Σάββατο, 28 Ιουλίου 2012

μη μου ζητάς



της ζητάει κάθε πρωί
τη σκέψη να δαμάζει
να μην πονάει πολύ

δεν τιθασεύεται η φωνή
και το νερό στον τοίχο
αφήνει στίγματα

της ψιθυρίζει κάθε στιγμή
πως δεν της ταιριάζει
να φλυαρεί με τα πουλιά
μα αυτή πετάει
αερικό
και δεν τη φτάνει να κοιτάει μόνο, τον ουρανό

δε μαρτυράει
λόγια κρατάει και φιλιά
δε μαρτυράει
στις σκάλες τα κλειδιά ακουμπά
και τρέχει με τα χέρια αδειανά, σαν δυο φτερά

Silena 28/7/2012

Τετάρτη, 25 Ιουλίου 2012

Τρίτη, 24 Ιουλίου 2012

στο σύννεφο




Δε θυμάται προορισμό
ούτε σκοπό
μέσα στο σύννεφο
αδημονεί


να φτάσει
να προφτάσει
να θυμηθεί


Δε θυμάται πόνο
ούτε χαρά
μέσα στη νύχτα
αδημονεί


να νιώσει
να αγκαλιάσει
επιθυμία για στοργή
αγάπη γυμνή


Silena 24/7/2012

Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

λάθος προσγείωση



















and the music?    is here

περιμένει ν' ανθίσει
εκστατική μπροστά στον καθρέφτη
τέλειες οι γραμμές
μα κάθε βράδυ να προσγειώνεται σε λάθος όνειρο
δεν το αντέχει

περιμένει ν' ανθίσει
στην αγκαλιά μια γάτα κακομαθημένη
γρατσουνάει την αγάπη έτσι, για παιχνίδι
και γελάει δυνατά
μα κάθε βράδυ ν' απογειώνεται σε λάθος ουρανό
δεν το αντέχει

o πόθος
ένα σημάδι, όπως ...
ένα όμορφο όνειρο στο σωστό ουρανό

Silena 23/7/2012

Κυριακή, 22 Ιουλίου 2012

νερένια



ήχος νερού
σιωπή
βαθαίνει η σκέψη
το βυθό αναζητά

ήχος νερού
αναστεναγμός
τα μάτια ανοιχτά
η αλμύρα κάνει μαγικά

νερένια η αγάπη της
κυλάει μυστικά
στο ασήμι της σελήνης

Silena 22/7/2012

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2012

ένα μικρό σημάδι



ένα μικρό πολύ μικρό πορτοκαλένιο σημάδι
κρύβεται πίσω από το δάχτυλο
δεν ξέρει από ποιο
δεν ξέρει πώς
ένα μικρό, πολύ μικρό πορτοκαλένιο σημάδι
κρύβεται
να το ξέρει κανείς, δεν το θέλει
να το ξέρει ένας

αυτό θέλει

Silena 17/7/2012

Παρασκευή, 13 Ιουλίου 2012

the here and after



Γύρισε στο σπίτι αργά το βράδυ.
Νάτη, πετάει τα παπούτσια με ορμή σαν να ξεφορτώνεται ένα αφόρητο βάρος. Με ανυπόμονες κινήσεις λύνει το κορδόνι που συγκρατεί το μακρύ φόρεμα και χώνεται στο μπάνιο. Το νερό μόλις πέφτει στο δέρμα, εξατμίζεται σχεδόν αμέσως. Αρκετή ώρα μετά βγαίνει απ΄ το μπάνιο δροσερή. Τα βρεγμένα πέλματα αφήνουν παντού τ' αποτυπώματά τους και μικρές λιμνούλες νερού κάθε φορά που σταματούν. Νιώθει κουρασμένη μα ανάλαφρη. Πέφτει στο κρεβάτι και κοιτάζει το ταβάνι. Χαλαρωμένη με μια μυρωδιά κανέλλας να αναδύεται από το δέρμα κλείνει τα μάτια, αδειάζει το νου κι αφήνεται. Μα έπειτα από λίγο τινάζεται ξαφνιασμένη σαν νιώθει το άγγιγμα. Ενστικτωδώς κάνει να τραβήξει μακριά το αριστερό της πόδι. Το άγγιγμα επίμονο μα καθησυχαστικό απλώνεται σε όλο το πέλμα κι αρχίζει να εξερευνά τις πτυχές, τις καμπύλες, τα αδιόρατα ευαίσθητα σημεία. Το πόδι πάει να αντιδράσει ξανά. Μα τα δάχτυλα πεινάνε, διψάνε, αποζητούν αυτή την επαφή. Δεν υπακούνε και μένουν ακίνητα, παραδομένα στις θωπείες του άγνωστου χεριού που αγγίζει κι ανασαίνει, που πιστεύει και μαγεύει, που γνωρίζει καλά πως… η ζωή είναι εδώ.
Τα χέρια υπόσχονται, τα πόδια σωπαίνουν. Βυθίζονται σ’ ένα πρωτόγνωρο ίλιγγο με μια πρωτόγονη προσμονή. Αποκαλύπτουν τα μυστικά τους αβίαστα, χωρίς δισταγμούς. Δεν πολεμάνε να ελευθερωθούν, δεν θέλουν να ελευθερωθούν. Ανακαλύπτουν, λαχταρούν, συγκινούνται. Η επιδερμίδα γίνεται πιο ευαίσθητη τώρα, αφουγκράζεται την πηγή.

