ 
το παραμύθι που ζύμωσα πριν λίγο,
μα να μην είμαι ακίνητη είπες.
Να κουνάω μαζί τα χέρια και τα πόδια μου
και σε κάθε αγκάθι που θα μπήγεται στη φτέρνα μου
να βγάζω και μια μικρή κραυγή.

Και στο τέλος, ψιθύρισες:

"Μόνο κουλουράκια σε σχήμα παραμυθιού
να φτιάχνεις, με λίγα αγκαθάκια για στόλισμα"

Silena 9/11/2012

Τετάρτη, 7 Νοεμβρίου 2012

δε θα βιαστούμε



δε θα βιαστούμε
είπες
ο δρόμος είναι μεγάλος
και δύσκολος

δε θα βιαστούμε, ψιθύρισα
και σε κοίταξα από μακριά

θα πιαστώ απ' τα μαλλιά σου
να θυμηθώ το χρώμα τους 
είπες

θα ξεδιψάσω με το φιλί σου 
να σβήσω τη λησμονιά 
να σ' ανασάνω
να σ' αισθανθώ να κυλάς στο αίμα μου

δε θα βιαστούμε
είπα
στο ένα θα σκαλώσω τις λέξεις
στο ένα

Silena 7/11/2012

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2012

αίφνης




Να σώσουμε την επικοινωνία, είπες
ν' ανοίξουμε κανάλια, να κλείσουμε στόματα
να σώσουμε την ψυχή μας, τις ιδέες μας, είπες
να σκοτώσουμε το χάος

ρέει η σκέψη, ρέει
ποτάμι αγριεμένο

τα θέλω μου, τα θέλω σου, τα θέλω
κατακερματίζονται, ψυχοραγούν κάτω από την αταξία των λόγων
στοιβαγμένες λέξεις χωρίς συνάφεια
γοητεύουν τυχαίους ακροατές
λικνίζονται, προσπαθούν να αποκρυπτογραφηθούν
από οποιαδήποτε αυτιά

δεν υπάρχει χρόνος για επιλογές, είπες
οι γρίφοι ζητούν λύση μέσα στο χάος του νου

Να σώσουμε το βλέμμα, είπες
μα αίφνης σώπασες
για πάντα

Silena, October2012

Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

παιδί της νύχτας



Παιδί της νύχτας είμαι
την αγαπώ με κάθε μέρος του σώματός μου
ξεκινάω από τα χέρια, ψηλαφητά
έπειτα την ανασαίνω βαθιά
τα μάτια ανοίγω διάπλατα και δεκτικά
ν' αναστατώσουν το σκοτάδι
να κυνηγούν αστέρια
τα δάχτυλα των ποδιών τ' αφήνω να σκαρφαλώσουν πάνω της
σαν να 'ταν δέντρο
μεθάω
και τα γυμνά μου πόδια αναδιπλώνονται,
βουτάνε στον ασίγαστο βυθό της και τον διαπερνούν
έρωτας βαθύς
ακαταλόγιστος
για μένα η νύχτα
Παιδί της νύχτας είμαι
και των αστεριών
ριγμένα ακατάστατα στο άπειρο
των ψιθύρων, των στιγμών

Silena 27/10/2012

Παρασκευή, 26 Οκτωβρίου 2012

Τόλης Νικηφόρου

ένα πολύτιμο δώρο, μια αφιέρωση που με συγκίνησε βαθιά!! 

Η αφιέρωση:
"Είναι το ποίημα «ουτοπία αναρχικού λούστρου» και μπήκα στον πειρασμό να σου το αφιερώσω, Λένα μου"

Τόλη σ' ευχαριστώ μέσα απ' την καρδιά μου, έχω συγκινηθεί πολύ

«Κάθεται σταυροπόδι σ' ένα σύννεφο
βουτώντας το πινέλο του
στο κασελάκι με τα χρώματα
το κασελάκι με τις λέξεις
με τον τζιλά και τ' άλλα εκρηκτικά
και βάφει κόκκινα τα υποδήματα 
κάθε περαστικού θεού
κόκκινο, κόκκινο και μαύρο 
ένα παιδικό μπαλόνι

με την απρόσεχτη του κίνηση
τα θαμπωμένα μάτια του 
από του ήλιου την εγγύτητα
τα πάντα κάποτε αναποδογυρίζουν
και τότε στάζει ο ουρανός
μυριάδες άστρα» 



Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2012

μια στιγμή ήταν



Mια στιγμή ήταν
χάθηκε πάνω στην πέτρα
έλιωσε από τη θέρμη του ήλιου

μια στιγμή

πώς να προφέρεις μια στιγμή!

