Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

απωλεσθήσα μνήμη



Άναψα όλα τα φώτα, περπάτησα κανα δυο φορές πάνω κάτω, πάνω κάτω στο δωμάτιο για ν' ακούσω το θόρυβο που κάνουν τα βήματά μου. Ανεπαίσθητος. Κύκλωσα σε άσπρο χαρτί δυο τρεις φανταστικές λέξεις κι άφησα άδειο το χώρο μέχρι να τις βρω.

- Πάλι κλαις? μια φωνή απ' το πουθενά να ρωτά άκαιρες ερωτήσεις δίχως απάντηση.
- Δεν πονάς! Μη μιλάς! Να ξεχνάς!

Δίνει συμβουλές τούτη η φωνή, απ' το πουθενά που επιμένει να ρωτά, να σκαλίζει, να μεθά με την αγωνία και να αναδιπλώνεται με τη σιωπή για μια νέα επίθεση τρομακτική, βαθιά, επιτακτική.

- Πάλι κλαις? Δεν πεινάς! Μην ξεχνάς! Να ξεχνάς!

Ζωγράφισα καρδιές χθες μαμά, μήπως και τις ακούσεις, είδα όμορφα όνειρα χθες μαμά, μήπως και σε πείσω και κατεβείς να δεις πώς περνάω. Μου τέλειωσαν τα μήπως, μαμά. Θέλω ελπίδες, δανεικές.

Κουράστηκα κιόλας... κι η μνήμη μπερδεύεται με τη φωνή απ' το πουθενά που επιμένει να ρωτά άχρηστες ερωτήσεις. Η μνήμη με ξέχασε απόψε, μαμά, όπως κι εγώ.

Φοβάμαι.
Να κοιμηθώ καλύτερα. Χωρίς όνειρα. Μήπως και βρω την άκρη κι όταν ξυπνήσω ίσως να έχω θυμηθεί..

Silena 2/2/2012