Παρασκευή, 27 Ιανουαρίου 2012

πέταξε ψηλά



μια στιγμή ν'ανασάνω
στη σκιά να σταθώ
το βλέμμα να ρίξω
πετραδάκι μικρό
να ξεχαστώ

κι αν ακουστεί
θα μοιάζει με χαμόγελο θαρρώ

κι αν ο αέρας το πάρει
θα μοιάζει σύννεφο περαστικό
που κατέβηκε στη γη
να δει

μα γρήγορα πέταξε μακριά
με σπασμένη φτερούγα
και στη μνήμη νερά

πολλά

Silena 27/1/2012

Σάββατο, 21 Ιανουαρίου 2012

Gregory Corso



Ήρθα στον κόσμο
και γέλασα μ' ό,τι είδα.
Πράγματι το σήμερα είναι για γέλια
μα τέτοια γέλια να τα φοβάσαι.

Μπορεί να σε γεμίσουν θλίψη,
θα 'ταν καλύτερο να μην γελάσεις.
Γέλα με το αύριο
μα κράτα το σήμερα σοβαρό.

Κι αν κλάψω
αφήνοντας τον κόσμο,
τότε σίγουρα είμαι για γέλια
και δεν πιστεύω τίποτα.



Μτφ. Γιάννης Λειβαδάς
Εκδ. Ηριδανός

Παρασκευή, 20 Ιανουαρίου 2012

Αλεξάντρ Πούσκιν



Στον ποιητή

Μην εκτιμάς του κόσμου την αγάπη, ποιητή!
Εκστατικών εγκωμίων ο θόρυβος αμέσως θα περάσει.
Θ’ ακούς την κρίση του ανόητου, το γέλασμα του πλήθους απαθές,
Όμως εσύ να μείνεις ήρεμος, και ο Θεός θα σε φυλάξει.

Να ζεις μοναχικός σαν βασιλιάς. Βάστα το δρόμο τον ελεύθερο,
Εκεί που σε τραβά το δημιουργικό σου πνεύμα.
Και τελειοποιώντας τους καρπούς των σκέψεων ενδόμυχων,
Να μη ζητάς ανταμοιβή για το πολύτιμό σου έργο.

Ο ίδιος είσαι ο ανώτατος κριτής και της αλήθειας ο επιτετραμμένος.
Μπορείς να εκτιμάς πιό δίκαια απ’ όλους το δικό σου έργο.
Είσ' ευχαριστημένος άραγε, φίλε μου καλλιτέχνη αυστηρέ;

Είσαι! Τότε ας βρίζει το έργο σου ο όχλος μανιασμένος,
Ας ιεροσυλεί πάνω στον ιερόν σου, ας νοθεύει
Και με παιδιάστικη του ζωηράδα το θρόνο σου ας ταλαντεύει.

Μτφ.
Γιώργος Σοϊλεμεζίδης

Πηγή: < εδώ >


Поэту

Поэт! Не дорожи любовию народной.
Восторженных похвал пройдет минутный шум;
Услышишь суд глупца и смех толпы холодной,
Но ты останься твёрд, спокоен и угрюм.

Ты царь: живи один. Дорогою свободной
Иди, куда влечет тебя свободный ум,
Усовершенствуя плоды любимых дум,
Не требуя наград за подвиг благородный.

Они в самом тебе. Ты сам свой высший суд;
Всех строже оценить умеешь ты свой труд.
Ты им доволен ли, взыскательный художник?

Доволен? Так пускай толпа его бранит
И плюет на алтарь, где твой огонь горит,
И в детской резвости колеблет твой треножник.

Alexander Pushkin

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

σωπαίνω



συνεσταλμένα δάκρυα
γεμίζουν τις ρωγμές
σκοτώνουν τις ευαισθησίες

όταν οι βαθιές ανάγκες έχουν ξεθωριάσει
κοιτάζω τα πουλιά

τα λάθη μοιάζουν με πρόζα
κι οι ηλιαχτίδες με τρέλα που γεννάει
σωπαίνω

Silena 18/1/2012

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2012

Fernando Pessoa

Απόσπασμα από το βιβλίο: Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του Διαβόλου, μτφρ.: Μαρία Παπαδήμα, σχέδια: Πάολο Γκέτσι, εκδόσεις Νεφέλη, Αθήνα 2011

[...]

«Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε κάτι και ταυτόχρονα να το αρνούμαστε;»

«Είναι ο νόμος της ζωής, καλή μου κυρία. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται, όχι όμως εντελώς. Αν δεν αποσυντίθετο ανά πάσα στιγμή, θα ήταν ορυκτό. Η ψυχή ζει γιατί βρίσκεται συνεχώς υπό το κράτος του πειρασμού, παρότι ανθίσταται. Οτιδήποτε ζει εναντιώνεται σε κάτι. Και εγώ είμαι αυτός προς τον οποίο εναντιώνονται τα πάντα. Αλλά, αν δεν υπήρχα, τίποτα δεν θα υπήρχε, γιατί δεν θα υπήρχε κάτι στο οποίο να εναντιωθεί κανείς, όπως το περιστέρι του μαθητή μου του Καντ, το οποίο επειδή πετάει εύκολα στον ελαφρύ αέρα, θεωρεί ότι θα μπορούσε να πετάξει καλύτερα στο κενό».

«Η μουσική, το σεληνόφως και τα όνειρα είναι τα μαγικά όπλα. Ωστόσο ως μουσική δεν πρέπει να νοείται μόνον η μουσική που παίζεται, αλλά κι εκείνη που δεν θα παιχθεί ποτέ. Ούτε και ως σεληνόφως πρέπει να νοείται αυτό που προέρχεται από τη σελήνη και κάνει τα δέντρα να φαίνονται μεγαλύτερα. Υπάρχει κι άλλο σεληνόφως, που δεν το εξουδετερώνει ούτε και ο ίδιος ο ήλιος, και σκοτεινιάζει καταμεσήμερο αυτό που τα πράγματα παριστάνουν ότι είναι. Μόνο τα όνειρα είναι πάντοτε αυτό που είναι. Είναι εκείνο το μέρος του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε και όπου είμαστε πάντοτε εμείς, ο εαυτός μας».

«Αλλά, αν ο κόσμος είναι δράση, πώς γίνεται και το όνειρο αποτελεί μέρος του κόσμου;»

«Είναι γιατί το όνειρο, καλή μου κυρία, είναι δράση που έγινε ιδέα, και γι' αυτόν το λόγο διατηρεί τη δύναμη του κόσμου απορρίπτοντας την ύλη, δηλαδή το να υπάρχει κανείς μέσα στο χώρο. Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μέσα στο όνειρο είμαστε ελεύθεροι;»

«Ναι, και τι θλίψη να ξυπνάει κανείς...»

«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά. Δεν ξύπνησα ποτέ. Ο ίδιος ο Θεός πιστεύω πως κοιμάται διαρκώς. Μου το είπε κάποτε...».

Εκείνη τον κοίταξε αναρριγώντας και ξαφνικά ένιωσε φόβο, ένα συναίσθημα από τα κατάβαθα της ψυχής της που ποτέ της δεν είχε δοκιμάσει.

«Μα επιτέλους, ποιος είστε; Γιατί είστε έτσι μεταμφιεσμένος;»

«Θα απαντήσω με μία μόνο απάντηση και στις δύο σας ερωτήσεις. Δεν είμαι μεταμφιεσμένος».

«Πώς;»

«Καλή μου κυρία, είμαι ο Διάβολος. Ναι, είμαι ο Διάβολος. Αλλά μη με φοβάστε, μην τρομάζετε».

Και με μια τρομαγμένη ματιά, στην οποία κρυφόκαιγε μια πρωτόγνωρη ηδονή, εκείνη αναγνώρισε ξαφνικά πως ήταν αλήθεια.

