Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

φεγγάρια




νόμιζα πως ήταν το αναποφάσιστο φως της λάμπας
τόσο περιττό στ' αλήθεια την ώρα που σουρουπώνει

κι όμως

δεν ήταν η λάμπα
μα το φεγγάρι που τρύπωνε αδιάκριτα

εισβολέας των άρρητων,

ονειρευτής των αθώων,

φως των τυφλών

νόμιζα πως ήταν το φως της λάμπας
μα ήταν το φεγγάρι
που βγήκε να εξιστορήσει
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που έπρεπε να ειπωθεί
απόψε
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που έστριβε απότομα στη γωνιά
σαν την τύχη
τη μικρή ανθρώπινη ιστορία
που κρεμόταν από τα χείλη
με αγωνία

νόμιζα
μα ευτυχώς
το φως διαψεύδει τις υποθέσεις

Silena 30/8/2012

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Συλλέκτες




Ο ΧΩΡΟΣ

Σκοτεινός

Απειλητικός

Σιωπηλός

ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

Ρυτιδιασμένα

Δίχως μνήμη

Χωρίς στοχασμούς


Ο ΧΡΟΝΟΣ

Ακρωτηριασμένος

Η ΙΣΤΟΡΙΑ

"Δε θα πω ξανά την ίδια ιστορία".

Της το υποσχέθηκα εκείνο το βράδυ που έσταζε το φεγγάρι και τ' αστέρια χλώμιαζαν.

"Μη φοβάσαι. Δε θα πω ξανά την ίδια ιστορία. Θα τραβήξω κατά την έρημο, να συλλέξω στεγνές στιγμές. Στεγνές από θυμούς και δάκρυα. Και θα γυρίσω, όταν το φεγγάρι στεγνώσει".

Δε γύρισα ακόμα. Δε μάζεψα στιγμές.

Την καρδιά μου κρατάω, αφυδατωμένη στα χέρια μου.

Δε φέρνω κόκκους πέτρας, μόνο πετρωμένα όνειρα.

Δε γύρισα ακόμα....

Τυφλή, ψηλαφώ το σκοτάδι, το φως,

τυφλή, φτιάχνω εικόνες με ήχους, μ' αγγίγματα, με ανέμου σκιρτήματα
συλλέγω χρόνο, συλλέγω...

"κι η ελπίδα?" ρωτάς

Δε γύρισα ακόμα,
σκέψου,

συλλέγω χρόνο, συλλέγω ελπίδα.

Silena 29/8/2012

Κυριακή, 26 Αυγούστου 2012

Μίλτος Σαχτούρης

 

από τη συλλογή Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ
Η δύσκολη Κυριακή

Απ' το πρωί κοιτάζω προς τ' απάνω ένα πουλί καλύτερο
απ' το πρωί χαίρομαι ένα φίδι τυλιγμένο στο λαιμό μου

Σπασμένα φλυτζάνια στα χαλιά
πορφυρά λουλούδια τα μάγουλα της μάντισσας
όταν ανασηκώνει της μοίρας το φουστάνι
κάτι θα φυτρώσει απ' αυτή τη χαρά
ένα νέο δέντρο χωρίς ανθούς
ή ένα αγνό νέο βλέφαρο
ή ένας λατρεμένος λόγος
που να μη φίλησε στο στόμα τη λησμονιά

Έξω αλαλάζουν οι καμπάνες
έξω με περιμένουν αφάνταστοι φίλοι
σηκώσανε ψηλά στριφογυρίζουνε μιά χαραυγή
τί κούραση τί κούραση
κίτρινο φόρεμα -κεντημένος ένας αετός-
πράσινος παπαγάλος -κλείνω τα μάτια- κράζει
πάντα πάντα πάντα
η ορχήστρα παίζει κίβδηλους σκοπούς
τί μάτια παθιασμένα τί γυναίκες
τί έρωτες τί φωνές τί έρωτες
φίλε αγάπη αίμα φίλε
φίλε δώσ' μου το χέρι σου τί κρύο

Ήτανε παγωνιά
δεν ξέρω πια την ώρα που πέθαναν όλοι
κι έμεινα μ' έναν ακρωτηριασμένο φίλο
και μ' ένα ματωμένο κλαδάκι συντροφιά
 
Πηγή: εδώ

Τρίτη, 21 Αυγούστου 2012

οι λέξεις σου



τα ερωτήματα που δεν έχουν απάντηση
είναι εκείνα που κρέμονται από το ταβάνι
και πλέκουν ιστούς
μπλέκομαι μέσα τους
κάποιες φορές φωλιάζω εκεί
δεν θέλω να βγω
σαν να με μαγεύουν ή σαν να με εκδικούνται
μια φυλακή από νήματα
μια φυλακή από αγάπη

οι απαντήσεις που ακόμη αιωρούνται
είναι εκείνες που ξεχάστηκαν να δοθούν την κατάλληλη στιγμή
και μετά,
ήταν πια αργά κι εγώ ήθελα να ονειρευτώ

μου λείπουν απόψε οι λέξεις σου

μου λείπουν
απόψε

οι λέξεις σου

silena 21/8/2012

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2012

ένας κόκκος ...



