Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

the here and after



Γύρισε στο σπίτι αργά το βράδυ.
Νάτη, πετάει τα παπούτσια με ορμή σαν να ξεφορτώνεται ένα αφόρητο βάρος. Με ανυπόμονες κινήσεις λύνει το κορδόνι που συγκρατεί το μακρύ φόρεμα και χώνεται στο μπάνιο. Το νερό μόλις πέφτει στο δέρμα, εξατμίζεται σχεδόν αμέσως. Αρκετή ώρα μετά βγαίνει απ΄ το μπάνιο δροσερή. Τα βρεγμένα πέλματα αφήνουν παντού τ' αποτυπώματά τους και μικρές λιμνούλες νερού κάθε φορά που σταματούν. Νιώθει κουρασμένη μα ανάλαφρη. Πέφτει στο κρεβάτι και κοιτάζει το ταβάνι. Χαλαρωμένη με μια μυρωδιά κανέλλας να αναδύεται από το δέρμα κλείνει τα μάτια, αδειάζει το νου κι αφήνεται. Μα έπειτα από λίγο τινάζεται ξαφνιασμένη σαν νιώθει το άγγιγμα. Ενστικτωδώς κάνει να τραβήξει μακριά το αριστερό της πόδι. Το άγγιγμα επίμονο μα καθησυχαστικό απλώνεται σε όλο το πέλμα κι αρχίζει να εξερευνά τις πτυχές, τις καμπύλες, τα αδιόρατα ευαίσθητα σημεία. Το πόδι πάει να αντιδράσει ξανά. Μα τα δάχτυλα πεινάνε, διψάνε, αποζητούν αυτή την επαφή. Δεν υπακούνε και μένουν ακίνητα, παραδομένα στις θωπείες του άγνωστου χεριού που αγγίζει κι ανασαίνει, που πιστεύει και μαγεύει, που γνωρίζει καλά πως… η ζωή είναι εδώ.
Τα χέρια υπόσχονται, τα πόδια σωπαίνουν. Βυθίζονται σ’ ένα πρωτόγνωρο ίλιγγο με μια πρωτόγονη προσμονή. Αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αβίαστα, χωρίς δισταγμούς. Δεν πολεμάνε να ελευθερωθούν, δεν θέλουν να ελευθερωθούν. Ανακαλύπτουν, λαχταρούν, συγκινούνται. Η επιδερμίδα γίνεται πιο ευαίσθητη τώρα, αφουγκράζεται την πηγή.

Ένας ήχος. Πετάγεται πάνω σαστισμένη. Κανείς. Κοιτάζει τα δάχτυλα των ποδιών, τα πέλματα, τα πόδια. Ψάχνει για ίχνη, για στοιχεία.

«Ένα όνειρο ήταν», μονολογεί.


© Silena
13/7/2012