«Είμαι πράγματι ο Διάβολος. Μην τρομάζετε, γιατί είμαι στ' αλήθεια ο Διάβολος, και γι' αυτό δεν κάνω κακό. Ορισμένοι μιμητές μου, στη γη και πάνω από τη γη, είναι επικίνδυνοι, όπως όλοι οι αντιγραφείς, γιατί δεν γνωρίζουν το μυστικό της ύπαρξής μου. Ο Σαίξπηρ, τον οποίο ενέπνευσα πολλές φορές, μου απένειμε δικαιοσύνη. Λέει ότι είμαι κύριος. Γι' αυτό ησυχάστε. Είστε με καλή παρέα. Είμαι ανίκανος να προφέρω μια λέξη, να κάνω μια χειρονομία που θα πρόσβαλλε μια κυρία. Ακόμη κι αν δεν μου το υπαγόρευε η ίδια μου η φύση, θα μου το επέβαλλε ο Σαίξπηρ. Αλλά, πραγματικά, δεν είναι απαραίτητο.

»Υπάρχω από την αρχή του κόσμου και ήμουν ανέκαθεν είρων. Αλλά, όπως θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι, εκτός κι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για να υπαινιχθούν κάποια αλήθεια. Εγώ ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα ότι θα πω την αλήθεια σε κανέναν - αφενός γιατί δεν χρησίμευε σε τίποτα, και αφετέρου γιατί δεν τη γνωρίζω. Κι ούτε ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο παντοδύναμος Θεός, πιστεύω πως τη γνωρίζει. Αλλά αυτά είναι οικογενειακές υποθέσεις.

»Ισως δεν ξέρετε γιατί σας έφερα εδώ, σ' αυτό το ταξίδι που δεν έχει πραγματικό προορισμό ούτε συγκεκριμένο σκοπό. Δεν είναι, όπως ίσως νομίσατε, για να σας βιάσω ή να σας αποπλανήσω. Αυτά συμβαίνουν στη γη, μεταξύ των ζώων, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, και φαίνεται ότι προσφέρουν ηδονή ακόμη και στα θύματα, απ' ό,τι με πληροφορούν από εκεί κάτω.

»Αλλωστε θα μου ήταν αδύνατο. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στη γη γιατί οι άνθρωποι είναι ζώα. Είναι αδιανόητα για τη δική μου κοινωνική θέση στο σύμπαν - όχι γιατί η ηθική είναι καλύτερη, αλλά γιατί εμείς οι άγγελοι δεν έχουμε φύλο. Και αυτό αποτελεί, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, τη μεγαλύτερη εγγύηση. Μπορείτε συνεπώς να είστε ήσυχη, θα επιδείξω σεβασμό. Γνωρίζω ότι υπάρχουν δευτερεύουσες και ανώφελες ασέβειες, όπως αυτές των συγχρόνων μυθιστοριογράφων και των γηρατειών. Αλλά ακόμη κι αυτές δεν μπορώ να τις διαπράξω, γιατί η έλλειψη φύλου σ' εμάς υπάρχει από απαρχής κόσμου και ποτέ δεν με απασχόλησαν αυτά τα θέματα. Λένε ότι πολλές μάγισσες είχαν πάρε-δώσε μαζί μου, αλλά είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα γιατί αυτός με τον οποίο είχαν πάρε-δώσε ήταν η φαντασία τους, που, κατά κάποιον τρόπο, είμαι εγώ.

»Μείνετε το λοιπόν ήσυχη. Διαφθείρω, είναι βέβαιο, γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται. Αλλά ο Θεός είναι χειρότερος, κατά μία έννοια τουλάχιστον, γιατί έπλασε το φθαρτό σώμα, το οποίο από αισθητική άποψη είναι πολύ κατώτερο. Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν. Παρέρχονται. Δεν είναι καλύτερα έτσι;»
 
 
Πηγή:... εδώ ... >

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

σπασμένα γυαλιά


Μια νευρική σιωπή

και βήματα

πάνε κι έρχονται
πάνε κι έρχονται

σταματούν

και ξανά

πάνε κι έρχονται

ο αέρας μυρίζει θλίψη
το φως λιγοστό

και βήματα που πάνε κι έρχονται

τα χέρια
άβολα τοποθετημένα

κινούνται

αλλάζουν ολοένα θέσεις
δεν ξέρουν που θέλουν να είναι
δεν ξέρουν τι θέλουν να κάνουν