έχει την πλάτη γυρισμένη
είναι ξυπόλητη και προσπαθεί,
κάτι προσπαθεί να κάνει
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

έχει την πλάτη γυρισμένη
μια αφηρημάδα διακρίνει τις κινήσεις της,
κάτι προσπαθεί να κάνει
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

γυρνάει τώρα
στο ένα της χέρι κρατάει... έναν ξύλινο μύλο
στο άλλο ένα μικρό σακουλάκι με κόκκους πιπεριού
προσπαθεί να γεμίσει το μύλο,
δεν τα καταφέρνει όμως
και βασανίζεται

ακουμπάει το μύλο στο τραπέζι
σκύβει και με προσεκτικές κινήσεις τον γεμίζει σιγά σιγά
είναι σχεδόν γεμάτος και κείνη έτοιμη να ακουμπήσει στο τραπέζι το σχεδόν άδειο σακουλάκι
όταν
ένας κόκκος ξεφεύγει κι αρχίζει να πέφτει προς το δάπεδο
μα πριν αγγίξει το πάτωμα
σταματά

ναι σταματά στον αέρα

ένας κόκκος ξεφεύγει κι αρχίζει να πέφτει και να πέφτει προς το δάπεδο
μα πριν αγγίξει το δάπεδο
σταματά

ναι σταματά στον αέρα

μαζί του, σταματά και κάθε δική της κίνηση
μοιάζει με πουλί που ετοιμάζεται να πετάξει
έτσι όπως έχει τα χέρια της απλωμένα να πιάσει τον κόκκο του πιπεριού
και την χρωματιστή της φούστα να φουσκώνει από την κυκλική κίνηση

ένας κόκκος πιπεριού
ένα πάγωμα της εικόνας
λίγα ψίχουλα φαντασίας

κι ο χρόνος σταματά!

Silena 14/8/2012

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2012

γέφυρες



ύψη απρόσιτα
μην με αποφεύγετε

ακολουθήστε τη φωτιά μου
χαρίστε μου φωνή

οι γέφυρες φτιάχτηκαν για να γκρεμίζονται
κι οι σκέψεις για να τις χτίζουνε ξανά


Silena 12/8/2012

Σάββατο, 11 Αυγούστου 2012

Μίλτος Σαχτούρης


 
Αστεροσκοπείο

Διαρρήχτες του ήλιου
δεν είδαν ποτέ τους πράσινο κλωνάρι
δεν άγγιξαν φλογισμένο στόμα
δεν ξέρουν τί χρώμα έχει ο ουρανός
Σε σκοτεινά δωμάτια κλεισμένοι
δεν ξέρουν αν θα πεθάνουν
παραμονεύουν
με μαύρες μάσκες και βαριά τηλεσκόπια
με τ' άστρα στην τσέπη τους βρωμισμένα με ψίχουλα
με τις πέτρες τών δειλών στα χέρια
παραμονεύουν σ' άλλους πλανήτες το φως
Να πεθάνουν
Να κριθεί κάθε Άνοιξη από τη χαρά της
από το χρώμα του το κάθε λουλούδι
από το χάδι του το κάθε χέρι
απ' τ' ανατρίχιασμα του το κάθε φιλί


Από τη συλλογή "Η πληγωμένη Άνοιξη"

Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2012

Anne Sexton - In the beach house


Στο σπίτι στην παραλία

Οι πόρτες ανοίγουν
και η κάψα χαλαρώνει,
όλοι χαλαρώνουν,
όλοι περπατούν γυμνοί.
Δύο από αυτούς περπατούν επάνω στο τραπέζι.
Δεν φοβούνται την δυσαρέσκεια του Θεού.
Δεν θα 'χουν πάρε-δώσε με τον άγγελο
που τους φωνάζει απ' τη μπουρού
και ρίχνει τον ωκεανό έξω στα βράχια.
Ένας απ' αυτούς ξαπλώνει στο κρεβάτι.
Ένας απ' αυτούς τυλίγεται στην κολώνα του κρεβατιού
και οι δυο τους σφυροκοπούν το πάτωμα.
Το μικρό μου κρεβατάκι τους ακούει
όλη τη νύχτα -
ακόμα κι όταν ο ωκεανός φουσκώνει,
ακόμα και με κάθε πόρτα σφραγισμένη,
τους επιτρέπεται να ανυψώνουν το αντικείμενο,
τους επιτρέπεται να ανεβαίνουνε στην κούνια.
Στη φυλακή μου από πευκόξυλο και ελατήρια,
πάνω απ' το περβάζι μου, κάτω από το πόμολο,
είναι ξεκάθαρο ότι βρίσκονται
σε δέσιμο βασιλικό.
Δείξε έλεος, μαξιλάρι μου,
μείνε βουβό και αδιάφορο,
και μην ακούς καμιά λέξη καταστροφής!
Μείνε κοντά μου, μικρά μου ξινισμένα πούπουλα,
μικρέ μου σύντροφε όλο αλάτι.
Οι αγάπες μου λαδώνουν τα οστά τους,
τα παραδίδουν ύστερα με ήχους απερίγραπτους
που τους πηγαίνουν εδώ κι εκεί
ενώ το καλοκαίρι ορμάει μέσα έξω
ξανά και ξανά
στο δωμάτιό τους.

