Κυριακή, 2 Δεκεμβρίου 2012

Misery



Τη μιζέρια
εσύ τη φτιάχνεις.
Βουλιάζεις μέσα της
σαν να είναι βρεγμένο σφουγγάρι.
Το χρώμα του μάλιστα
είναι ροζ.
Στην αρχέγονη βία του κόκκινου
λίγες λευκές σταγόνες φτάνουν
για να το αφνιδιάσουν
ώστε να μοιάζει με ζαχαρωτό.
Λαχταριστό και ροζ.
Αχ!
Θέλεις να το γευτείς, αχόρταγα.
Κι όσο το γεύεσαι, τόσο περισσότερο βουλιάζεις.
Συνηθίζεις τη μιζέρια και σ' αρέσει.
Ξεχνάς πως κάποτε 
ήθελες να σπάσεις τις αλυσίδες.
Ας είχες το κλειδί.
Εσύ, ήθελες να τις σπάσεις.
Εντυπωσιακός συμβολισμός της δύναμής σου 
να εξουδετερώνεις τα δεσμά. 
Αδρανής τώρα
αρχίζεις να μοιάζεις με το σφουγγάρι.
Απορροφάς κάθε θεαματική πράξη σου.
Σβήνεις και το μηδαμινό ενδεχόμενο έκπληξης.
Βυθίζεσαι στην υπέροχη αταραξία της αβουλίας.

Μα τι λέω! 
Τι λέω! 
Παραλογίζομαι;
Ποια είμαι εγώ, που θ'ανάψω τη φλόγα
που θα κάψει τα βλέφαρά σου
για ν'ανοίξεις τα μάτια;

© Silena
2/12/2012