μόνο τα μάτια
είναι εστιασμένα στο μεγάλο μεταλλικό κηροπήγιο
που γέρνει αδιάφορα προς τη μεριά του ήλιου
περιμένοντας

αναπνοές
στηρίζουν ζωές

βήματα
σκοντάφτουν στις λέξεις

χέρια
ανεμίζουν κραυγές

σιωπή

δυνατή σιωπή
να μεγεθύνει το αδύνατο

και το τζάμι
σπάει
χίλια κομμάτια
σκορπίζεται η σκέψη

το τζάμι σπάει από την εκκωφαντική σιωπή
σκορπίζεται σε χίλια κομμάτια

τα μαζεύω όπως όπως
και τα κρύβω
βιαστικά
κάτω απ' το χαλί
να μην φαίνονται

χίλια κομμάτια κρυμμένα
κάτω απ' το χαλί
κι ένας ήλιος τυφλός
μπερδεμένος
χαμένος πίσω από σύννεφα

φοβάται
μην κοπεί κατά λάθος απ' τα σπασμένα γυαλιά

ήλιος τυφλός και τρομαγμένος
σαν τις ιστορίες των ανθρώπων που έζησαν σε υπόγειες στοές
σιωπηλοί
πολλά χρόνια
τόσα πολλά που ξέχασαν πια να μιλάνε
αγγίζουν μόνο σπασμένα γυαλιά 
κι όνειρα κομμένα στη μέση
να φτάσουν για όλους

να φτάσουν για όλους

silena 12/1/2012

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2012

Νίκος Εγγονόπουλος


Το καράβι του δάσους
ξέρω ότι
αν είχα
μια φορεσιά
- ένα φράκο -
χρώματος πράσινο ανοιχτό
με μεγάλα κόκκινα σκοτεινά λουλούδια
αν στη θέση τής
αόρατης
αιολικής άρπας που μου χρησιμεύει
για κεφάλι
είχα μια τετράγωνη πλάκα
πράσινο σαπούνι

έτσι που ν' ακουμπά
απαλά
η μια της άκρη
ανάμεσα στους δυο μου ώμους


αν ήτανε δυνατό
ν' αντικαταστήσω
τα ιερά σάβανα
της φωνής μου
με την αγάπη
που έχει
μια μεταφυσική μουσική κόρη
για τις μαύρες ομπρέλλες της βροχής

ίσως τότες
μόνο τότες
θα μπορούσα να πω
τα φευγαλέα οράματα
της χαράς
που είδα κάποτες
- σαν ήμουνα παιδί -
κοιτάζοντας ευλαβικά
μέσα στα στρογγυλά
μάτια
των πουλιών

(Μην ομιλείτε εις τον οδηγόν, 1938)

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

το μυστήριο



σχεδόν πέρα από τ' ανθρώπινα
στις άκρες των δαχτύλων
κρατάω ένα περαστικό σύννεφο
και τραγουδάω τη βροχή

ούτε που το περίμενα πως οι σταγόνες είναι ήχοι και φωνές
ούτε που το κατάλαβα πως διάφανες κι ανυπόμονες
αδημονούν να κυλήσουν στη γη
ν'ακουστούν
να ενωθούν
υπόγεια ταξίδια

το μυστήριο είναι αόρατο μα το οσφραίνεσαι

Silena 9/1/2012


Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

ΕΥΧΗ


Πιστεύω είπα,
κι ακούμπησα τα όνειρα στο μαξιλάρι
ν'αναπαυτούν

Ελπίζω είπα,
και τις παλάμες άνοιξα, να τρέξει η ελπίδα σαν νερό
τις ξεχασμένες ψυχές να ποτίσει

Αγαπάω είπα,
κι η αγκαλιά μου πελώρια έμοιαζε για να χωράει τούτο τον κόσμο
ολάκερο

Silena 1/1/2011