Κυριακή, 29 Απριλίου 2012

τη μνήμη σου



χωρίς συγκίνηση
μιλάω

έξω απ' το εγώ
έξω απ' το χρόνο
έξω από το χώρο

στην άσπρη ζέστη
βαθαίνει ο νους

χωρίς χαμόγελα
μιλάω

ήρεμα
χαμηλά
λακωνικά

πάνω στο τραπέζι άφησα το γέλιο σου
κάτω απ' το τραπέζι άφησα το λυγμό σου

τη μνήμη σου
τη μνήμη σου... την ψάχνω

Silena 29/4/2012

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Ακόμα δε φτάσαμε



Ακόμα δε φτάσαμε,

κι ας χάσαμε στην άμμο την ψυχή μας
κι ας αδειάσαμε τα μάτια μας στου ορίζοντα την άκρη
καρτερικά

ακόμα δε φτάσαμε,

κι η ανάσα μας γοργή, αγωνιά
και τα χέρια μας προσμένουν τις αλήθειες
ανυπόμονα

η σκιά μας μονάχα

ησυχάζει
στωική
σιωπηλή

η σκιά μας μονάχα

γνωρίζει
κι αναστέλλει τα όνειρα
να μη χαθεί η ελπίδα

και οικτίρει την φλογερή μας ματιά
τα θέλω μας που έτρεξαν πριν από τα μπορώ μας

ακόμα δε φτάσαμε,
μα η σκιά μας

υπάρχει ακόμα

Silena 25/4/2012


Τετάρτη, 18 Απριλίου 2012

Pablo Neruda

Όλη την αγάπη σ’ ένα φλιτζάνι


πλατύ σαν τον κόσμο, όλη

την αγάπη με αστέρια κι αγκάθια

σ’ την έδωσα, μα εσύ έφυγες

με μικρά ποδαράκια, με τακούνια λασπωμένα

πάνω απ’ τη φωτιά, το ‘σκασες.



Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!


Εγώ πάλι δεν ανέκοψα την πάλη,

δεν σκόνταψα τραβώντας για να ζήσω,

να ‘βρω ειρήνη, να ‘χουν όλοι ψωμί,

αλλά σε σήκωσα στα μπράτσα μου

και σε κάρφωσα στα φιλιά μου

και σε κοιτάζω, όπως ποτέ

μάτια ανθρώπινα δεν έχουν κοιτάξει.


Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!


Τότε δεν μέτραγες το μπόι μου

και τον άντρα που σου μοίραζε

το αίμα, το σιτάρι το νερό ̇

και τον μπέρδευες

με το μικρό έντομο που ‘χε πέσει στην ποδιά σου.


Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!


Μην περιμένεις να στραφώ απ’ τα πέρατα

να σε ξανακοιτάξω ̇ μείνε με ό,τι

σου άφησα, πορεύου

με την προδομένη φωτογραφία μου,

εγώ θα συνεχίσω την περιπλάνηση,

ανοίγοντας δρόμους πλατιούς ενάντια στο σκότος,

απαλύνοντας της γης το χώμα, ξαναμοιράζοντας

το αστέρι σ’ όσους κοπιάσουν να ρθούνε.


Κούρνιασε στο δρόμο.

η νύχτα για σένα έπεσε.

Το πρωί μπορεί με την αυγή

να ξαναϊδωθούμε.


Αχ, μεγάλη αγάπη, μικρούλα αγαπημένη μου!


Τίτλος πρωτοτύπου: El olvido
Από τη συλλογή Los versos del Capitán (1952)

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

History Of The Night - Jorge Luis Borges


Throughout the course of the generations

men constructed the night.

At first she was blindness;

thorns raking bare feet,

fear of wolves.

We shall never know who forged the word

for the interval of shadow

dividing the two twilights;

we shall never know in what age it came to mean

the starry hours.

Others created the myth.

They made her the mother of the unruffled Fates

that spin our destiny,

they sacrificed black ewes to her, and the cock

who crows his own death.

The Chaldeans assigned to her twelve houses;

to Zeno, infinite words.

She took shape from Latin hexameters

and the terror of Pascal.

Luis de Leon saw in her the homeland

of his stricken soul.

Now we feel her to be inexhaustible

like an ancient wine

and no one can gaze on her without vertigo

and time has charged her with eternity.



And to think that she wouldn't exist

except for those fragile instruments, the eyes.

Δευτέρα, 2 Απριλίου 2012


πέφτω

πέφτω

μα...
προσμένω

μια πυκνή ανάσα
μια χλωμή αχτίδα
μια αχνή ελπίδα

μα...
προσμένω

να με σώσει

λίγο πριν

μάτια τυφλά
χείλη στεγνά

χέρια αγκαλιά

χέρια που προσμένουν

προσμένουν,
υποσχέσεις που δόθηκαν ψιθυριστά

σύννεφα που ανέβηκαν ψηλά

προσμένουν τον ήλιο...

Silena 2/4/2012