Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

σπασμένα γυαλιά


Μια νευρική σιωπή

και βήματα

πάνε κι έρχονται
πάνε κι έρχονται

σταματούν

και ξανά

πάνε κι έρχονται

ο αέρας μυρίζει θλίψη
το φως λιγοστό

και βήματα που πάνε κι έρχονται

τα χέρια
άβολα τοποθετημένα

κινούνται

αλλάζουν ολοένα θέσεις
δεν ξέρουν που θέλουν να είναι
δεν ξέρουν τι θέλουν να κάνουν

μόνο τα μάτια
είναι εστιασμένα στο μεγάλο μεταλλικό κηροπήγιο
που γέρνει αδιάφορα προς τη μεριά του ήλιου
περιμένοντας

αναπνοές
στηρίζουν ζωές

βήματα
σκοντάφτουν στις λέξεις

χέρια
ανεμίζουν κραυγές

σιωπή

δυνατή σιωπή
να μεγεθύνει το αδύνατο

και το τζάμι
σπάει
χίλια κομμάτια
σκορπίζεται η σκέψη

το τζάμι σπάει από την εκκωφαντική σιωπή
σκορπίζεται σε χίλια κομμάτια

τα μαζεύω όπως όπως
και τα κρύβω
βιαστικά
κάτω απ' το χαλί
να μην φαίνονται

χίλια κομμάτια κρυμμένα
κάτω απ' το χαλί
κι ένας ήλιος τυφλός
μπερδεμένος
χαμένος πίσω από σύννεφα

φοβάται
μην κοπεί κατά λάθος απ' τα σπασμένα γυαλιά

ήλιος τυφλός και τρομαγμένος
σαν τις ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν σε υπόγειες στοές
σιωπηλοί
πολλά χρόνια
τόσα πολλά που ξέχασαν πια να μιλάνε
αγγίζουν μόνο σπασμένα γυαλιά 
κι όνειρα κομμένα στη μέση
να φτάσουν για όλους

να φτάσουν για όλους

silena 12/1/2012