Πέμπτη, 31 Μαΐου 2012

εφιάλτες



δε διαλέγει την άρνηση,
μόνη της έρχεται
γκρεμίζει
και μετά σιωπηλή μαζεύει τα χαλάσματα

δε χτυπάει πισώπλατα
προτιμάει ν' αναδιπλώνεται στα φανερά
να φοράει χρώματα πολεμικά
και να επιτίθεται με μια κραυγή

σήματα
στίγματα
στόματα
σώματα

φτυσμένα κάτω
τοποθετημένα όπως τους πρέπει
σωστά
όλα σωστά


Silena 31/5/2012

Τετάρτη, 30 Μαΐου 2012

μια συνηθισμένη μέρα



οι νύχτες μας, διαφορετικές
οι μέρες μας βυθισμένες σε μια ... κινούμενη ρουτίνα!

χαμόγελα, φιλοφρονήσεις, θετική ενέργεια...
έτσι νομίζω πως λέγεται

εσύ πάντα κάπου κοντά με φωνή γεμάτη αυτοπεποίθεση:

"θέλεις βοήθεια;"
"μήπως δυσκολεύεσαι σε κάτι;"
"φώναξε με αν δεν τα καταφέρεις"...

προθυμία με το κιλό

"βάλε ένα χεράκι να κρύψουμε τον νεκρό κάτω απ' το χαλί", λέω εγώ

γυρνάς,
με κοιτάς με απορία κι απομακρύνεσαι

γυρνάς ξανά,
τώρα, με κοιτάς με βδελυγμία

"εεε, δεν μπορώ να κάνω λίγο ...χιούμορ;" ρωτάω με το πιο αθώο βλέμμα του κόσμου

δεν απαντάς,

φεύγεις

...επιτέλους!

Silena 30/5/2012



Δευτέρα, 28 Μαΐου 2012

Ανδρέας Κάλβος

Το χάλκεον χέρι του φόβου

Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.-
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.

Εάν φιλοτιμούμεθα
'να την ξαναποκτήσωμεν
μ' ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.


Πηγή: εδώ

Παρασκευή, 25 Μαΐου 2012

E.E. Cummings

Love Is More Thicker Than Forget



σε μετάφραση του Βασίλη Αμανατίδη

η αγάπη είναι πιο πυκνότερη του λησμονώ
πιο λεπτότερη του θυμούμαι
πιο σπάνια απ' ό,τι είναι το κύμα υγρό
πιο συχνή του θ' αποτύχουμε
είναι φεγγαρόπληκτη και πιο σαλή
και πιο δεν θα ξε-είναι
απ' ό,τι όλη η θάλασσα η αλμυρή
που μόνο από τη θάλασσα βαθύτερή 'ναι
η αγάπη είναι λιγότερο πάντα του κερδίζω
πιο λίγο ποτέ του ζωντανός
λιγότερο μεγαλύτερη απ' το ελάχιστα αρχίζω
πιο λίγο μικρότερη του συγχωρώ
είναι πιο ηλιόλουστη και λογική
και πιο ποτέ της δεν πεθαίνει
απ' ό,τι ο ουρανός όλος που στη γη
από τον ουρανό μόνο ψηλότερος μένει

Πηγή: εδώ

Πέμπτη, 24 Μαΐου 2012

στην πτώση



Mήπως δεν έφτασε το δάκρυ
να σταματήσει η πληγή να αιμορραγεί;
μήπως να πρέπει απ' τη ζωή μου
να ζητήσω κι άλλη αντοχή;

δε θέλω σαν τυφλή να ζω
δε θέλω νήματα αόρατων παράδεισων ξανά να κυνηγώ

στην πτώση
η ζωή μετράει στιγμές

στις λέξεις
η μνήμη μου γεννάει τον ήλιο

στο τέλος
το κορμί μου σπαρταράει φωνές


Silena 24/5/2012


Τρίτη, 22 Μαΐου 2012

η πείνα ή ένα ξεροκόμματο



πάνω στα σκαλιά ακουμπισμένος
αποκαμωμένος από τα παιχνίδια του καιρού
και νηστικός,
πέντε μέρες νηστικός
η φωνή είχε λυγίσει μα το κορμί δεν παραδινόταν