Με πόνο;
Με ανάσα;
Με απορία;

Η κλωστή κόπηκε
Μαζί με τη φωνή
Μαζί με τις λέξεις
Και το καλοκαίρι

Μια στιγμή ήταν
όσο ακριβώς κράτησε το βλέμμα 

Τίποτα παραπάνω 

Silena 25/10/2012

Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

η μάλλινη ζακέτα



Θα τη δεις να τριγυρνάει και να παραμιλάει, πάντα μόνη.
Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  
εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.
Τυλίγεται μέσα της κι αφήνει αναστεναγμό βαθύ.

Θα τη δεις να περπατάει ξυπόλητη, πάντα μόνη. 
Να σκαλίζει την άμμο, να φαντάζεται βήματα, 
ν’ ακολουθεί τη φωνή: 
«φυτεύεις πάλι αστέρια στο κενό, μη σταματάς»

Να σηκώνει τα μάτια ψηλά
να ποτίζει τ' αστέρια με βλέμμα
με τα πόδια να σβήνει πορείες και να χαράζει λέξεις
με τα χέρια να γεννάει λυγμούς

Θα τη δεις στην άκρη μιας σπασμένης γέφυρας 
να πονάει
να δειλιάζει.

Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.

Silena 23/10/2012

Παρασκευή, 19 Οκτωβρίου 2012

περαστικές σαν το φεγγάρι


under the hands music plays!!!


Τα χέρια πάνω στο τραπέζι
αδειανά
να κοιτάζουν το ταβάνι
όσο κι αν προσπαθώ να την συγκρατήσω
η λύπη ξεφεύγει και κυλάει απ' τα δάχτυλα

Αχ, να σκοτεινιάσει
να σκοτεινιάσει γρήγορα
να μην βλέπω τις σταγόνες
μέσα στη γαλήνια νύχτα 
να βυθιστεί ο πόνος
κι απ' το παράθυρο
μόνο ένα φεγγάρι
να παίρνει τη θλίψη
φως να την κάνει

όλες οι πληγές
περαστικές είναι 
σαν το φεγγάρι
μα κάποιες 
πονούν ακόμα

Silena 19/10/2012


Κυριακή, 14 Οκτωβρίου 2012

ερωτηματικά πολλά



Πώς να κυριεύσεις χωρίς να έχεις την πρόθεση!
Πώς να ποθήσεις χωρίς να κάνεις το λάθος!
Το κρύο δυνατό
Το μυαλό καθαρό
Αβέβαιη η αναζήτηση
Από τις δικές σου περιπλανήσεις 
υποκλέπτω μνήμες
μα η τελευταία σκηνή 
διαδραματίζεται έξω
Με τον αέρα της νύχτας να με χτυπάει καταπρόσωπο
και τις προσδοκίες, που κόντεψαν να επωφεληθούν από τη φαντασία και να πάρουν 
ορμητικά του πόθου το δρόμο, να μοιάζουν κακόγουστη φάρσα.
Βάζω το πρόσωπο ανάμεσα στα χέρια
κι αφήνω το χρόνο να κυλήσει
ν' αποφύγει τη συντριβή.

Silena 14/10/2012

Πέμπτη, 11 Οκτωβρίου 2012

σαν όνειρο



Μέσα σε σκέψεις απίθανες
χαϊδεύεις ανέμους

Στο λαιμό φοράς ανάλαφρα
των αστεριών το χάδι

Μαύρο σαν το βλέπω τη μέρα
Κατάφωτο και μαγικό τη νύχτα

Η πρόθεσή μου 
απλή

Ένα άγγιγμα, μία φυγή 
εκστατική

σαν όνειρο

Δευτέρα, 8 Οκτωβρίου 2012

στην άκρη του φιλιού



στην άκρη του φιλιού κοιμάται 
ξυπνάει μέσα σ' όνειρο
θυμάται μέσα σ' αγκαλιά
ξεχνάει σ' ένα δάκρυ

