Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

η μάλλινη ζακέτα



Θα τη δεις να τριγυρνάει και να παραμιλάει, πάντα μόνη.
Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  
εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.
Τυλίγεται μέσα της κι αφήνει αναστεναγμό βαθύ.

Θα τη δεις να περπατάει ξυπόλητη, πάντα μόνη. 
Να σκαλίζει την άμμο, να φαντάζεται βήματα, 
ν’ ακολουθεί τη φωνή: 
«φυτεύεις πάλι αστέρια στο κενό, μη σταματάς»

Να σηκώνει τα μάτια ψηλά
να ποτίζει τ' αστέρια με βλέμμα
με τα πόδια να σβήνει πορείες και να χαράζει λέξεις
με τα χέρια να γεννάει λυγμούς

Θα τη δεις στην άκρη μιας σπασμένης γέφυρας 
να πονάει
να δειλιάζει.

Δεν αγαπά κανέναν αυτές τις μέρες  εκτός ίσως από τη μάλλινη ζακέτα της.

Silena 23/10/2012