-εφιαλτικό πράγμα η πείνα κοριτσάκι μου
έχεις κανένα κομμάτι, κανένα ξεροκόμματο για μένα;

ανέβηκες γρήγορα τα σκαλιά και γύρισες σχεδόν αμέσως
μ'ένα πιάτο φαί και μια φραντζόλα στα χέρια
μα είχε φύγει

κοίταξες τριγύρω μονάχα ένα σκυλί νυσταγμένο
τέντωνε το κοκκαλιάρικο κορμί του και χασμουριόταν βαριεστημένα

γύρισες στο σπίτι θλιμμένη που δεν πρόλαβες
τα λόγια του, χτυπούσαν σαν τύμπανα στα αυτιά σου

"εφιαλτικό πράγμα η πείνα κοριτσάκι μου..."

Silena 22/5/2012

José Eustasio Rivera

Οι εκδόσεις Ενδυμίων εξασφάλισαν τη μετάφραση ενός αριστουργήματος της Λατινοαμερικάνικης Λογοτεχνίας.







Η Δίνη, (La Vorágine) του José Eustasio Rivera

ένα βιβλίο μυθικό στην παγκόσμια λογοτεχνία θα κυκλοφορήσει τα Χριστούγεννα από τις εκδόσεις Ενδυμίων.

Η μετάφραση από τα Ισπανικά είναι της Δανάης Παπαγεωργίου και η γλωσσική επιμέλεια του Βασίλη Λαλιώτη.

Η πρώτη παράγραφος του έργου εδώ:

Προτού με συνεπάρει το πάθος για οποιαδήποτε γυναίκα, έπαιξα την καρδιά μου κορόνα γράμματα και την κέρδισε η Βία. Τίποτα δε γνώριζα για την εκστατική μέθη, ούτε για τις αγωνιώδεις εκμυστηρεύσεις, ούτε για την αναστάτωση των ντροπαλών βλεμμάτων. Περισσότερο από ερωτευμένος, ήμουν πάντα ο κυρίαρχος, τα χείλη του οποίου δε γνώρισαν την ικεσία. Μολαταύτα, αξίωνα το θείο δώρο του ιδανικού έρωτα, που θα φλόγιζε το πνεύμα μου και θα έκανε την ψυχή μου να λάμψει μες στο σώμα μου, όπως η φλόγα στο ξύλο που την τρέφει.
 
 
Πηγή: εδώ 

Κυριακή, 20 Μαΐου 2012

τα ψίχουλα



Ακούμπησε τα δάχτυλα στην άκρη του τραπεζιού παρατηρώντας τα ψίχουλα που ήταν σκορπισμένα. Έκανε να τα διώξει χρησιμοποιώντας μόνο τον αντίχειρα μα μετάνιωσε και άφησε ακίνητα τα δάχτυλα ν'απορούν με την αναποφασιστικότητά του.
- Δεν θα πεις κάτι, ρώτησε με τόνο που δεν περίμενε απάντηση.
Τον κοίταξα για λίγο και κατέβασα τα μάτια για να μη δει τη λάμψη του βυθού.
- Μπορείς να φύγεις είπα, πνίγομαι εδώ μέσα. Να μοιράζομαι τόσο λίγο αέρα, δεν το αντέχω.
Άνοιξε απότομα την πόρτα.
Σιωπή.
Έκλεισε απότομα την πόρτα.
Σιωπή ξανά.
Ένα ρεύμα αέρα μ' έκανε να ριγήσω.
Πήρα ανάσα βαθιά, να χορτάσω οξυγόνο.
Πλησίασα το τραπέζι κι άρχισα με χαρούμενες κινήσεις να πετάω τα ψίχουλα. Σε κάθε κατεύθυνση. Και να γελάω δυνατά. Όλο και πιο δυνατά. Και ν' αναπνέω με απληστία.
Άνοιξα όλα τα παράθυρα, να με γεμίσω αέρα, φως. Έκλεισα όλες τις χαραμάδες, να ξεχάσω.

Τα δάχτυλα πήραν το νόημα, γρήγορα και καθαρά. Και σώπασαν.

Silena 20/5/2012

Παρασκευή, 18 Μαΐου 2012

Νίκος Καρούζος - Διάλογος πρώτος

Σὰ νὰ μὴν ὑπήρξαμε ποτὲ
κι ὅμως πονέσαμε ἀπ᾿ τὰ βάθη.