στην άκρη του φιλιού κοιμάται
μη την ξυπνάς

Silena 8/10/2012

Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2012

βαθιά σιωπή





στο δωμάτιο διακρίνεται μια γυναικεία φιγούρα
περιμένει κοντά στο παράθυρο και κοιτάζει έξω με αγωνία
σε λίγο σουρουπώνει
οι σκιές χάνονται μαζί με το φως
κουράζεται να περιμένει κι απομακρύνεται
κάθεται στην πολυθρόνα και κουνιέται ρυθμικά
το τρίξιμο του ξύλου μαζί με την ανάσα της
ασθματικά όνειρα εξελίσσονται σε εφιάλτες και μια ατέλειωτη αναμονή
μιας παρουσίας που κανείς δεν υποσχέθηκε
γελάει δυνατά και τα τρομαγμένα μάτια της δακρύζουν
θες από χαρά, θες από τρόμο
και η καρέκλα τρίζει, η ανάσα επιταχύνεται, η σιωπή βαθαίνει


Silena 4/10/2012

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2012

διάφανα ίχνη



διάφανα ίχνη
αναστεναγμός βαθύς
δυο μάτια
άδυτα

χέρια φτερά
λέξεις απούσες
σκονισμένες ψυχές
κινήσεις θεαματικές

διάφανα ίχνη
καραδοκούν, μεταμορφώνουν
το φως σε σκοτάδι
θανάσιμα όπλα τα χείλη, κλειστά


Silena 1/10/2012

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2012

ίχνη νωπά



τη φίλησε στο μέτωπο
μόνον αυτό
και σαν να αναποδογύρισαν οι σκέψεις της 
άρχισε να φέρνει γύρω απ' τον εαυτό της
ανάποδα
κι έπειτα 
εισχωρούσε σιγά σιγά μέσα του
και χάνονταν 
πίσω από τις σκιές

τη φίλησε στο μέτωπο
μόνον αυτό
και τώρα δονείται και φωνάζει
φωνές από μέσα της 
ζαλίζουν τους μύστες
γυρεύουν λύτρωση 
κάτω από πέλματα γυμνά
κραυγάζοντας
στάλες αιώνιες, ίχνη νωπά.

Silena 27/9/2012



Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Γιώργος Χ. Θεοχάρης

Των παρόντων καιρών

Εδώ παλαίψανε οι φοιτητές με το μεγάλο δράκο.
Τα χρόνια πέρασαν κι οι πρώτοι τη βολέψανε.
Άλλος στο βουλευτήριο,
άλλος στη δημαρχία,
άλλος κλειδούχος στο κοινό ταμείο
κι άλλος παρατρεχάμενος στου αρχηγού τη βίλλα.
Οι δεύτεροι, παρέμειναν ανώνυμοι,
σαν τους λοιπούς οπλίτες.
Της επταετίας αγωνιστές,
κορόιδα της μεταπολίτευσης,
σαν τα σφαχτάρια κρέμονται
απ’ το τσιγκέλι των ιδανικών τους

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2012

Τίτος Πατρίκιος




Χωρίς να σε βλέπω


Χωρίς να σε βλέπω χωρίς να σου μιλάω

χωρίς ν’ αγγίζω μια σκιά απ’ το βήμα σου

χωρίς – πόσο γυμνός ακόμα θα’ θελες να μείνω; 

Μη με πιστεύεις, σε τίποτα μη με πιστέψεις.

Κι όταν εντάσσω τις στιγμές στα σίγουρα σχήματα μου

όταν ανασκευάζω το χαμόγελο σου

όταν αποκαλώ την ομορφιά φθαρτό περίβλημα

μην με πιστεύεις – κι όμως σου λέω την αλήθεια.

Δεν την αντέχω αυτή τη μάταιη ελπίδα

να επιζώ σε μια τυχαία σου σκέψη

μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ’ την αρχή. 


Σάββατο, 15 Σεπτεμβρίου 2012

ίσως



Ίσως  στεγνώσει τα δάκρυα ο αγέρας
και πάνω στα μάγουλα
μια ρόδινη αυγή να γεννηθεί.

Ίσως και να χωρέσει ένα χαμόγελο
αφρός μιας θάλασσας διωγμένης
που ψηλαφεί απαλά την πληγή.

Ίσως... πολλά ίσως.

Σηκώνω με τα χέρια χλωμά, τον πόνο.

Σίγουρα,
κάτω απ' την πέτρα
υπάρχει η λησμονιά.

