Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

πανσέληνος








Σαν έρχεται ύστερα από καιρό κοντά


αγγίζει τα χέρια της να δει αν είναι το ίδιο απαλά


κι ανυπόμονα,


πάντα με την ίδια φράση να κρέμεται απ' τα χείλη


και καμία αγωνία στο νου,  η δοκιμασία φθάνει στο τέλος.


Τότε είναι που δακρύζει από απόγνωση


γιατί τα χέρια δεν ξέρουν από ψέματα


μαρτυρούν της σάρκας τα μυστικά κι αυτό πονάει.


Στις νύχτες εκείνες που βυθίστηκαν στη λήθη


λάμπουν οι λέξεις που έρχονται άτακτα


κι επιτίθενται στην καρδιά χωρίς να λογαριάσουν


τα αντίποινα της πηγής που βάλθηκε γι’ ακόμα μια φορά


να στεγνώσει μαζί με τα δάκρυά της.


Τα φύλλα τα παρέσυρε ο άνεμος μαζί με τις αναμνήσεις.


Το φεγγάρι λάμπει απόψε


ολόκληρο


μα αυτή κοιτάζει τα χέρια της.



Silena 3/7/2012