Anne Sexton
Μτφ. Δήμητρα Σταυρίδου

In the beach house

The doors open
and the heat undoes itself,
everyone undoes himself,
everyone walks naked.
Two of them walk on the table.
They are not afraid of God's displeasure.
They will have no truck with the angel
who hoots from the fog horn
and throws the ocean into the rocks outside.
One of them covers the bedstead.
One of them winds round the bedpost
and both of them beat on the floor.

My little cot listens in
all night long —
even with the ocean turned up high,
even with every door boarded up,
they are allowed the lifting of the object,
the placing themselves upon the swing.
Inside my prison of pine and bedspring,
over my window sill, under my knob,
it is plain that they are at
the royal strapping.
Have mercy, little pillow,
stay mute and uncaring,
hear not one word of disaster!
Stay close, little sour feather,
little fellow full of salt.
My loves are oiling their bones
and then delivering them with unspeakable sounds
that carry them this way and that
while summer is hurrying its way in and out,
over and over,
in their room.
 
 
Anne Sexton

Πηγή: εδώ


Anne Sexton - Barefoot



Barefoot


Loving me with my shows off
means loving my long brown legs,
sweet dears, as good as spoons;
and my feet, those two children
let out to play naked. Intricate nubs,
my toes. No longer bound.
And what's more, see toenails and
all ten stages, root by root.
All spirited and wild, this little
piggy went to market and this little piggy
stayed. Long brown legs and long brown toes.
Further up, my darling, the woman
is calling her secrets, little houses,
little tongues that tell you.

There is no one else but us
in this house on the land spit.
The sea wears a bell in its navel.
And I'm your barefoot wench for a
whole week. Do you care for salami?
No. You'd rather not have a scotch?
No. You don't really drink. You do
drink me. The gulls kill fish,
crying out like three-year-olds.
The surf's a narcotic, calling out,
I am, I am, I am
all night long. Barefoot,
I drum up and down your back.
In the morning I run from door to door
of the cabin playing chase me.
Now you grab me by the ankles.
Now you work your way up the legs
and come to pierce me at my hunger mark.       


Anne Sexton




Δευτέρα, 6 Αυγούστου 2012

πάνω στα μεταλλικά φύλλα



μικρά ανεπαίσθητα χτυπήματα
πάνω στα μεταλλικά φύλλα

δεν σε ταράζουν
σε ταξιδεύουν σε απρόσιτα βουνά της μνήμης
ίσως γεννούν φωνές
σε ταξιδεύουν σε βαθιές θάλασσες της λήθης
ίσως γεννούν σκιές

μικρά ανεπαίσθητα χτυπήματα
πάνω στα μεταλλικά φύλλα

τα έγχορδα αδημονούν
ξυπνούν
κοιμούνται
αναμένουν
τα έγχορδα αδημονούν

μικρά ανεπαίσθητα χτυπήματα
πάνω στα μεταλλικά φύλλα

πάνε κι έρχονται οι ίσκιοι
κοντά
πολύ κοντά

Silena 6/8/2012

Σάββατο, 4 Αυγούστου 2012

Γιώργος Θέμελης

Ξυπνάς το αιώνιο καλοκαίρι



Ξυπνάς το αιώνιο καλοκαίρι,
ανατέλλοντας έναν άλλο ήλιο,
κάνοντας πιο όμορφα, πιο θαυμαστά τα μάτια,
καθώς ελπίζουν να σε ιδούν, κρεμώντας μια
λευκή αντηλιά...

Κι είναι η σκιά σου αυτό το φως το ειρηνικό που
πέφτει
στους κάμπους - στεφανωμένους με πορφυρή
αιωνιότητα...
Κι είναι η σκιά σου αυτό το φως που με τυλίγει,
και με σηκώνει, με κρεμνάει ψηλά,
στην άνοιξη του κόρφου του!...

Τετάρτη, 1 Αυγούστου 2012

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ



με ένα τέτοιο τραγούδι διάλεξα να σας ευχηθώ καλό μήνα!!!! αγαπημένοι μου φίλοι