Silena 15/9/2012

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

ελπίδα

 
σηκώνεσαι ξανά
κι ας είν' τα γόνατά σου ματωμένα
κι ας είν' το βλέμμα σου θολό απ' τη σιωπή
 
σηκώνεσαι ξανά
κόντρα στον άνεμο και στο χαμό
τα πόδια δυνατά, μπορούν να σε κρατούν
 
σηκώνεσαι ξανά
 
κι αν μια στιγμή λυγίσεις
κοίτα τα σύννεφα
 
κι αν μια στιγμή μες στην ψυχή σου ο φόβος ριζωθεί
τον ήλιο κοίταξε να ζεσταθείς
και τα πουλιά
για να πετάξεις
 
Silena 12/9/2012
 

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2012

ακόμα λίγο



λίγες ακόμα λέξεις θέλω
λίγες ακόμα στιγμές

να παίξω ακόμα λίγο
να ονειρευτώ
κι ίσως πιστέψω πως μπορώ

τα λόγια δεν κρατάνε σύννεφα, μα πέτρες
και η ψυχή κρατάει κερί
τις υποσχέσεις καίει μ' ένα γιατί

λίγες ακόμα λέξεις θέλω
να παίξω ακόμα λίγο
σαν παιδί



Silena 11/9/2012

Πέμπτη, 6 Σεπτεμβρίου 2012

Αλκυόνη Παπαδάκη

Που βρίσκομαι; Ρωτάς;
Σε μια έρημο και περιφέρομαι άσκοπα.
Σε λίγο θα νυχτώσει και φοβάμαι.
Μου λείπει η σιγουριά της πάχνης στο τζάμι του δωματίου μου.
Μου λείπει το κόκκινο σάλι μου.
Οι πικροδάφνες στους μεγάλους δρόμους.
Οι μενεξέδες στα παρτέρια των πάρκων.
Μου λείπει η φλυαρία της ξεγνοιασιάς μου.
Ο ζεστός καφές παρέα με το φίλο μου.
Τα σοκολατάκια στην παλιά φοντανιέρα της μάνας μου.
Η μαρμελάδα από βατόμουρα.
Μου λείπει η τζανεριά στην άκρη του ακάλυπτου.
Το κλουβί με τα καναρίνια στο αντικρινό μπαλκόνι.
Η γάτα μου, η Μάργκυ.
Τα χαρτιά και τα μολύβια μου
(κι ας μην κατάφεραν ποτέ να δώσουν άσυλο στην ψυχή μου).
Σε μια έρημο βρίσκομαι. Και σε παρακαλώ, μη με ρωτάς γιατί.
Ξέρεις πως είμαι ανίκανη να δίνω εξηγήσεις.
Όμως. Απ ' όλα περισσότερο, θέλεις να μάθεις τι μου λείπει;
Το παραμύθι.
Το παραμύθι πως μια μέρα θα βρίσκαμε μια όαση μαζί!

Έχω ανάγκη από τις μικρές μου εξεγέρσεις.
Τις αποδράσεις από το πλαίσιό μου.
Τις λιποταξίες από τα πράγματα που με καθόρισαν.
Έχω απόλυτη ανάγκη από το γλυκό μου ψέμα
Αλλιώς...
Αλλιώς, πως θ' άντεχα ζωή μου να σ' αγαπώ!

Πάντα φεύγω.
Φεύγω, φεύγω, και πάντα φτάνω εκεί ακριβώς
απ' όπου έχω φύγει.
Μια ατέρμονη, αδιέξοδη φυγή. Σαν λιποταξία.
Μακάρι να μπορούσα κάποτε να φύγω απ' τη φυγή μου.
Μα μου φαίνεται πως είναι πια αργά. Σουρούπωσε...


Τίτλος: Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή
Συγγραφέας: Αλκυόνη Παπαδάκη
Εκδόσεις: Καλέντης
Αθήνα 2004

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

οι πέτρες



τότε, έχοντας σύμμαχο το χρόνο
μάθαινε
πως οι αλήθειες
είναι πότε μεγάλες και πότε μικρές
μάθαινε
πως οι αλήθειες
σκόρπιες πέτρες είναι
γκρίζες
να μην τραβούν την προσοχή

τότε, έχοντας  μέσα του τη φλόγα
επιθυμούσε,
πόσο επιθυμούσε τις πέτρες σαν πηλό να πιάσει
να τις πλάσει κατά πώς τον βολεύουν
επιθυμούσε πάνω τους να σμιλέψει,
πρόσωπα γνώριμα, πρόσωπα άγνωστα
για το ταξίδι συντρόφους πιστούς
και τις δικές τους ιστορίες
δικές του να ονομάσει

τότε, μάθαινε
μα ακόμα δε γνωρίζει
οι πέτρες του πώς πλάθονται!