Οὔτε ποὺ μᾶς δόθηκε μία ἐξήγηση
γιὰ τὸ ἄρωμα τῶν λουλουδιῶν τουλάχιστον.

Ἡ ἄλλη μισή μας ἡλικία θὰ περάσει
χαρτοπαίζοντας μὲ τὸ θάνατο στὰ ψέματα.

Καὶ λέγαμε πὼς δὲν ἔχει καιρὸ ἡ ἀγάπη
νὰ φανερωθεῖ ὁλόκληρη.

Μία μουσικὴ
ἄξια τῶν συγκινήσεών μας
δὲν ἀκούσαμε.

Βρεθήκαμε σ᾿ ἕνα διάλειμμα τοῦ κόσμου
ὁ σώζων ἑαυτὸν σωθήτω.
Θὰ σωθοῦμε ἀπὸ μία γλυκύτητα
στεφανωμένη μὲ ἀγκάθια.

Χαίρετε ἄνθη σιωπηλὰ
μὲ τῶν καλύκων τὴν περισυλλογὴ
ὁ τρόμος ἐκλεπτύνεται στὴν καρδιά σας.

Ἐνδότερα ὁ Κύριος λειτουργεῖ
ἐνδότερα ὑπάρχουμε μαζί σας.

Δὲν ἔχει ἡ ἁπαλὴ ψυχὴ βραχώδη πάθη
καὶ πάντα λέει τὸ τραγούδι τῆς ὑπομονῆς.

Ὢ θὰ γυρίσουμε στὴν ὀμορφιὰ
μία μέρα…

Μὲ τὴ θυσία τοῦ γύρω φαινομένου
θὰ ἀνακαταλάβει, ἡ ψυχὴ τὴ μοναξιά της.

Τετάρτη, 16 Μαΐου 2012

θυμάμαι
















δεν κρατώ πια τ' αστέρια στα χέρια μου

θυμάμαι
πως γεννήθηκαν ελεύθερα

θυμάμαι
πως μου ζήτησαν βήματα χλωμά να τα φωτίσουν

θυμάμαι
κι αυτό μου φτάνει

Silena 16/5/2012

Δευτέρα, 14 Μαΐου 2012

ζωές














ζωές που στάθηκαν μα δεν κοιτάξαν
μοναχικής αγάπης
ζωές

ζωές του ποταμού
κυλούν
μιλούν
χωρίς ανάγκη λέξης

φέγγουν,
χιλιάδες ήλιοι θαρρείς

ζωές μικρές
ασήμαντες ζωές

κι όμως
ΜΟΝΑΔΙΚΕΣ!

Silena 14/5/2012



Παρασκευή, 11 Μαΐου 2012

Βασίλης Αμανατίδης - σπαράγματα βιβλίου

tree of life
by Silena

1.
…από τότε, κάθε φορά που τους κοιτάζω να κοιτιούνται έτσι –και κοιτιούνται συνεχώς– δεν μοιάζουν πια να βρίσκονται μέσα σε κλουβί. Ο παπαγάλος μου κι η απουσία του είναι τώρα ένα ελεύθερο ζευγάρι εξωτικών πτηνών σε αειθαλές δέντρο, πλάι στο ποτάμι, κάτω από εκείνο τον γκρεμό με την άσπιλη λευκή κηλίδα στο κέντρο του εδάφους.
Ωραία. Ξαναπές το
«…από-τότε-κάθε-φορά-που-τους-κοιτάζω-να-κοιτιούνται-έτσι-(κοιτιούνται-συνεχώς)-δεν-μοιάζουν- πια-να-βρίσκονται-σε-κλουβί. Τώρα-ο-παπαγάλος-μου-κι-η-απουσία-του-είναι-ένα-ελεύθερο- ζευγάρι-εξωτικών-πτηνών-σε-αειθαλές-δέντρο-πλάι-στο-ποτάμι-κάτω-από-τον-γκρεμό-με-την-άσπιλη-λευκή-κηλίδα-στο-κέντρο-του-εδάφους».
Και σου αρκεί αυτό;
Όχι. Μία τέτοια εικόνα δεν ανήκει στο πεδίο της δικής μου σκέψης. Εμένα ούτε που μου πέρασε απ’ τον νου. Είναι ο παπαγάλος μου κι η απουσία του που το ονειρεύονται αυτό. Δικό τους όνειρο. Αυτοί. Όχι εγώ.
Ξαναπές το
«Εμένα-ούτε-που-μου-πέρασε-απ’-τον-νου-είναι-αυτοί-που-το-ονειρεύονται-αυτοί-όχι εγώ».
Αυτό τώρα σου αρκεί;
Ποιος ρωτά;…

[...]