Ένας ήχος. Πετάγεται πάνω σαστισμένη. Κανείς. Κοιτάζει τα δάχτυλα των ποδιών, τα πέλματα, τα πόδια. Ψάχνει για ίχνη, για στοιχεία.

«Ένα όνειρο ήταν», μονολογεί.


© Silena
13/7/2012

Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Νίκος Καρούζος

Ὁ Σολωμὸς στ᾿ ὄνειρό μου

Πῶς πέφτουμε στὴ νύχτα κι ἀπὸ τί πόθους...
Μὲ κοφτερὴ μοναξιὰ στολισμένος ἄρχισα νὰ κοιμᾶμαι
λευκὸς ἱδρωμένος μέσα στὴν ἀγελάδα τοῦ ὕπνου κλεισμένος
ὁλοῦθε ἀπ᾿ τὸν ὄνειρο ποὺ κυματίζει στὰ βάθη
κι ὁλοένα κερδίζει τὴν ὕλη πέρα της.
Ἕνα ξημέρωμα καθάριζε τὰ μάτια μου στοὺς οὐρανοὺς
ἄνοιγαν ὅλα τὰ παράθυρα κι ὁ Διονύσιος μαυροντυμένος
μ᾿ ἄσπρα χειρόκτια κρατοῦσε τὸ σκουληκάκι στὴν παλάμη
ποὺ ἔμοιαζε μὲ στουπέτσι βαμμένη πλάι του σ᾿ ὡραία παραλία
ἔπεφταν οἱ κολυμβητὲς νὰ πιάσουν τὸ σταυρὸ τὰ Θεοφάνεια
καὶ μακριὰ πῶς ἀκούγονταν ἀθῷα τουφέκια
ὁ βρόντος τῆς ἀγάπης ἡ χαρὰ τῆς συμφορᾶς
μ᾿ ὅλα τ᾿ ἄνθη σὲ γαλάζια δευτερόλεπτα
μ᾿ ὅλες τὶς ἀχτίδες τὴν ἀγαπημένη τοῦ πεταλούδα στὸν ἱερὸ γλιτωμό της
καὶ δράκοντες εὐωδιᾶς ἀνέβαιναν ἀπὸ κίτρινες σκάλες ὡς τὰ κοράσια
ποὺ δὲ χάρηκαν τὸν ἔρωτα.
Γύρω ἤτανε δάσος χιλιοπράσινο
μὲ τὰ πουλιὰ σὰν ἀναρίθμητους καρποὺς ἀπάνω στὰ δέντρα
μὲ τὰ πουλιὰ σὲ μεθυσμένη σύναξη γιὰ πάντα
κ᾿ ἕνας σκύλος ἀργὰ πηγαίνοντας οὔρησε στὸ κορμὶ
τῆς κοντινῆς ἀμυγδαλιᾶς μὲ σηκωμένο πόδι κι ἀνάμεσα
ὁ γόος ἔσφαζε τὴ φωνὴ ποὺ τινάχτηκε ἀπὸ τρεῖς λέξεις
οἱ ἀπαίσιες χιλιετηρίδες

Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

στιγμούλες



Άδραξε τη σκέψη μου

για σένα έπλασα απ’ τα μαλλιά μου αστέρια

από τις λέξεις μου, φτερά

κι αν στην καρδιά δεν φτάσει των αστεριών το φως

κι αν η καρδιά της λέξης τα φτερά δεν πιάσει

τότε το δάκρυ μου θα γίνει φως

να φτάσει στα κύματα εμπρός

ν’ αναλυθεί

σε αρώματα και μυστικές φωνές

σε μουσική

άδραξε τη σκέψη μου

σαν να ‘τανε πουλί που διψάει

και μες στα χέρια σου ζητάει

τη δροσιά να βρει.


Silena 4/7/2012

Τρίτη, 3 Ιουλίου 2012

πανσέληνος








Σαν έρχεται ύστερα από καιρό κοντά


αγγίζει τα χέρια της να δει αν είναι το ίδιο απαλά


κι ανυπόμονα,


πάντα με την ίδια φράση να κρέμεται απ' τα χείλη


και καμία αγωνία στο νου,  η δοκιμασία φθάνει στο τέλος.


Τότε είναι που δακρύζει από απόγνωση


γιατί τα χέρια δεν ξέρουν από ψέματα


μαρτυρούν της σάρκας τα μυστικά κι αυτό πονάει.


Στις νύχτες εκείνες που βυθίστηκαν στη λήθη


λάμπουν οι λέξεις που έρχονται άτακτα


κι επιτίθενται στην καρδιά χωρίς να λογαριάσουν


τα αντίποινα της πηγής που βάλθηκε γι’ ακόμα μια φορά


να στεγνώσει μαζί με τα δάκρυά της.


Τα φύλλα τα παρέσυρε ο άνεμος μαζί με τις αναμνήσεις.


Το φεγγάρι λάμπει απόψε


ολόκληρο


μα αυτή κοιτάζει τα χέρια της.



Silena 3/7/2012