Silena 2/9/2012


Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

φεγγάρια




νόμιζα πως ήταν το αναποφάσιστο φως της λάμπας
τόσο περιττό στ' αλήθεια την ώρα που σουρουπώνει

κι όμως

δεν ήταν η λάμπα
μα το φεγγάρι που τρύπωνε αδιάκριτα

εισβολέας των άρρητων,

ονειρευτής των αθώων,

φως των τυφλών

νόμιζα πως ήταν το φως της λάμπας
μα ήταν το φεγγάρι
που βγήκε να εξιστορήσει
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που έπρεπε να ειπωθεί
απόψε
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που έστριβε απότομα στη γωνιά
σαν την τύχη
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που κρεμόταν από τα χείλη
με αγωνία

νόμιζα
μα ευτυχώς
το φως διαψεύδει τις υποθέσεις

Silena 30/8/2012

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Συλλέκτες




Ο ΧΩΡΟΣ

Σκοτεινός

Απειλητικός

Σιωπηλός

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Ρυτιδιασμένα

Δίχως μνήμη

Χωρίς στοχασμούς


Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ακρωτηριασμένος

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

"Δε θα πω ξανά την ίδια ιστορία".

Της το υποσχέθηκα εκείνο το βράδυ που έσταζε το φεγγάρι και τ' αστέρια χλώμιαζαν.

"Μη φοβάσαι. Δε θα πω ξανά την ίδια ιστορία. Θα τραβήξω κατά την έρημο, να συλλέξω στεγνές στιγμές. Στεγνές από θυμούς και δάκρυα. Και θα γυρίσω, όταν το φεγγάρι στεγνώσει".

Δε γύρισα ακόμα. Δε μάζεψα στιγμές.

Την καρδιά μου κρατάω, αφυδατωμένη στα χέρια μου.

Δε φέρνω κόκκους πέτρας, μόνο πετρωμένα όνειρα.

Δε γύρισα ακόμα....

Τυφλή, ψηλαφώ το σκοτάδι, το φως,

τυφλή, φτιάχνω εικόνες με ήχους, μ' αγγίγματα, με ανέμου σκιρτήματα
συλλέγω χρόνο, συλλέγω...

"κι η ελπίδα?" ρωτάς

Δε γύρισα ακόμα,
σκέψου,

συλλέγω χρόνο, συλλέγω ελπίδα.

Silena 29/8/2012

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Μίλτος Σαχτούρης

 

από τη συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ
Η δύσκολη Κυριακή

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ' αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ' ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά
 
Πηγή: εδώ

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

οι λέξεις σου



τα ερωτήματα που δεν έχουν απάντηση
είναι εκείνα που κρέμονται από το ταβάνι
και πλέκουν ιστούς
μπλέκομαι μέσα τους
κάποιες φορές φωλιάζω εκεί
δεν θέλω να βγω
σαν να με μαγεύουν ή σαν να με εκδικούνται
μια φυλακή από νήματα
μια φυλακή από αγάπη

οι απαντήσεις που ακόμη αιωρούνται
είναι εκείνες που ξεχάστηκαν να δοθούν την κατάλληλη στιγμή
και μετά,
ήταν πια αργά κι εγώ ήθελα να ονειρευτώ

μου λείπουν απόψε οι λέξεις σου

μου λείπουν
απόψε

οι λέξεις σου

silena 21/8/2012

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

ένας κόκκος ...



έχει την πλάτη γυρισμένη
είναι ξυπόλητη και προσπαθεί,
κάτι προσπαθεί να κάνει
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

έχει την πλάτη γυρισμένη
μια αφηρημάδα διακρίνει τις κινήσεις της,
κάτι προσπαθεί να κάνει
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

γυρνάει τώρα
στο ένα της χέρι κρατάει... έναν ξύλινο μύλο
στο άλλο ένα μικρό σακουλάκι με κόκκους πιπεριού
προσπαθεί να γεμίσει το μύλο,
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

ακουμπάει το μύλο στο τραπέζι
σκύβει και με προσεκτικές κινήσεις τον γεμίζει σιγά σιγά
είναι σχεδόν γεμάτος και κείνη έτοιμη να ακουμπήσει στο τραπέζι το σχεδόν άδειο σακουλάκι
όταν
ένας κόκκος ξεφεύγει κι αρχίζει να πέφτει προς το δάπεδο
μα πριν αγγίξει το πάτωμα
σταματά