4.
ΤΟ ΤΕΡΑΣ ΚΑΙ Η ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: Ακροβατεί πάνω στο ασύμμετρο σώμα του, συχνά στο τεράστιο εξόγκωμα του κεφαλιού του, ας το πούμε μύτη. Όταν εκείνος υποτίθεται ότι κοιμάται, η πεταλούδα σέρνει τα έξι πανάλαφρα ποδάρια της, αφήνοντας στο δέρμα της πλάτης του έναν χάρτη από κιτρινωπά ίχνη – μικρότατες πατημασιές λίγης γύρης από υποτίθεται λουλούδια. Μέχρι το υποτίθεται ξημέρωμα, τι ωραία που γέρνει αυτό το πλάσμα πεταλούδα πάνω του… Αλλά την ώρα που ανατέλλει ο υποτίθεται ήλιος, πώς πέφτει από την πλάτη του ξερή και με κοκαλωμένα τα φτερά της, που ίσως σημαίνει πως θα πέθανε ή πως ήταν ήδη πολλών ημερών κάθε φορά αυτό το πλάσμα πεταλούδα και ήρθε και ολοκλήρωσε απλώς τον βίο της κοντά του. Αισθάνεται τιμημένος από το δώρο: από την τύχη να τον ακολουθεί το πλάσμα πεταλούδα, μα και από την παύση της ύπαρξής της κοντά του. Η ανάμνηση αυτής της πτώσης είναι για εκείνον το εγγύτερο στην έννοια της αφοσίωσης που θα μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί. Αλλά γενικά δεν ονειρεύεται. Και λόγω της ταχύτητας με την οποία επαναφέρεται εδώ η νύχτα, η ανάμνηση δεν προλαβαίνει να εδραιωθεί ως ανάμνηση.

{από το «Ένα τέρας ή Καρλίτα ή Όψεις μιας μη συνείδησης»}


7.
PROSPERO:

Και αν λείπουν τώρα χρώματα δεν έχει σημασία
Είναι μπρούμυτα ξαπλωμένος πάνω μου θαρρώ νεκρός
Τα χείλη του βρίσκονται σε ανάδελφο εμφύλιο
Αρνούνται να ακουμπήσουν το ένα πάνω στο άλλο
Μήπως φοβούνται πως με τη συνάντηση θα ανατινάξουν τον εαυτό που φέρουν γύρω τους;
Αλλά αυτά τα δύο χείλη του ακουμπούν εμένα
Γύρω μας ένας απάνεμος καιρός ανήμπορος να σηκώσει ακόμη και φτερό
Ο ουρανός επάνω είναι αταλάντευτος
Την έξω θάλασσα τη βλέπουμε συχνά από τυχαίες διόδους
Είναι υπαρκτή με κάτι φρούρια κύματα
[...]
{από το «Θα ζούμε ή Κομμάτια μας ή Βαμπίρ vs Prospero»}


Βασίλης Αμανατίδης

7
ΠΟΙΗΣΗ
ΓΙΑ VIDEO GAMES

Εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

*οι ενότητες «σπαράγματα βιβλίου», «πίσω από το βιβλίο» και «links» προστέθηκαν στο site και θα τα βρείτε εδώ 

Πέμπτη, 10 Μαΐου 2012

Samuel Beckett

 





















