Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Βασίλης Αμανατίδης - σπαράγματα βιβλίου

tree of life
by Silena

1.
…από τότε, κάθε φορά που τους κοιτάζω να κοιτιούνται έτσι –και κοιτιούνται συνεχώς– δεν μοιάζουν πια να βρίσκονται μέσα σε κλουβί. Ο παπαγάλος μου κι η απουσία του είναι τώρα ένα ελεύθερο ζευγάρι εξωτικών πτηνών σε αειθαλές δέντρο, πλάι στο ποτάμι, κάτω από εκείνο τον γκρεμό με την άσπιλη λευκή κηλίδα στο κέντρο του εδάφους.
Ωραία. Ξαναπές το
«…από-τότε-κάθε-φορά-που-τους-κοιτάζω-να-κοιτιούνται-έτσι-(κοιτιούνται-συνεχώς)-δεν-μοιάζουν- πια-να-βρίσκονται-σε-κλουβί. Τώρα-ο-παπαγάλος-μου-κι-η-απουσία-του-είναι-ένα-ελεύθερο- ζευγάρι-εξωτικών-πτηνών-σε-αειθαλές-δέντρο-πλάι-στο-ποτάμι-κάτω-από-τον-γκρεμό-με-την-άσπιλη-λευκή-κηλίδα-στο-κέντρο-του-εδάφους».
Και σου αρκεί αυτό;
Όχι. Μία τέτοια εικόνα δεν ανήκει στο πεδίο της δικής μου σκέψης. Εμένα ούτε που μου πέρασε απ’ τον νου. Είναι ο παπαγάλος μου κι η απουσία του που το ονειρεύονται αυτό. Δικό τους όνειρο. Αυτοί. Όχι εγώ.
Ξαναπές το
«Εμένα-ούτε-που-μου-πέρασε-απ’-τον-νου-είναι-αυτοί-που-το-ονειρεύονται-αυτοί-όχι εγώ».
Αυτό τώρα σου αρκεί;
Ποιος ρωτά;…

[...]

4.
ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: Ακροβατεί πάνω στο ασύμμετρο σώμα του, συχνά στο τεράστιο εξόγκωμα του κεφαλιού του, ας το πούμε μύτη. Όταν εκείνος υποτίθεται ότι κοιμάται, η πεταλούδα σέρνει τα έξι πανάλαφρα ποδάρια της, αφήνοντας στο δέρμα της πλάτης του έναν χάρτη από κιτρινωπά ίχνη – μικρότατες πατημασιές λίγης γύρης από υποτίθεται λουλούδια. Μέχρι το υποτίθεται ξημέρωμα, τι ωραία που γέρνει αυτό το πλάσμα πεταλούδα πάνω του… Αλλά την ώρα που ανατέλλει ο υποτίθεται ήλιος, πώς πέφτει από την πλάτη του ξερή και με κοκαλωμένα τα φτερά της, που ίσως σημαίνει πως θα πέθανε ή πως ήταν ήδη πολλών ημερών κάθε φορά αυτό το πλάσμα πεταλούδα και ήρθε και ολοκλήρωσε απλώς τον βίο της κοντά του. Αισθάνεται τιμημένος από το δώρο: από την τύχη να τον ακολουθεί το πλάσμα πεταλούδα, μα και από την παύση της ύπαρξής της κοντά του. Η ανάμνηση αυτής της πτώσης είναι για εκείνον το εγγύτερο στην έννοια της αφοσίωσης που θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Αλλά γενικά δεν ονειρεύεται. Και λόγω της ταχύτητας με την οποία επαναφέρεται εδώ η νύχτα, η ανάμνηση δεν προλαβαίνει να εδραιωθεί ως ανάμνηση.

{από το «Ένα τέρας ή Καρλίτα ή Όψεις μιας μη συνείδησης»}


7.
PROSPERO:

Και αν λείπουν τώρα χρώματα δεν έχει σημασία
Είναι μπρούμυτα ξαπλωμένος πάνω μου θαρρώ νεκρός
Τα χείλη του βρίσκονται σε ανάδελφο εμφύλιο
Αρνούνται να ακουμπήσουν το ένα πάνω στο άλλο
Μήπως φοβούνται πως με τη συνάντηση θα ανατινάξουν τον εαυτό που φέρουν γύρω τους;
Αλλά αυτά τα δύο χείλη του ακουμπούν εμένα
Γύρω μας ένας απάνεμος καιρός ανήμπορος να σηκώσει ακόμη και φτερό
Ο ουρανός επάνω είναι αταλάντευτος
Την έξω θάλασσα τη βλέπουμε συχνά από τυχαίες διόδους
Είναι υπαρκτή με κάτι φρούρια κύματα
[...]
{από το «Θα ζούμε ή Κομμάτια μας ή Βαμπίρ vs Prospero»}


Βασίλης Αμανατίδης

7
ΠΟΙΗΣΗ
ΓΙΑ VIDEO GAMES

Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

*οι ενότητες «σπαράγματα βιβλίου», «πίσω από το βιβλίο» και «links» προστέθηκαν στο site και θα τα βρείτε εδώ