ναι σταματά στον αέρα

ένας κόκκος ξεφεύγει κι αρχίζει να πέφτει και να πέφτει προς το δάπεδο
μα πριν αγγίξει το δάπεδο
σταματά

ναι σταματά στον αέρα

μαζί του, σταματά και κάθε δική της κίνηση
μοιάζει με πουλί που ετοιμάζεται να πετάξει
έτσι όπως έχει τα χέρια της απλωμένα να πιάσει τον κόκκο του πιπεριού
και την χρωματιστή της φούστα να φουσκώνει από την κυκλική κίνηση

ένας κόκκος πιπεριού
ένα πάγωμα της εικόνας
λίγα ψίχουλα φαντασίας

κι ο χρόνος σταματά!

Silena 14/8/2012

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

γέφυρες



ύψη απρόσιτα
μην με αποφεύγετε

ακολουθήστε τη φωτιά μου
χαρίστε μου φωνή

οι γέφυρες φτιάχτηκαν για να γκρεμίζονται
κι οι σκέψεις για να τις χτίζουνε ξανά


Silena 12/8/2012

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Μίλτος Σαχτούρης


 
Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί


Από τη συλλογή "Η πληγωμένη Άνοιξη"

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Anne Sexton - In the beach house


Στο σπίτι στην παραλία

Οι πόρτες ανοίγουν
και η κάψα χαλαρώνει,
όλοι χαλαρώνουν,
όλοι περπατούν γυμνοί.
Δύο από αυτούς περπατούν επάνω στο τραπέζι.
Δεν φοβούνται την δυσαρέσκεια του Θεού.
Δεν θα 'χουν πάρε-δώσε με τον άγγελο
που τους φωνάζει απ' τη μπουρού
και ρίχνει τον ωκεανό έξω στα βράχια.
Ένας απ' αυτούς ξαπλώνει στο κρεβάτι.
Ένας απ' αυτούς τυλίγεται στην κολώνα του κρεβατιού
και οι δυο τους σφυροκοπούν το πάτωμα.
Το μικρό μου κρεβατάκι τους ακούει
όλη τη νύχτα -
ακόμα κι όταν ο ωκεανός φουσκώνει,
ακόμα και με κάθε πόρτα σφραγισμένη,
τους επιτρέπεται να ανυψώνουν το αντικείμενο,
τους επιτρέπεται να ανεβαίνουνε στην κούνια.
Στη φυλακή μου από πευκόξυλο και ελατήρια,
πάνω απ' το περβάζι μου, κάτω από το πόμολο,
είναι ξεκάθαρο ότι βρίσκονται
σε δέσιμο βασιλικό.
Δείξε έλεος, μαξιλάρι μου,
μείνε βουβό και αδιάφορο,
και μην ακούς καμιά λέξη καταστροφής!
Μείνε κοντά μου, μικρά μου ξινισμένα πούπουλα,
μικρέ μου σύντροφε όλο αλάτι.
Οι αγάπες μου λαδώνουν τα οστά τους,
τα παραδίδουν ύστερα με ήχους απερίγραπτους
που τους πηγαίνουν εδώ κι εκεί
ενώ το καλοκαίρι ορμάει μέσα έξω
ξανά και ξανά
στο δωμάτιό τους.

Anne Sexton
Μτφ. Δήμητρα Σταυρίδου

In the beach house

The doors open
and the heat undoes itself,
everyone undoes himself,
everyone walks naked.
Two of them walk on the table.
They are not afraid of God's displeasure.
They will have no truck with the angel
who hoots from the fog horn
and throws the ocean into the rocks outside.
One of them covers the bedstead.
One of them winds round the bedpost
and both of them beat on the floor.

My little cot listens in
all night long —
even with the ocean turned up high,
even with every door boarded up,
they are allowed the lifting of the object,
the placing themselves upon the swing.
Inside my prison of pine and bedspring,
over my window sill, under my knob,
it is plain that they are at
the royal strapping.
Have mercy, little pillow,
stay mute and uncaring,
hear not one word of disaster!
Stay close, little sour feather,
little fellow full of salt.
My loves are oiling their bones
and then delivering them with unspeakable sounds
that carry them this way and that
while summer is hurrying its way in and out,
over and over,
in their room.
 
 
Anne Sexton

Πηγή: εδώ