Τετάρτη, 26 Δεκεμβρίου 2012

λίγη αστρική σκόνη



Όταν εκατομμύρια διαυγή μάτια με κοιτάζουν
εγώ σωπαίνω.
Ο πρόλογος μιας ψυχρής μάχης
από βλέμματα που κλυδωνίζονται
καθώς προσπαθούν να ισορροπήσουν
πάνω στο σκοινί.

Ο μονόλογος μιας μέρας που θρυμματίζεται
μέσα σε μια απρόσμενη νύχτα
μ' ολόκληρο φεγγάρι
που καταλήγει σε λίγη αστρική σκόνη πάνω στην παλάμη μου.

Πώς ν' αγγίξω τις λέξεις χωρίς να αφήσω λίγο από νύχτα πάνω τους;
χωρίς ν' αφήσω του γιασεμιού το άρωμα να καταλαγιάζει τις αναμνήσεις;
πώς ν' αφήσω τις λέξεις να σβήσουν χωρίς να ριγήσω;

Silena 26/12/2012