Τι θα' κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο

Τι θα'κανα χωρίς αυτόν τον κόσμο
χωρίς πρόσωπο
χωρίς απορίες
όπου η ψυχή δε ζει παρά μια στιγμή
όπου κάθε στιγμή
χάνεται στο κενό
στη λησμονιά της αλλοτινής της ύπαρξης
χωρίς αυτό το κύμα όπου στο τέλος
κορμί και σκιά καταβροχθίζονται
τι θα'κανα χωρίς αυτή τη σιωπηλή δίνη των ψιθύρων
που ασθμαίνει μανιασμένη για βοήθεια, γι' αγάπη
χωρίς αυτόν τον ουρανό που υψώνεται
πάνω απ' τη σκόνη της σαβούρας του
τι θα'κανα,
θα'κανα ό,τι και χθες ό,τι και σήμερα
αγναντεύοντας απ' το φεγγίτη μου μπας και δεν είμαι μόνος
να πλανιέμαι και να φεύγω μακριά απ' όλη ετούτη τη ζωή
σ' ένα χώρο μπερδεμένο
χωρίς φωνή ανάμεσα στις φωνές
που είν' έγκλειστες μαζί μου.

Από τη συλλογή "Ποιήματα συνοδευόμενα από σαχλοκουβέντες"
Μτφρ: Γιώργος Βίλλιος
Εκδόσεις: Ερατώ 1989

Δευτέρα, 7 Μαΐου 2012

ίλιγγος










Περπατάς με το κεφάλι ψηλά
στραμένο στους ανθρώπους
συναντάς πολλούς
δεν μιλάς
αντλείς εικόνες

σοβαροφανείς εικόνες
πικρές εικόνες

αδιάφορες ποτέ

χαρούμενες εικόνες?

εικόνες ποτισμένες στο βαθύ σκεπτικισμό
ή ονειροπαρμένες

χαρούμενες εικόνες?

όχι, όχι χαρούμενες

μα γιατί?
βυθίστηκε η χαρά στη λήθη?
ζωντανός θάνατος λέγεται η λήθη

Περπατάς με το κεφάλι χαμηλά
μετράς βήματα
μετράς σημάδια
ή απλώς κοιτάζεις να βρεις κάτι ν' αστράφτει.

Δεν κάθεσαι ποτέ
περπατάς κι αναζητάς
τη φωνή σου
τη ζωή σου
τον εαυτό σου
το χρώμα σου
τ' άρωμά σου

περπατάς και περπατάς
ποδοπατάς την ασχήμια
ανασαίνεις τον έρωτα
και ναι
δεν κάνω λάθος αυτή τη φορά

χαμογελάς ξανά

χαρούμενες εικόνες?
ναι
χαρούμενες εικόνες
όπου το φανταστικό
γίνεται πραγματικό
κι ο άνεμος γίνεται ίλιγγος

Silena 7/5/2012

Τρίτη, 1 Μαΐου 2012

Cesare Pavese

Οι γάτες θα το ξέρουν


Ακόμα θα πέφτει η βροχή
στα γλυκά σου λιθόστρωτα
μια σιγανή βροχή
σαν φύσημα ή σαν βήμα.
Ακόμα η αύρα και η αυγή
θ' ανθίζουν απαλά
σαν κάτω από το βήμα σου,
όταν εσύ θα ξαναγυρίζεις.
Ανάμεσα στα λουλούδια και στα πρεβάζια
οι γάτες θα το ξέρουν.

Θά 'ρθουν άλλες μέρες
θά 'ρθουν άλλες φωνές.
Θα χαμογελάς μονάχη σου.
Οι γάτες θα το ξέρουν.
Θ' ακούς λέξεις παλιές
λέξεις κουρασμένες και άδειες
όπως τα παρατημένα ρούχα
της χθεσινής γιορτής.
Θα κάνεις χειρονομίες
θ' απαντάς με λέξεις'
πρόσωπο της άνοιξης
θα κάνεις και συ χειρονομίες.

Οι γάτες θα το ξέρουν,
πρόσωπο της άνοιξης,
και η σιγανή βροχή,
η αυγή με τα χρώματα των υακίνθων
που κομματιάζουν την καρδιά
εκείνου που δεν ελπίζει πλέον σε σένα,
είναι το λυπημένο χαμόγελο
που χαμογελάς μονάχη σου.
Θά 'ρθουν άλλες μέρες,
άλλες φωνές και ξυπνήματα.
Την αυγή θα υποφέρουμε,
πρόσωπο της άνοιξης.

[10 Απριλίου 1950]

Μτφ. Γιάννη Η. Παππά